PDA

مشاهده نسخه کامل : آزمایشگاه جداسازی و شناسایی ترکیبات آلی



S H i M A
2012-Aug-25, 12:30
آزمایش ذوب قلیایی

یک قطعه سدیم بر میداریم و روی شیشه ساعت قرار میدهیم. با نوک اسپاتول یک

قطعه کوچک(به اندازه دانه نخود) از سدیم جدا و با روزنامه یا دستمال کاغذی خشک

میکنیم.

توجه میکنیم که سدیم نباید با دست تماس پیدا کند، زیرا با رطوبت دست واکنش داده

و باعث خوردگی میشود.

قطعه سدیم را در یک لوله آزمایش خشک قرار میدهیم. از نمونه جامد به اندازه تقریبی

حجم سدیم بر میداریم و روی سدیم میریزیم.

لوله را با گیره گرفته و روی شعله مستقیم حرارت میدهیم. ( کلیه مراحل کار با سدیم

باید با استفاده از عینک ایمنی انجام شود ) پس از ٥ دقیقه حرارت شدید انتهای لوله را

در یک بشر محتوی ١٠ میلی لیتر آب وارد کرده و با وارد کردن ضربه کوچکی انتهای لوله

را شکسته و محتویات آن وارد آب میشود.

محلول را صاف می کنیم. این محلول بعنوان نمونه اصلی مورد آزمایش قرار گرفت. برای هر

کدام از آزمون ها ١ تا ٢ میلی لیتر از این محلول در یک لوله آزمایش میریزیم و آزمایش را

انجام میدهیم.


شناسایی یون های هالید:

١ تا ٢ میلی لیتر از محلول ذوب قلیایی را با افزودن استیک اسید رقیق اسیدی می کنیم

تا یونهای هیدروکسید از محیط حذف شوند، سپس محلول را حرارت می دهیم تا گازهای

هیدروژن سیانید و هیدروژن سولفید خارج شوند زیرا یونهای هیدروکسید،سیانید و سولفید

برای شناسایی یونهای هالید مزاحمت ایجاد میکنند.

محلول را سردکرده و به آن محلول نیترات نقره ١ % اضافه می کنیم. پدیدار شدن رسوب

نشاندهنده وجود هالوژن در نمونه است و رنگ رسوب نشاندهنده نوع هالید است.

اگر مقدار کمی رسوب تشکیل شود، نمونه هالوژن ندارد، در اینصورت منشا رسوب تشکیل

شده چیست؟

در آب و حتی در آب مقطر همواره مقدار ناچیزی کلر وجود دارد، وقتی که محلول نقره نیترات

را به آب اضافه می کنیم، یون نقره با کلرید موجود در آب تشکیل رسوب می دهد که بسیار

نا چیز است.


شناسایی یون سولفید:

به ١ میلی لیتر از محلول ذوب قلیایی ٢ الی ٣ قطره استات سرب اضافه می کنیم. تشکیل

رسوب سیاه نشانه وجود گوگرد در نمونه است.

شناسایی یون سیانید:

به ١ میلی لیتر از محلول ذوب قلیایی، ٢ الی ٣ قطره محلول سولفات آهن (ll ) اضافه میکنیم.

تشکیل رسوب یا محلول آبی رنگ نشانه وجود نیتروژن است.






آزمایش شناسایی آلکن ها، آلکن ها و آروماتیک ها

با آزمودن حل نشدن فوری در سولفوریک اسید سرد غلیظ، از الکلها و سایر ترکیب‌های اکسیژن

دار باز شناخته می شوند و با نا توانی در دادن پاسخ مثبت به آزمون کرومیک انیدرید از الکلهای

نوع اول و نوع دوم تشخیص داده می شوند.

آلکیل بنزن‌ها در واکنش با کلروفرم و آلومینیوم کلرید رنگ نارنجی تا قرمز می دهند. این رنگها

ناشی از کاتیونهای تری آریل متیل است که احتمالا در اثر یک واکنش فریدل - کرافتس و به دنبال

آن انتقال یون هیدرید به وجود می آیند.


آزمون برم:

در یک لوله آزمایش خشک ٣ میلی لیتر کربن تترا کلرید و ٤ قطره از نمونه آلی میریزیم و به آن

محلول برم در کربن تترا کلرید اضافه می کنیم. اگر بیش از دو قطره برم محلول بیرنگ شد نمونه

غیر اشباع است.


آزمون بایر:

در یک لوله آزمایش ٣ میلی لیتر اتانول و ٤ قطره از نمونه آلی می ریزیم و در حال تکان دادن

به آن محلول پتاسیم پر منگنات ٢% اضافه می کنیم. تغییر رنگ از بنفش به قهوه ای نشانه

غیر اشباع بودن نمونه است.


آزمون شعله:

مقداری از نمونه آلی را بر روی اسپاتول میریزیم و روی شعله میگیریم تا مشتعل شود. به

سوختن نمونه توجه می کنیم.

سوختن ترکیب های آروماتیک با دود سیاه همراه است، به جا ماندن خاکستر نشانه وجود

فلز در نمونه است.


آزمون فریدل کرافتس:

در یک لوله آزمایش خشک ١/٠ گرم آلومینیم کلرید بدون آب می ریزیم و با شعله مستقیم

به آرامی حرارت می دهیم تا مقداری از آن تصعید شود و روی دیواره لوله بنشیند. بعد از

اینکه لوله سرد شد آنرا کج نگه می داریم و ٢ قطره از نمونه آلی را روی دیواره لوله میریزیم

سپس ٢ تا ٣ قطره کلروفرم به همان قسمت اضافه میکنیم.اگر رنگ قرمز، نارنجی، ارغوانی

مشاهده شد نمونه آروماتیک است. تشکیل رنگ زرد یا سفید نشانه آلیفاتیک بودن نمونه است.


تهیه مشتق نیترو (ویژه ترکیب های آروماتیک) :

٤ میلی لیتر سولفوریک اسید غلیظ در یک ارلن کوچک خشک می ریزیم. ١ میلیلیتر از نمونه

آلی (نمونه C) را به آن اضافه می کنیم.

سپس ٤ میلی لیتر نیتریک اسید غلیظ را کم کم به محتویات ارلن اضافه می کنیم. پس از هر

بار افزایش به شدت تکان می دهیم. (افزایش را در حمام آب یخ انجام میدهیم تا دما از ٤٥ درجه

فراتر نرود).

حالا محتویات ارلن را در ١٠٠ میلی لیتر آب سرد خالی می کنیم و خوب هم می زنیم. رسوب را

جدا می کنیم وسپس در اتانول متبلور می کنیم. دمای جوش و ذوب نمونه و مشتق آنرا اندازه

می گیریم.






آزمایش شناسایی الکل ها و اتر ها

برای شناسایی الکل ها، آزمون های مختلفی وجود دارد که می توان از آنها به آزمون؛

تشخیص هیدروژن فعال یا تست فلز سدیم، آزمون آمونیوم هگزا نیتراتو سریم (IV) یا

تست سریک آمونیوم نیترات، تشخیص OH الکلی به وسیله استری شدن یا تست

استیل کلرید، آزمون کرومیک اسید یا جونز، تشکیل گزانتات، آزمون لوکاس، آزمون

N – برمو سوکسین ایمید (NBS) و آزمون پریدیک اسید اشاره کرد.


آزمون سریم:

در یک لوله آزمایش ٤ قطره نمونه آلی و ٤ قطره شناساگر سریم (IV) می ریزیم. تشکیل

رنگ قرمز نشانه الکل است.


آزمون جونز:

این واکنش برای شناسایی و تشخیص الکل های نوع اول و دوم از الکل های نوع سوم

است و بر اساس کاهش کروم (VI) زرد - نارنجی ، به کروم (III) سبز رنگ است. الکل

بوسیله این واکنشگر اکسیده می شود. تغییر رنگ واکنشگر از نارنجی به سبز به عنوان

پاسخ مثبت به آزمایش است.

الکل های نوع اول و دوم بوسیله این واکنشگر ، به ترتیب به کربوکسیلیک اسید و کتون

تبدیل میشوند.

باید توجه داشت که الکل های نوع اول در اثر اکسایش ابتدا به آلدهید و سپس به کربوکسیلیک

اسید تبدیل می شوند، اما در مورد الکل های نوع دوم که کتون تولید می شود، اکسایش

متوقف می شود.

نکته : الکل های نوع اول و دوم به آزمون کرومیک اسید ( معرف جونز ) پاسخ مثبت می دهند

ولی الکل های نوع سوم به این آزمون پاسخ مثبت نمی دهند .

نکته : آلدهید ها نیز به آزمون کرومیک اسید ( معرف جونز ) پاسخ مثبت می دهند .

در یک لوله آزمایش خشک ٢ میلی لیتر استون خالص، ٢ قطره شناساگر کرومیک انیدرید و

٤ قطره نمونه مایع یا ١/٠ گرم نمونه جامد می ریزیم و تکان می دهیم تا حل شود. تشکیل

سوسپانسیون سبز نشانه الکل نوع 1 یا نوع 2 است.


آزمون لوکاس:

تست لوکاس برای تشخیص الکل های نوع سوم، آلیلی و بنزیلی از الکلهای نوع اول و دوم

می باشد.

این آزمایش بر اساس واکنش الکل ها با مخلوطی از هیدروکلریک اسید و روی کلرید (واکنشگر

لوکاس ) است که محصول آن آلکیل کلرید است که به صورت یک لایه نامحلول است.

الکل های نوع اول در دمای اتاق با معرف لوکاس واکنش نمی دهند و بنابراین انحلال پذیری

آنها آسان و قابل رویت است. الکل های نوع دوم به آزمون لوکاس به کندی پاسخ می دهند،

به طوری که این آزمون در مورد آنها منفی تلقی می شود. اما الکل های نوع سوم ، بنزیلیک

و آلیلیک فوراً در واکنش شرکت می کنند.


در یک لوله آزمایش ١ میلی لیتر شناساگر لوکاس و ٤ قطره نمونه آلی می ریزیم. لوله را خوب

تکان می دهیم، سپس بی حرکت نگه میداریم تا محلول کدر شود یا یک لایه نا محلول تشکیل

شود.


آزمون پریدیک اسید:

٢ میلی لیتر شناساگر پریدیک اسید را در یک لوله آزمایش می ریزیم. یک قطره اسید نیتریک

غلیظ به آن اضافه می کنیم. سپس ٢ قطره نمونه مایع یا ٠٥/٠ گرم نمونه جامد به آن اضافه

می کنیم و تکان می دهیم.

٢ قطره نیترات نقره ٥% در لوله می ریزیم. تشکیل رسوب سفید نشانه دی ال مجاور است.


تهیه مشتق ٣،٥- دی نیترو بنزوات:

در یک لوله آزمایش خشک نیم گرم ٣،٥- دی نیترو بنزوئیل کلرید و ٢ میلی لیتر نمونه آلی

(نمونه4 A) می ریزیم. لوله را ١٥ دقیقه در حمام آبجوش قرار می دهیم. سپس آنرا از حمام

خارج و ١٠ میلی لیتر آبسرد به آن اضافه می کنیم. لوله را در حمام آب یخ قرار می دهیم و

با همزن خراش می دهیمتا رسوب تشکیل شود. رسوب را صاف می کنیم و به آن ١٠ میلی

لیتر محلول کربنات سدیم ٢% اضافه می کنیم.

دوباره رسوب را صاف می کنیم و روی صافی را با آب مقطر می شوئیم. رسوب را در زوج

حلال آب و اتانول متبلور می کنیم.

آزمایش شناسایی کربوکسیلیک اسیدها



تهیه مشتق آمید:

١ گرم نمونه آلی را در یک بالن کوچک خشک می ریزیم. ٥ میلی لیتر تیونیل کلرید

را به بالن اضافه می کنیم. این مخلوط را به مدت نیم ساعت رفلاکس می کنیم.

سپس ١٥ میلی لیتر آمونیاک غلیظ را در یک بشر می ریزیم ودر حمام آب یخ سرد

میکنیم. محتوی بالن را کم کم روی آمونیاک سرد شده می ریزیم. رسوب بدست

آمده را صاف می کنیم و در اتانول متبلور می کنیم.


دمای ذوب مشتق آمید برابر ١١٨ درجه سلسیوس است.


آزمون مقدماتی (ویژه استرها)
:
٤ قطره از نمونه مایع یا ١/٠ گرم از نمونه جامد را در ٣ میلی لیتر اتانول حل می کنیم.

٣قطره محلول ٣ % فریک کلرید در آب را به آن اضافه می کنیم. اگر رنگ نارنجی محلول

فریک کلرید در اثر رقیق شدن روشن تر شد آزمون هیدروکسامیک اسید را انجام می

دهیم، در صورتیکه تغییر دیگری در رنگ مشاهده شود انجام این آزمون بی فایده است.


در این آزمایش هر چهار نمونه به آزمون مقدماتی پاسخ مثبت دادند.

بنابراین آزمون هیدروکسامیک اسید را برای هر یک از نمونه ها انجام می دهیم.



آزمون هیدروکسامیک اسید (ویژه استرها) :

در یک لوله آزمایش ٤ قطره نمونه مایع یا 1 گرم نمونه جامد می ریزیم.

١/٠ گرم هیدروکسیل آمین هیدروکلرید، ٢ میلی لیتر آب،١ میلی لیتر سود ١٠% و یک

دانه سنگ جوش به آن اضافه می کنیم. لوله را به مدت پنج دقیقه روی حرارت مستقیم

می جوشانیم.


محلول را سرد کرده و با اسید کلریدریک رقیق اسیدی می کنیم، سپس ٣ قطره محلول

فریک کلرید اضافه می کنیم. مشاهدات را یادداشت می کنیم.






نمونه آلی



A4


B4


C4


D4




رنگ


آلبالویی


آلبالویی


نارنجی


زرد










آزمایش شناسایی آلدهیدها و کتون ها


برای شناسایی آلدهیدها و کتون ها آزمونهای مختلفی وجود دارد که می توان از

آنها به آزمون های 2 و 4 - دی نیترو فنیل هیدرازین، آزمون کرومیک اسید، آزمون

یدوفرم، آزمون تولنس، آزمون فوشین و آزمون بندیکت اشاره نمود.

آلدهیدها و کتونها با معرف ٢،٤ – دی نیترو فنیل هیدرازین تشکیل رسوب نارنجی

تا قرمز می دهند. این آزمون برای شناسایی آلدهید ها و کتون ها از سایر ترکیبات

مورد استفاده قرار می گیرد.

چنانچه آلدهید یا کتون مورد آزمایش به صورت انون باشد در این صورت رنگ رسوب

به سمت قرمز گرایش پیدا خواهد کرد.


آزمون فنیل هیدرازین:

٤ قطره نمونه آلی را در ٢ میلی لیتر اتانول حل می کنیم. این محلول را به ١ میلی

لیتر شناساگر ٢،٤- دی نیترو فنیل هیدرازین اضافه میکنیم. مشاهدات را یادداشت

می کنیم.




نمونه آلی


A3


B3


C3


D3




رنگ رسوب


نارنجی


نارنجی


زرد


زرد









آزمون تولنس:

آزمون تولنس یکی دیگر از روشهایی است که برای تشخیص آلدهیدها از کتونها به

کار می رود. آلدهیدها در واکنش با معرف تولنس تولید آینه نقره ای در جدار لوله

آزمایش می کنند.

در یک لوله آزمایش تمیز ٢ میلی لیتر محلول نیترات نقره ٥% می ریزیم و یک قطره

سود ١٠% به آن اضافه می کنیم. به این مخلوط قطره قطره آمونیاک ٢٠% اضافه

میکنیم و تکان می دهیم تا رسوب تشکیل شده در آمونیاک حل شود. به محلول

بدست آمده ٤ قطره نمونه آلی اضافه می کنیم و بدون تکان دادن در حمام آبگرم

قرار می دهیم.





نمونه آلی


A3


B3


C3


D3




تشکیل آینه















آزمون یدو فرم:

آزمون یدوفرم برای شناسایی متیل کتون ها از سایر کتون ها مورد استفاده قرار می

گیرد. ترکیبات هیدروکسی متیل نیز به این آزمون پاسخ مثبت می دهند.

٤ قطره نمونه آلی را در ٢ میلی لیتر دی اکسان حل می کنیم. به این محلول ١ میلی

لیتر سود ١٠% اضافه می کنیم. سپس قطره قطره محلول پتاسیم یدید اضافه میکنیم

و تکان می دهیم.





نمونه آلی


A3


B3



C3


D3




تشکیل رسوب زرد









آزمایش شناسایی آمین ها


آزمون هینزبرگ:

به کمک این آزمون می توان آمین های نوع اول ، دوم و سوم را از هم تشخیص

داد.

این آزمون بر این اساس استوار است که آمینهای نوع اول و دوم با آرن سولفونیل

هالیدها ترکیب شده، تولید سولفون آمیدهای استخلافی می کنند. محصول این

واکنشه ؛ سولفون آمید یک استخلافی ( از آمین نوع اول ) و سولفون آمید دو

استخلافی ( از آمین نوع دوم ) می باشد. سولفون آمید یک استخلافی در محلول

بازی انحلال پذیری دارد، اما سولفون آمید دو استخلافی در محلول بازی حل نمی

شود، زیرا هیدروژن اسیدی ندارد. بنابراین در واکنش با باز نمی تواند نمک (محلول)

تشکیل دهد. و آمینهای نوع سوم فاقد هیدروژنهای آمینو هستند، بنابراین در این

شرایط واکنش پذیری ندارند.

در یک لوله آزمایش ٦ قطره از نمونه آلی، ٥ میلی لیتر سود ١٠% و ١٢ قطره بنزن

سولفونیل کلرید می ریزیم و تکان می دهیم. ١ میلی لیتر از این محلول را در لوله

دیگری می ریزیم و با چند قطره اسید کلریدریک آنرا اسیدی می کنیم، اگر محلول

کدر شد یا یک فاز روغنی تشکیل داد، آمین نوع اول است. (نمونه A)

مقداری از فاز زلال بالایی را در لوله آزمایش دیگری می ریزیم و با اسید کلریدریک

غلیظ آنرا اسیدی می کنیم. اگر این فاز کدر نشد، آمین نوع اول نیست. در اینصورت

فاز روغنی یا جامد زیری را اسیدی می کنیم.

اگر با افزایش اسید حجم این فاز کمتر شد، یا این فاز کاملا در اسید حل شد آمین

نوع سوم است. (نمونه B)


آزمون متیل یدید:

در یک لوله آزمایش خشک، ٥/٠ میلی لیتر از نمونه و ٥/٠ میلی لیتر متیل یدید می

ریزیم اگر واکنش شدیدی رخ داد و جسم جامدی تشکیل شد آمین نوع سوم است.

(نمونه A)


آزمون رنگ آزو:

در یک لوله آزمایش ٤ قطره نمونه آلی و ٦/٠ میلی لیتر اسید کلریدریک غلیظ میریزیم

و تکان می دهیم تا حل شود، ٣ میلی لیتر آب در لوله می ریزیم و آنرا در حمام آب

یخ قرار می دهیم تا دمای آن به صفر درجه سانتیگراد برسد.

سپس قطره قطره محلول ٢٠% سدیم نیتریت اضافه می کنیم و تکان می دهیم و

در حمام آب یخ قرار می دهیم. با همزن یک قطه از این محلول را روی کاغذ آغشته

به چسب نشاسته و پتاسیم یدید می ریزیم، اگر رنگ آبی یا قهوه ای تشکیل شد

افزایش سدیم نیتریت را ادامه نمی دهیم. در یک لوله دیگر ١/٠ گرم ٢- نفتل را در ٥

میلی لیتر سود ٥% حل می کنیم. این محلول را به نمک دی آزونیم اضافه می کنیم.

تشکیل رنگ قرمز نشانه آمین آروماتیک نوع اول است.


تهیه مشتق استامید:

در یک ارلن کوچک ٢٥/٠ گرم سدیم استات را در ١ میلی لیتر استیک اسید حل میکنیم

و ٩/٠ میلی لیتر آمین نوع اول یا دوم و ١ میلی لیتر استیک انیدرید می ریزیم. ارلن را

تکان می دهیم. سپس ٣٠ میلی لیتر آب سرد را کمکم به ارلن اضافه می کنیم. رسوب

تشکیل شده را صاف می کنیم و روی صافی را با آب سرد می شوئیم. رسوب را در

کمترین مقدار آب جوش حل می کنیم، محلول جوشان را از شعله دور می کنیم ١/٠

گرم ذغال اکتیو اضافه می کنیم و به مدت ٥ دقیقه می جوشانیم.

سپس محلول را گرماگرم صاف می کنیم، محلول زیر صافی را سرد می کنیم تا بلور

تشکیل شود. بلور ها را صاف و خشک می کنیم.








دمای جوش نمونه



١٥٠ درجه سلسیوس




دمای ذوب مشتق


١١١ درجه سلسیوس






نتیجه گیری: نمونه A آمین نوع سوم و نمونه B آمین آروماتیک نوع اول است. با توجه

به دمای ذوب مشتق استامید و دمای جوش نمونه، ترکیب ناشناخته ترسیو بوتیل

آمین (دی متیل اتیل آمین) است.




آزمایش شناسایی قندها، ترکیبات نیترو، آمینو اسیدها


مونوساکاریدها را میتوان به دو گروه عمده تقسیم کرد: اگر مونوساکاریدها دارای

عامل آلدئیدی باشند آنها را آلدوز و چنانچه عامل کتونی داشته باشند آنها را کتوز

مینامند.

از لحاظ احیا کنندگی نیز قندها را به دو دسته احیا کننده و غیر احیا کننده تقسیم

میکنند. قندهای احیا کننده به علت داشتن گروههای احیا کننده آلدئیدی یا کتونی

دارای خاصیت فوق هستند. قندهای احیا کننده میتوانند یونهای فلزاتی مثل مس

دو ظرفیتی و یون نقره را در محیط قلیایی احیا کنند. مس دو ظرفیتی پس از احیا

به صورت مس یک ظرفیتی در می آید.

این یون کمتر از مس دو ظرفیتی در آب محلول است و در نتیجه به صورت رسوب سبز

رنگ CuOH یا رسوب قرمز رنگ Cu2O و یا مخلوط زرد رنگی از این دو ترکیب در می آید.

اگر PH محیط اسیدی شود (مانند آزمایش بارفورد) و همچنین زمان حرارت دادن کنترل

شود، فقط مونو ساکاریدها به این آزمایش جواب مثبت میدهند.

قندها در مجاورت اسیدها (مثلا اسید کلریدریک ١٠ تا ٢٠ درصد) آب از دست میدهند.

در نتیجۀ این عمل پنتوزها به فورفورال، کتوهگزوزها و آلدوهگزوزها به اسید لوولینیک

و هیدروکسی متیل فورفورال تبدیل میشوند.

البته آلدوهگزوزها مقدار اندکی هیدروکسی متیل فورفورال تولید مینمایند. بنابراین با

این روش میتوان سه نوع مونو ساکارید را از هم تمیز داد. فورفورال و هیدروکسی متیل

فورفورال بی رنگ و در آب محلول هستند و در مجاور فنل ها به کمپلکس رنگی تبدیل

میشوند.


آزمون مولیش:

اسید سولفوریک غلیظ باعث هیدرولیز اتصالات گلیکوزیدی شده، ایجاد مونوساکارید

میکند.

مونوساکارید تولید شده آب خود را از دست میدهد و به فورفورال و مشتقات آن تبدیل

میشود. سپس این ترکیب با آلفا نفتل کمپلکس بنفش رنگی ایجاد میکند.

٢٠ میلی گرم نمونه را در ٢ میلی لیتر اب حل می کنیم.

٢ قطره محلول اتانولی ١٠% ١- نفتل را به آن اضافه میکنیم. ١ میلی لیتر سولفوریک

اسید غلیظ به آرامی روی دیواره داخلی لوله می ریزیم تا در ته لوله فاز جداگانه ای

تشکیل دهد. تشکیل یک حلقه قرمز در محل تماس دو فاز نشانه کربوهیدرات است.

با مخلوط کردن این دو فاز رنگ بنفش ایجاد می شود.

نمونه A به این آزمایش پاسخ مثبت داد.


آزمون نین هیدرین:

در این آزمایش ترکیبی به نام نین هیدرین با آمینواسید وارد واکنش می شود. در صورت

برخورد و مجاورت این دو با یکدیگر ،گروه آمینی و کربوکسیل آمینواسید آزاد می شود

و خود آمینواسید به شکل به شکل یک ترکیب آلدهید R-CHO در می آید و خود نین

هیدرین به ماده ای به نام هیدرین دانتین تبدیل می شود.

این واکنش برای هر اسیدآمینه ای پیش می رود، اما در اسیدآمینه پرولین تا حدی پیش

می رود زیرا گروه متیل موجود در پرولین مانع از کامل شدن آزمایش می شود، به همین

دلیل پرولین رنگ زرد ایجاد می کند.

یعنی به طور خلاصه داریم :نین هیدرین+ همه آمینواسید ها= کمپلکس ارغوانی٢/٠

گرم نین هیدرین را در ٥٠ میلی لیتر آب حل می کنیم سپس ٢ میلی گرم از نمونه را

به ٢ میلی لیتر از این محلول اضافه می کنیم. این مخلوط را ٣٠ ثانیه می جوشانیم.

تشکیل رنگ ارغوانی (بنفش-آبی) نشانه آمینو اسید است.

نمونه B به این آزمون پاسخ مثبت داد.


آزمون فرو سولفات:

در یک لوله آزمایش ١ میلی لیتر محلول سولفات فرو آمونیم، ٦/٠ میلی لیتر محلول پتاس

الکلی و یک قطره یا ٢٠ میلی گرم از نمونه آلی می ریزیم.

لوله را به شدت تکان می دهیم، سپس یک قطره سولفوریک اسید غلیظ اضافه میکنیم.

تشکیل رسوب قهوه ای نشانه ترکیب نیترو است.

نمونه C به این آزمون جواب مثبت داد.


تهیه مشتق اسازون:

٢/٠ گرم از نمونه را داخل لوله آزمایش می ریزیم. ٤/٠ گرم فنیل هیدرازینیوم هیدرو کلرید،

٦/٠ گرم سدیم استات و٤ میلی لیتر آب مقطر به آن اضافه می کنیم تا حل شود. لوله را

به مدت ٢٠ دقیقه در حمام آب گرم قرار می دهیم. سپس بلور های تشکیل شده را صاف

می کنیم.

نتیجه گیری: با توجه به آزمون های انجام شده، نمونه A، کربوهیدرات، نمونه B، آمینو اسید

و نمونه C، یک ترکیب نیترو است. با توجه به دمای ذوب نمونه و دمای ذوب مشتق اسازون،

نمونه مجهول، D- گالاکتوز نام دارد.

S H i M A
2012-Aug-25, 12:31
استفاده از حلاليت در شناسايي جسم ناشناخته


استفاده از حلاليت تا اندازه اي عوامل شيميايي موجود در جسم آلي را مشخص ميکند. مثلا ترکيبات

اسيدي معمولا در سود و ترکيبات قليايي معمولا در اسيد کلريدريک 5% حل ميشوند.

استفاده از حلاليت اطلاعاتي در مورد بعضي از خصوصيات ترکيب ناشناخته ميدهد. از حل شدن يک

جسم در آب تا اندازه اي به قطبي بودن آن مطمئن ميشويم و يا در حاليکه اسيد بنزوئيک در آب حل

نميشود اما در صورتيکه با سود ترکيب شود توليد بنزوات سديم ميکند که براحتي در آب محلول است.


استفاده از حلاليت اطلاعاتي را در مورد وزن مولکولي جسم ناشناخته ميدهد، مثلا در مورد سريهاي

همانند (همولوگ) که داراي يک عامل شيميايي باشند معمولا آنهايي که تعداد کربن آنها کمتر از 4

باشد در آب حل و آنهايي که تعداد کربن آنها بيش از 5 اتم کربن باشد معمولا در آب نامحلولند.




طبقه بندي بر اساس حلاليت


آزمون حلاليت براي هر جسم مجهولي بايد انجام شود. اين آزمون در تشخيص گروههاي عاملي اصلي

ترکيبات مجهول داراي اهميت است. حلالهاي متداول براي آزمايش حلاليت عبارتند از:


HCl 5%,

NaHCO3 5%, NaOH 5%, H2SO4,

Water,

Organic Solvent


ترکيبات با توجه به حلاليتشان به 7 گروه تقسيم ميشوند:


گروه 1) ترکيباتي که هم در آب و هم در اتر محلولند


گروه 2) ترکيبات محلول در آب و نامحلول در اتر


گروه 3) نامحلول در آب ولي محلول در محلول رقيق سديم هيدروکسيد که به دو دسته زير تقسيم

ميشوند:


الف) محلول در سديم هيدروکسيد رقيق و محلول در سديم بيکربنات 5%


ب) محلول در سديم هيدروکسيد رقيق و محلول در کلريدريک اسيد رقيق


گروه 4) نامحلول در آب ولي محلول در هيدروکلريدريک اسيد رقيق



گروه 5) هيدروکربنهايي که شامل کربن، هيدروژن و اکسيژن هستند ولي در گروه 1 تا 4 نبوده ولي

در سولفوريک اسيد غليظ محلولند


گروه 6) تمام ترکيباتي که ازت يا گوگرد ندارند و در سولفوريک اسيد غليظ نامحلولند


گروه 7) ترکيباتي که ازت يا گوگرد داشته و در گروه 1 تا 4 نيستند. تعدادي از ترکيبات اين گروه در

سولفوريک اسيد غليظ محلولند.


دسته بندي ترکيبات بر اساس حلاليت را ميتوان به صورت زير نشان داد. هر يک از گروههايي که با

حرف لاتين مشخص شده اند بعنوان گروه حلاليت دسته اي خاص از ترکيبات شناخته ميشوند.





http://uploadkon.ir/uploads/0a4bf20c41e679412da86425250f38d1.jpg





SA


اسيدهاي کربوکسيليک تک عاملي کمتر از 6 کربن و سولفونيک اسيدهاي آروماتيک



SB

آمينهاي تک عاملي کمتر از 7 کربن


S1

الکلهاي تک عاملي، آلدئيدها، کتونها، اترها، نيتريلها و آميدها ي کمتر از 6 کربن


S2

نمک اسيدهاي آلي، آمين هيدروکلرايد، آمينو اسيدها، کربوهيدراتها، پلي هيدروکسيها، اسيدهاي چند عاملي


A1

اسيدهاي آلي قوي، کربوکسيليک اسيدهاي داراي بيش از 6 کربن، فنولها با استخلافهاي الکترون گيرنده ارتو و پارا، بتا دي کتونها



A2

اسيدهاي آلي ضعيف، فنولها، انولها، ايمينها، ايميدها، سولفوناميدها، تيوفنولها کمتر از 5 کربن، بتا دي کتونها


B

آمينهاي آليفاتيک بيش از 7 کربن، آنيلينها (فقط يک گروه فنيل)، بعضي اکسي اترها


MN

ترکيبات خنثي متفرقه داراي نيتروژن يا گوگرد کمتر از 5 کربن


N1

الکلهاي کمتر از 9 کربن، آلدئيدها، متيل کتونها، کتونهاي حلقوي، استرهاي تک عاملي بيشتر از 5 کربن، اترهاي کمتر از 8 کربن، اپوکسيدها


N2

آلکنها، آلکينها، اترها، بعضي ترکيبات آروماتيک داراي عوامل فعال، کتونهاي غير از گروه بالا


I

هيدروکربنهاي اشباع، هالوآلکانها، آريل هاليدها، دي آريل اترها، آروماتيکها با گروههاي غير فعال

S H i M A
2012-Aug-25, 12:32
تست شناسایی گاز اوزون

برای شناسایی گاز اوزون می توان از جیوه بهره گرفت. معمولا فلز جیوه خالص به هنگام حرکت روی سطح

شیشه ُ هیچ اثری از خود بر جای نمی گذارد. از همین خاصیت می توان در شناسایی گاز اوزون بهره گرفت:

مقداری جیوه درون ظرف شیشه ای حاوی گاز مجهول بریزید. بعد از چند دقیقه با جابجایی جیوه درون ظرف

شیشه ای ُ اثری از آن روی شیشه دیده می شود. علت این پدیده مربوط است به واکنش گاز اوزون با فلز

جیوه که به تشکیل جیوه اکسید می انجامد که این ماده بر خلاف جیوه خالص بر سطح شیشه می چسبد

و روی آن باقی می ماند.



تست شناسایی هیدروژن پراکسید

درون یک لوله ی آزمایش ، بر روی محلول اسیدی پتاسیم دی کرومات حدود 2 میلی لیتر از محلول مجهول

بریزید.سپس بر روی آن یک میلی لیتر اتوکسی اتان ( دی اتیل اتر ) بیفزایید و محتویات لوله آزمایش رو خوب

بهم بزنید. مشاهده رنگ آبی تیره برروی لایه اتر نشاندهنده وجود هیدروژن پراکسید در نمونه آزمایشی ست.

یونهای دی کرومات در محیط اسیدی به وسیله هیدروژن پراکسید به کروم پراکسید اکسایش مییابند. کروم

پراکسید که در محیط آبی ناپایدار است ، بلافاصله با اتوکسی اتان یک ترکیب جدید به رنگ آبی تیره تکشیل

میدهد که در فاز بالای محتویات درون لوله آزمایش قابل مشاهده است.



تست شناسایی گاز کلر

1- شناسایی با استفاده از خواص فیزیکی :

گاز کلر درون یک ظرف شیشه ای به رنگ زرد متمایل به سبز دیده می شود. در ضمن بوی زننده گاز کلر نیز

بسیار مشخص است.

2- شناسایی شیمیایی :

الف) با استفاده از کاغذ تورنسل آبی رنگ :

یک تکه کاغذ تورنسل آبی رنگ و خیس را درون ظرف محتوی گاز مجهول بیندازید. اگر کاغذ تورنسل به رنگ

صورتی درآمد و پس از مدتی بیرنگ شد ، وجود گاز کلر در ظرف تایید می شود.

ب) تست با کاغذ آغشته به محلول نشاسته و یُدید :

تکه کاغذی را درون محلولی از نشاسته و سدیم یدید ( یا پتاسیم یدید) خیس کنید. این کاغذ را درون ظرف

محتوی گاز مجهول بیندازید. در صورتیکه رنگ کاغذ پس از مدتی به آبی تغییر یافت، حضور گاز کلر درون ظرف

تایید می شود.

در حضور کلر یونهای یُدید به یُد تبدیل میشوند که در ادامه ید تولید شده در حضور نشاسته منجر به بروز رنگ

آبی می شود.



تست شناسایی گاز هیدروژن

به این منظور یک شعله افروخته کبریت را به درون ظرف کوچک حاوی گاز مجهول وارد کنید. درصورت شنیدن

صدای انفجار خفیف (پوپ) می توان نتیجه گرفت که درون ظرف مخلوطی از هوا و گاز هیدروژن وجود داشته

است.

این تست شناسایی را برای یک ظرف کوچک و نمونه اندک گاز مجهول اجرا کنید تا از خطر انفجار ناگهانی

مخلوط در امان بمانید.



تست شناسایی گاز هیدروژن کلرید

از ازمایشات زیر می توان برای تشخیص گاز هیدروژن کلرید استفاده کرد:

1- با استفاده از آمونیاک :

دهانه ی ظرف حاوی گاز مجهول را در مجاورت دهانه ی ظرف محتوی محلول غلیظ آمونیاک نگهدارید. تشکیل

دود سفید رنگ در دهانه ی ظرف نشاندهنده حضور گاز هیدروژن کلرید در ظرف است.

2- با استفاده از محلول نقره نیترات یا محلول سرب([[) نیترات :

چند قطره از محلول فوق الذکر را درون ظرف محتوی گاز مجهول اضافه کنید و دهانه آن را بسته و خوب تکان

دهید. تشکیل رسوب سفید رنگ نقده کلرید یا سرب([[) کلرید درون ظرف نشاندهنده ی وجود گاز هیدروژن

کلرید است.



تست شناسایی یون های سولفات

مقداری از نمونه آزمایشی را در یک لوله ی آزمایش بریزید و آن را بوسیله محلول رقیق هیدروکلریک اسید،

اسیدی کنید.

سپس بر روی آن چند قطره محلول باریم کلرید اضافه کنید. تشکیل رسوب سفید باریم سولفات، تاییدی

است بر حضور یون سولفات در نمونه ی آزمایشی.

1- این رسوب باید در حضور مقادیر مازاد اسید رقیق نامحلول باشد.

2- برای اینکه مانع از رسوب گذاری سایر ترکیبات باریم نظیر باریم کربنات و باریم سولفات شوید، لازم است

محیط اسیدی باشد. چون این رسوب ها در محیط اسیدی حل می شوند.

3- می توان به جای محلول رقیق هیدروکلریک اسید و محلول باریم کلرید ، به ترتیب از محلول رقیق نیتریک

اسید و باریم نیترات استفاده کرد.



تست شناسایی یون سولفیت

برای تشخیص وجود یونهای سولفیت در یک محلول ُ می توان از آزمایشات زیر استفاده کرد:

۱- گرم کردن با یک اسید رقیق :

مقداری از ماده مجهول را با یک اسید رقیق ( مثلا محلول نیتریک اسید رقیق ) گرم کنید. آزاد شدن سولفور

دی اکسید ( با آن بوی مخصوص ) نشاندهنده ی حضور یون سولفیت در نمونه است.

۲- با استفاده از باریم نیترات :

مقداری محلول باریم نیترات بر روی محلول مجهول اضافه کنید. تشکیل رسوب سفید رنگ ( باریم سولفیت )

که در نیتریک اسید رقیق حل می شود و منجر به رها سازی گاز سولفور دی اکسید می شود، نشاندهنده

حضور سولفیت در نمونه ی آزمایشی است.



تست شناسایی یونهای کلرید

۱- با استفاده از محلول نقره نیترات :

ابتدا با استفاده از محلول رقیق نیتریک اسید محلول مجهول را اسیدی کنید تا از تشکیل سایر رسوبهای کلرید

جلوگیری شود. سپس چند قطره محلول نیترات نقره به آن بیفزایید.در صورت تشکیل رسوب سفید رنگی که

در محلول آبی آمونیاک حل می شود، نشاندهنده ی وجود یونهای کلرید در نمونه آزمایشی است.

2- با محلول سرب([[) نیترات :

چندین قطره محلول سرب([[) نیترات بر روی محلول حاوی نمونه آزمایشی که قبلا با افزودن نیتریک اسید رقیق

اسیدی شده است ، اضافه کنید. تشکیل رسوب سفید رنگ سرب([[) کلرید نشاندهنده وجود یونهای کلرید

در محلول آزمایشی است.

این رسوب به هنگام گرم کردن نمونه حل می شود وبا سرد شدن آن دوباره تشکیل می شود.

S H i M A
2012-Aug-25, 12:32
تست شناسایی یونهای مس ([[)

تمام نمک های مس([[) به رنگ آبی یا سبز دیده می شوند که با حل شدن در آب محلول هایی

به رنگ آبی ایجاد می کنند. حضور یونهای مس([[) در یک محلول را با استفاده از آزمایشات زیر

بررسی نمود.


1- آزمایش شعله :

نمک های مس([[) در شعله چراغ بونزن رنگ سبز - آبی ایجاد می کنند.

2- با استفاده از محلول سدیم هیدروکسید :

چند قطره از محلول سدیم هیدروکسید را بر روی محلول مجهول بیفزایید. در صورت تشکیل رسوب

ژلاتینی آبی رنگی که در مقادیر مازاد سدیم هیدروکسید حل نمیشود، نشاندهنده ی حضور یونهای

مس([[) در محلول مجهول است.

3- با استفاده از محلول آبی آمونیاک :

چند قطره از محلول آبی آمونیاک را بر روی محلول مجهول اضافه کنید. در حضور یون های مس ([[)،

رسوب آبی رنگ مس([[) هیدروکسید تشکیل می شود. این رسوب در مازاد محلول آمونیاک حل

می شود و محلول آبی پر رنگی ایجاد می کند.



تست شناسایی یون های سرب ([[)

آزمایشات زیر برای شناسایی یون های سرب ([[) قابل استفاده است :

1- با استفاده از محلول سدیم هیدروکسید :

چندین قطره از محلول سدیم هیدروکسید را بر روی محلول مجهول اضافه کنید. تشکیل رسوب سفیدی

که در مقادیر مازاد سدیم هیدروکسید حل می شود ، نشاندهنده ی وجود یونهای سرب ([[) در محلول

مجهول است.

2- با استفاده از محلول آبی آمونیاک :

برروی محلول مجهول قطره قطره از محلول آبی آمونیاک بریزید.تشکیل رسوب سفیدی نامحلول در مقادیر

مازاد محلول آمونیاک نشاندهنده ی حضور یون های سرب([[) در محلول است.

توجه داشته باشید که نتیجه مشابهی نیز در حضور یونهای آلومینیوم دیده می شود.

3- با استفاده از محلول پتاسیم کرومات یا پتاسیم یدید :

مقداری محلول پتاسیم کرومات یا پتاسیم یدید بر روی محلول مجهول بیفزایید. تشکیل رسوبی زرد رنگ

نشاندهنده ی حضور یون های سرب ([[) در محلول است.

4- با استفاده از محلول غلیظ هیدروکلریک اسید:

چند قطره از محلول غلیظ هیدروکلریک اسید بر روی محلول مجهول اضافه کنید.تشکیل رسوب سفیدی

که در اثر گرما حل میشود و با سردشدن محلول مجدداً بوجود می آید نشاندهنده حضور یونهای سرب([[)

در محلول مجهول است.




تست شناسایی یون های آهن ([[[)



محلول آبی یون های آهن ([[[) رنگی بین زرد تا قهوه ای دارند. از این ازمایش ها می توان در شناسایی

یون های آهن ([[[) نیز بهره گرفت.

1- با استفاده از محلول سدیم هیدروکسید :

چندین قطره از محلول سدیم هیدروکسید را بر محلول مجهول بیفزایید. تشکیل رسوب ژلاتینی به رنگ قرمز

قهوه ای که در حضور مقادیر سدیم هیدروکسید نامحلول است ، تاییدی است بر حضور یونهای آهن([[[)

در محلول مجهول.

در صورت استفاده از محلول آبی آمونیاک به جای محلول سدیم هیدروکسید ، نتایج مشابهی حاصل خواهد

شد.

2- با استفاده از محلول پتاسیم هگزاسیانوفرات([[) :

چندین قطره از محلول فوق الذکر را به محلول مجهول بیفزایید. تشکیل رسوبی به رنگ آبی تیره ، نشانگر

حضور یونهای آهن ([[[) در محلول مجهول است.

3- با استفاده از محلول پتاسیم تیوسیانات :

چندین قطره از محلول فوق را بر روی محلول مجهول اضافه کنید. تشکیل محلولی به رنگ قرمز خونی نشانگر

حضور یون های آهن ([[[) در محلول مجهول است.





تست شناسایی یون های آهن ([[)



محلول های آبی یون های آهن ([[) به رنگ سبز دیده می شوند. با این حال از آزمایش های زیر هم می توان

در شناسایی یون های آهن ([[) استفاده کرد

1- با استفاده ازمحلول سدیم هیدروکسید :

چندین قطره از محلول سدیم هیدروکسیر را بر روی محلول مجهول اضافه کنید. درصورت تشکیل رسوب ژلاتینی

به رنگ سبز لجنی که در مازاد محلول سدیم هیدروکسید نا محلول است،نشانگر از حضور یونهای آهن ([[) در

محلول مجهول است.اگر رنگ این رسوب پس از مدتی قرار گرفتن در معرض هوا از سبز به قهوه ای تغییر یابد

حضور یونهای آهن ([[) قطعی خواهد بود.

اگر به جای محلول سدیم هیدروکسید از محلول آبی آمونیاک نیز استفاده شود ، نتایج مشابهی دیده خواهد

شد.

2- استفاده از محلول پتاسیم هگزاسیانوفرات([[[) :

چندین قطره از محلول پتاسیم هگزاسیانوفرات ([[[) به محلول مجهول اضافه کنید. در صورتیکه رسوبی به رنگ

آبی تیره تشکیل شود ، حضور یونهای آهن([[) در محلول مجهول تایید می شود.





تست شناسایی یون های روی



روش های شناسایی یون های روی : 1- با استفاده از محلول سدیم هیدروکسید:

قطره قطره از محلول سدیم هیدروکسید بر روی محلول مجهول بیفزایید. تشکیل رسوب سفید ژلاتینی که با

افزایش مقادیر اضافی سدیم هیدروکسید حل می شود، نشانگر حضور یونهای روی در محلول مجهول خواهد

بود.

2- با استفاده از محلول آبی آمونیاک:

چند قطره از محلول آبی آمونیاک به محلول مجهول اضافه کنید. در صورت تشکیل رسوب سفید ژلاتینی که

در مقادیر مازاد محلول امونیاک حل شود، نشانگر حضور یونهای روی در محلول مجهول است.

یونهای آلومینیوم و سرب ([[) نیز در همین شرایط رسوب سفید رنگی ایجاد می کنند ولی با این تفاوت که این

رسوب ها در مازاد محلول آمونیاک نیز حل نمی شوند.





تست شناسایی یون های آلومینیوم



برای شناسایی یون های آلومینیوم می توانید از روش های زیر استفاده کنید:

۱- با استفاده از محلول سدیم هیدروکسید:

چند قطره از محلول سدیم هیدروکسیر را بر روی محلول مجهول اضافه کنید. تشکیل رسوب ژلاتینی سفید

رنگی که در مازاد محلول سدیم هیدروکسید حل میشود، نشانگر وجود یون های آلومینیوم در محلول مجهول

است.

2- با استفاده از محلول آمونیاک :

چندین قطره از محلول آبی آمونیاک را بر روی محلول مجهول اضافه کنید. تشکیل رسوب ژلاتینی سفید رنگی

که در مازاد محلول آمونیاک نیز نامحلول است دلیلی بر حضور یونهای آلومینیوم در محلول مجهول است.

یون های سرب ([[) در همین شرایط نیز رسوب مشابهی ایجاد می کنند. برای حصول اطمینان از شناسایی

درست یون مورد نظر باید توجه داشت که یونهای سرب([[) در محلول غلیظ هیدروکلریک اسید نیز رسوب تولید

می کنند در حالیکه یونهای آلومینیوم در این محلول اسیدی ، رسوبی ایجاد نمی کنند.

یون های روی نیز همانند یون های آلومینیوم، در محلول آبی آمونیاک رسوبی سفید رنگ ایجاد می کنند ولی

با این تفاوت که در مازاد محلول آمونیاک رسوب یون های روی حل می شود.




تست شناسایی یون های منیزیم

برای شناسایی وجود یون های منیزیم در یک ترکیب به صورت زیر عمل کنید:

1- ابتدا مقادیر اضافی از محلول های آمونیاک و آمونیم کلرید به محلول ترکیب مورد نظر بیفزایید.

2- سپس بر روی آن محلول دی سدیم هیدروژن فسفات اضافه کنید.

3- محلول را خوب هم بزنید و اجازه دهید که مدتی به حال خود بماند.

4- تشکیل رسوب سفید رنگ (رسوب مضاعف منیزیم آمونیوم فسفات) نشاندهنده ی وجود منیزیم در ترکیب

مورد نظر است.

تمام یون های فلزی به غیر از یون های سدیم، و پتاسیم و منیزیم باید قبل از انجام تست از محیط آزمایش

خارج شده باشند.




تست شناسایی یون های کلسیم



چندین روش متدوال برای شناسایی حضور یون های کلسیم در یک ترکیب وجود دارد:

1- آزمون شعله : ابتدا بر روی ترکیب مورد نظر خود ، چندین قطره محلول غلیظ هیدروکلریک اسید اضافه کنید.

انتهای حلقه شده یک سیم پلاتینی را در آن شناور کرده سپس آن را روی شعله آبی رنگ چراغ بونزن قرار

دهید.

اگر شعله ی قرمز - آجری روی چراغ بونزن مشاهده کردید، احتمالا ترکیب مورد نظر ، یون های کلسیم دارد.

بنابراین مشاهده شعله قرمز آجری روی شعله آبی ( گویی شعله به رنگ سبز دیده شود ) حضور یون های

کلسیم را تایید می کند.

2- شناسایی با محلول سدیم هیدروکسید:

چندین قطره از محلول سدیم هیدروکسید به محلول ترکیب ناشناخته ی خود اضافه کنید. تشکیل رسوب

سفیدرنگی(کلسیم هیدروکسید) که در مازاد سدیم هیدروکسید نیز حل نمی شود، نشاندهنده وجود

یون های کلسیم است.

3- شناسایی با محلول آمونیوم اگزالات : چندین قطره محلول آمونیوم اگزالات به محلول ترکیب مورد نظر خود

اضافه کنید. تشکیل رسوب سفید رنگی (کلسیم اگزالات )که در محلول هیدروکلریک اسید رقیق حل میشود

ولی در محلول استیک اسید نامحلول است، نشاندهنده وجود یونهای کلسیم در ترکیب مورد نظر است.

4- شناسایی با محلول آمونیوم کربنات : در صورتیکه افزایش چند قطره محلول آمونیوم کربنات بر روی محلول

ترکیب مورد نظر ، منجر به تشکیل رسوب سفیدرنگی(کلسیم کربنات) شود ، ترکیب مورد نظر احتمالا دارای

یون های کلسیم است.توجه داشته باشید که : این واکنش با یون های باریوم و استرانسیم نیز به صورت

مشابه انجام می شود.





تست شناسایی یون های سدیم



آزمون شعله یکی از ساده ترین روش های شناسایی وجود یون های سدیم در یک ترکیب است.

به این منظور ترکیب مورد نظر را در چندین قطره از محلول غلیظ هیدروکلریک اسید حل کنید. سپس انتهای

حلقه شده ی یک سیم پلاتین را در آن شناور کرده ، آن را بر روی شعله آبی رنگ چراغ بونزن نگه دارید.

مشاهده ی رنگ زرد - طلایی بر روی شعله ی آبی رنگ چراغ بونزن، حضور یون های سدیم را در ترکیب مورد

D A V O O D
2012-Sep-15, 18:55
توی این پست هم یه چیزایی پیدا میشه-;{@

http://www.daneshju.ir/forum/f639/t161171.html