مدرسان شریف ۹۳
سایت علمی دانشجویان ایران
دانـلـود مقـالات آی اس آی 
از تـمامـی پـایـگـاه های آنـلایــن، بـه سـادگـی!
یادبرگ موسسه پژوهش
صفحه 1 از 3 123 آخرینآخرین
در حال نمایش 1 تا 10 از مجموع 29
نمودار محبوبترین‌‌ها35پسندیده شده

تاپیک: معرفی جنگنده های نیرو هوایی ایران

  1. Top | #1

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض معرفی جنگنده های نیرو هوایی ایران

    McDonnell Douglas F-4


    در سال های جنگ تحمیلی، این رزمندگان سلحشور و فرزندان خاک ایران همیشه آباد بودند که از قطعه قطعه این خاک و این مرز و بوم با خونشان پاسداری کردند و هرگز اجازه ندادند که این سرزمین به قدم های منحوس و نفیر شوم دشمنان این آب و خاک آلوده شود. نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران یکی از مهم ترین و بالقوه ترین وزنه های دفاعی کشور در جنگ تحمیلی بود؛ صلابت و قدرت ایمان خلبانان و غیورمردان این نیروی پر ارزش بود که توانست با اتکاء بر بنیه دفاعی مشتمل بر هواپیماهای پیشرفته با آخرین تجهیزات نظامی روز بر دشمن پیروز شود و ضربات مهلکی را بر پیکره تنه توخالی نیروی متخاصم وارد آورد. یکی از مهم ترین و با اهمیت ترین هواپیماهای جنگنده ای که در جنگ هشت ساله توانایی های واقعی خود را به نمایش گذاشت و در رکاب خلبانان ایرانی به میدان نبرد شتافت، هواپیمای F-4 Phantom از مدل های D، E و R بود. به مناسبت سالگرد ورود هواپیمای افسانه ای فانتوم به کشور عزیزمان و همچنین آغاز هفته دفاع مقدس و یادآوری یاد و خاطره شهیدانی که در راه این کشور شربت شهادت نوشیدند، این ویژه نامه هواپیمای F-4 فانتوم به خدمت شما عزیزان تقدیم می گردد:

    چگونگی ورود فانتوم به ایران

    پس از بریتانیا، ایران دومین کشوری بود که هواپیمای شکاری بمب افکن F-4 فانتوم را به خدمت نیروی هوایی خود در می آورد. نخستین فانتوم هایی که سفارش داده شدند، از نوع D بودند. بستن قرارداد ها با شرکت مکدانل داگلاس از سال 1967 شروع شد و خبر دریافت فانتوم ها توسط ایران برای نخستین بار در آبان سال 1346 در کشور منتشر گردید. سرانجام فرود نخستین شانزده فروند فانتوم F-4D در خاک ایران در 27 شهریور ماه سال 1347 صورت پذیرفت و هر شانزده فروند فانتوم تازه وارد به علاوه تعداد مشابهی که چندی بعد وارد ایران شدند بلافاصله به خدمت نیروی هوایی IIAF در آمدند. در سال 1351 ایران سفارش 177 فروند فانتوم F-4E جدید به همراه شانزده فروند فانتوم RF-4E که به مدل های شناسایی مشهور بودند و بیشتر آن ها را با عنوان «دم سفید» می شناختند را تسلیم آمریکا کرد. تا سال 1355 هجری شمسی، کلیه هواپیماهای سفارش داده شده به خدمت نیروی هوایی در آمده بودند.

    چگونگی سریال دهی فانتوم های ایران

    پس از تحویل نخستین سری فانتوم ها که از مدل D بودند، سازمان دهی و سامان دهی فانتوم ها در پایگاه های مختلف شکاری شروع شد. فانتوم های مدل D با شماره سریال های 67-14869 - 3-601 تا 68-6919 - 3-632 مشخص شدند. تا سال 1353، فانتوم های مدل D که هنوز در خدمت بودند دوباره سریال دهی شدند. اینبار شماره سریال ها از 665-3 شروع و به 691-3 خاتمه می یافت. گفته می شود که یک فروند فانتوم D و یک فروند فانتوم مدل E وجود دارد که هر دو دارای شماره سریال 668-3 هستند. در سال 1347 و پس از آغاز تحویل فانتوم های مدل D ایران سفارش 32 فروند فانتوم E را به آمریکا تقدیم کرد. تحویل این فانتوم ها با شماره سریال های 69-7711 - 3-633 تا 69-7742 - 3-664 در بهار سال 1349 به نیروی هوایی آن زمان آغاز شد. اولین سری فانتوم های E تحویل شده به ایران با موشک های هوا به زمین AGM-65 ماوریک که موشک های بسیار مرگ بار و تاثیر گذار در جنگ تحمیلی بودند سازگاری داشتند. اما مشکل این جا بود که این سری از فانتوم ها فاقد بالچه های لبه حمله برای مانورپذیری بیشتر بودند. این مشکل در اولین اوره ال کلی فانتوم های ایرانی رفع شد و این سری ابتدایی فانتوم های E نیز به Leading Edge Slats مجهز گردیدند. سومین گروه فانتوم های ایرانی در سال 1349 سفارش داده شد. این گروه شامل 73 فروند هواپیمای فانتوم مدل E بود که با شماره سریال های 71-1094 تا 71-1166 و 73-1519 تا 73-1554 رجیستر شدند. کلیه هواپیماهای این گروه دارای بالچه های لبه حمله و البته کاملاً سازگار با موشک های هوا به زمین AGM-65 ماوریک بودند. 49 فروند از این هواپیماها از قبل به سیستم تشخیص دوست از دشمن یا IFF APX-80 و یک سیستم جدید ناوبری دیجیتالی مجهز بودند. نهایتاً آخرین گروه بزرگ فانتوم های مدل E در سال 1350 سفارش داده شد و این سری از فانتوم ها با سریال های 75-0222 تا 75-0257 ثبت گردیدند. اگر چه تحویل این سری از فانتوم ها کمی بیش از حد معمول طول کشید، برای مثال آخرین فانتوم این دسته در سال 1356 تحویل گردید، اما این فانتوم ها به بهترین و پیشرفته ترین تجهیزات روز مجهز بودند. این فانتوم ها نه تنها مجهز به حسگر های الکترواپتیکالی و تشخیص دوست از دشمن APX-80 بودند، بلکه از طراحی دوباره کاکپیت با جایگذاری سوئیچ ها و نشان دهنده ها این بار به شیوه ای منطقی تر و ارگونومیک تر که بعد ها مقدمه ساخت سیستم HOTAS نیز شد برخوردار بودند. سیستم سریال دهی فانتوم های مدل E ایران از سال 1354 تا کنون نامعلوم باقی مانده است. برای مثال سیستم سریال گذاری خاصی نیز موجود است که از 3-6501 اغاز و به 3-6691 پایان می پذیرد. این در حالیست که ایران 191 فانتوم E را دریافت نکرده است، بلکه تعداد فانتوم های این مدل از 177 فروند متجاوز نبوده است. این مسئله نشان می دهد که در سریال دهی این سری فواصلی نیز وجود دارد که هنوز ناشناخته مانده است.



    شبح های تاریکی، فانتوم های شناسایی ایران

    به قطع ماجرای فانتوم های RF-4E شناسایی ایران یکی از سری ترین و سر به مهر ترین رازهای تاریخ هواپیمای فانتوم است. در اوایل سال 1347 دو فروند فانتوم RF-4C از طرف آمریکا به ایران به امانت سپرده شد. این دو هواپیما با شماره سریال های 69-0369 و 69-0370 در حقیقت برای انجام یک سری ماموریت های فوق سری مشترک بین ایران و آمریکا در فراز مرزهای شوروی به ایران سپرده شده بودند. این دو هواپیما ظاهراً از پایگاه های آمریکا در اروپا به سمت ایران به پرواز در آمده بودند که بعد ها دوباره به همان پایگاه ها در آلمان و بریتانیا مراجعت کردند. جالب این جاست که درست یک ماه بعد از این جریانات، ایران شش فروند RF-4E را رسماً سفارش داد. بسیار جای تعجب دارد که در آن شرایط که شرکت مکدانل داگلاس که بازار بسیار گرمی داشت و مرتب از سوی کشورهای مختلف و البته نیروهای داخلی آمریکا به این شرکت سفارش می رسید، ساخت فانتوم های ایرانی را با سرعت هر چه تمام تر به پایان رساند. سه فروند فانتوم این گروه با شماره سریال های 72-0266 تا 72-0266 رجیستر شدند. باز هم عجیب بود که نخستین فانتوم ایرانی به آن سرعت در پاییز سال 1347 آماده شد و نخستین پرواز خود را نیز چندی بعد به انجام رساند. نخستین فروند از این فانتوم های شناسایی چند ماه بعد وارد ایران شد و این فرصت پیش آمد که آمریکا بتواند دو فروند فانتوم قرضی خود را دوباره به پایگاه های خود در اروپا بازگرداند. تعداد دقیق فانتوم های شناسایی ایران هنوز هم که هنوز است کاملاً فاش نشده است. در همان سال های نخست تحویل نمونه هایی شش تا دوازده فروندی از این فانتوم ها صورت پذیرفت که با تجهیزات بسیار پیشرفته شناسایی فوق سری تجهیز شده بودند و به دلیل پنهان بودن این موضوع حتی از دید برخی از خود غربی ها، این هواپیماها به Unknown Iranian Phantoms مشهور شده بودند. ظاهراً آمریکا برای پیشبرد اهداف شناسایی خود بر فراز خاک شوروی می بایست این فانتوم ها را به ایران تحویل می داد.


    واحد های فانتوم های ایرانی در پایگاه های شکاری

    در سال های دهه هفتاد میلادی ایران به شدت مشغول تجهیز ناوگان نیروی هوایی با هواپیماهای مختلف و پیشرفته آمریکایی بود و تنها انقلاب اسلامی بود که پایانی به وضعیت نامتعادل اسکادران های نیروی هوایی داد و آن هم به نوبه خود به دلیل قطع رابطه با آمریکا و ثبات نسبی هواپیماهای موجود در نیروی هوایی بود. در زمان آغاز جنگ، وضعیت واحد های فانتوم در خدمت در پایگاه های مختلف به صورت زیر بود:


    یازدهمین وینگ شکاری های تاکتیکی:

    این گروه از فانتوم ها در پایگاه یکم شکاری مهرآباد مشغول به خدمت بودند. در این پایگاه، هواپیماهای فانتوم از مدل های F-4E و RF-4E به سر می بردند. یک زیر گروه کوچکتر از این فانتوم ها از سال 1359 در پایگاه چهارم شکاری خدمت می کردند. معمولاً هواپیماهای پایگاه یکم شکاری همیشه ثابت نیستند، برای مثال در حال حاضر بیشتر هواپیماهای خدمتی در پایگاه یکم از نوع MiG-29A هستند. تعداد محدودی فانتوم های مدل E برای اهداف آموزشی در این پایگاه موجود هستند که فعلاً دوران اوره ال کلی خود را می گذرانند.

    F-4E 3-6558:

    این هواپیما از نخستین فانتوم های ایرانی مجهز به توپ نصب شده در دماغه بود. این هواپیما در آغاز جنگ تحمیلی در یازدهمین وینگ شکاری های تاکتیکی مهرآباد خدمت می کرد. در مهر ماه سال 1359، این هواپیما موفق شد یک فروند MiG-23 عراقی را در چهار کیلومتری تهران سرنگون سازد

    سی و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی:
    این گروه از فانتوم های مدل E و RF-4E در پایگاه سوم شکاری موسوم به نوژه همدان یا شاهرخی سابق خدمت می کردند.

    F-4E 3-6529:
    این هواپیمای فانتوم در دوران جنگ تحمیلی در خدمت پایگاه سوم شکاری نوژه بود و تا پایان جنگ نیز در همان پایگاه مشغول خدمت بود. این فانتوم یکی از سه فانتومی بود که در آبان 1359 به همراه دو فانتوم دیگر استادیوم بدره در عراق را که محل نشست و برخاست برخی هلیکوپتر های عراقی بود بمباران کردند.

    F-4E 3-6570:
    این فانتوم یکی از مشهورترین فانتوم های ایرانی موجود در پایگاه سوم شکاری است. این هواپیما همان جنگنده ای بود که در حمله به محل کنفرانس ملی بغداد در تیرماه 1362 به خلبانی شهید عباس دوران و کاپیتان منصور کاظمیان به کار رفت. پس از اصابت موشک زمین به هوای پایگاه ضد هوایی SAM Roland-2 به این هواپیما، کاپیتان کاظمیان از هواپیما خارج شده و پس از آن نیز به اصارت در آمد، اما با نزدیک شدن هواپیما به فرودگاه بین المللی بغداد، شهید دوران به همراه هواپیما به برج مراقبت فرودگاه برخورد کردند و بدین وسیله امنیت پدافند مشهور بغداد را زیر سوال بردند.

    F-4E 3-6684:
    این هواپیما به نود و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی در پایگاه هوایی بندر عباس تعلق داشت اما در پاییز سال 1360 به عنوان نیروی تجدید قوا به سی و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی نوژه همدان پیوست. اکثر خلبانانی که با این هواپیما پرواز کرده اند از آن خاطرات خوشی به یاد دارند، این هواپیما موفق به شکار یک فروند MiG-21 عراقی نیز شده است.

    RF-4E 2-6510:
    از جمله هواپیماهای فانتوم شناسایی بود که در جنگ تحمیلی و در آن هشت سال طولانی نبرد به آن آسیبی نرسید. در دوران جنگ، این هواپیما نیز در پایگاه سوم شکاری نوژه همدان مشغول به خدمت بود. در سال 1351 در ماموریتی شناسایی که به وسیله یکی از خلبانان نیروی هوایی شاهنشاهی ایران و یک وایزوی نیروی هوایی آمریکا بر فراز شوروی انجام می شد، چیزی نمانده بود که این هواپیما توسط یک فروند MiG-21SMT نیروی هوایی شوروی رهگیری شود. وایزوی آمریکایی با استفاده از قدرت جنگ الکترونیک فوق العاده فانتوم شناسایی، مانع رهگیری این هواپیما از فاصله دور شد و خلبان MiG-21 شوروی مجبور شد برای انجام رهگیری تا فاصله کوتاهتری به فانتوم ایرانی نزدیک شود، که البته باز هم خلبان روس نتوانست کاری از پیش ببرد.


    سی و دومین وینگ شکاری های تاکتیکی:

    این وینگ شکاری نیز در سال های ابتدایی جنگ در پایگاه سوم شکاری نوژه همدان یا همان شاهرخی سابق به سر می برد. دو اسکادران از هواپیماهای F-4 فانتوم اما اینبار از مدل D در این وینگ شکاری در حال خدمت بودند. در همان ابتدای جنگ، دو اسکادران فانتوم های D به هفتاد و یکمین وینگ شکاری تحویل شده و در عوض این گروه شکاری مجهز به هواپیماهای پیشرفته تر F-4E گردید. همچنین، تعداد چهار فروند هواپیماهای شناسایی RF-4E نیز به این وینگ تحویل شد که تا امروز در موقعیت خود مشغول خدمت اند. هواپیماهای این وینگ شکاری به طور مرتب در زمان جنگ در پایگاه چهارم شکاری، پایگاه وحدتی نزدیک دزفول نیز انجام خدمت می کردند و گاه به پایگاه نهم شکاری نیز فرستاده می شدند. در حال حاضر پایگاه سوم شکاری نوژه پایگاه اصلی هواپیماهای F-4E و RF-4E می باشد.


    هواپیمای فانتوم D نخستین هواپیمای فانتوم تحویل شده به ایران است. این هواپیما در سال نخست ورود به خدمت تحویل سیصد و هشتمین اسکادران تاکتیکی نیروی هوایی IIAF گردید و با شماره سریال 601-3 رجیستر شد. در سال 1352 این فانتوم به یادماندنی به پایگاهی در نزدیکی شیراز فرستاده شد و به خدمت هفتاد و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی در آمد. در سال 1354 این هواپیما دوباره به همان پایگاه سوم شکاری یا پایگاه هوایی شاهرخی رجعت کرد و اینبار با شماره سریال 6697-3 شماره گذاری شد. این هواپیما نیز مانند دیگر فانتوم های D مجهز به سیستم هدایتگر لیزری AVQ-9 و بمب های هدایت لیزری GBU-10 بود. این هواپیمای فانتوم در جنگ های داخلی عمان و جنگ کردستان ایران به سلامت ماموریت های خود را به انجام رساند و در جنگ تحمیلی نیز در پایگاه های نوژه، دزفول و تبریز خدمت کرد.

    F-4D -3-6712:
    تا به حال اطلاع دقیقی از نحوه سریال دهی این فانتوم در دست نبوده است. به این دلیل که تا زمان انقلاب اسلامی دوبار و از آن زمان تا کنون دوبار دیگر فانتومهای D سریال دهی شده اند، تشخیص سریال های اصلی که نیروی هوایی آمریکا در آن زمان برای این فانتوم ها در نظر گرفته بود تقریباً غیر ممکن است. این فانتوم یکی از فانتوم های مدل D ایران بود که در سال های پایانی حکومت پیشین به سیستم های پیشرفته RHAW مجهز شد. این سیستم به این فانتوم ها این قابلیت را می داد که به راحتی کار هدف گیری موشک های زمین به هوای عراقی را تحت نظر بگیرند و بدین صورت هواپیماهای دیگر آرایش پروازی را به مناطقی هدایت کنند که کمترین خطر ایشان را تهدید کند. به همین دلیل این فانتوم در بیشتر ماموریت های نفوذی عمیق در خاک عراق شرکت داشت و نقشی عمده را برای نیروی هوایی در زمان جنگ ایفا نمود. در زمان جنگ این هواپیما در اختیار هفتاد و یکمین و هفتاد و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی بود و توانست در پاییز سال 1359 یک فروند MiG-21MF عراقی را سرنگون کند. این هواپیما نیز به سلامت از جنگ تحمیلی فارغ شد و هنوز هم در خدمت باقی است.

    از سال 1379 تا کنون، نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران پس از اوره ال کلی، جنگنده ها را با رنگ آمیزی جدیدی که ترکیبی از رنگ آبی آسمانی و خاکستری است تحویل می دهد. یکی از جنگنده هایی که به این رنگ در آمده است، یک فروند RF-4E با سریال نامعلوم است. این شیوه رنگ آمیزی قبلاً در F-14A ها و MiG-29A های اوره ال شده نیز دیده شده است.


    شصت و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی:
    این گروه جنگنده های تاکتیکی از شصت و یکمین و شصت و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی در پایگاه ششم شکاری مستقر هستند و عمدتاً نیز مجهز به هواپیماهای F-4E می باشند. در این پایگاه هواپیماهای RF-4E نیز به انجام عملیات پرداخته اند. از سال 1352 تا سال 1369 شصت و یکمین اسکادران مجهز به چهار فروند RF-4E و شصت و دومین اسکادران مجهز به بیش از هشت فروند فانتوم شناسایی تا سال 1371 بوده است.

    F-4E 3-6611:
    این فانتوم یکی از شش فانتوم متعلق به پایگاه شکاری بوشهر است که با استفاده از موشک های مرگبار ماوریک AGM-65A در پاییز 1359 نیروی دریایی عراق را در عملیات مروارید عملاً فلج ساختند و بخش بزرگی از این نیرو را از میان برداشتند.

    F-4E 3-6645:
    این هواپیما نیز یکی از شش فروند فانتوم شرکت کننده در عملیات مروارید بود که به خلبانی سرهنگ یاسینی بسیاری از قایق های نیروی دریایی عراق را غراق نمود.

    RF-4E 2-6507:
    این فانتوم شناسایی یکی از شناخته شده ترین «دم سفید» های ایران یا همان فانتوم های شناسایی فوق پیشرفته است که مستقیماً از انبار مهمات نیروی هوایی آمریکا به ایران آمده است. در سال های دهه 50 شمسی، این هواپیما بارها و بارها برای انجام ماموریت های شناسایی وارد خاک شوروی سابق گردید و در زمان جنگ نیز یکی از پرکارترین هواپیماهای شناسایی ایران بود که در ماموریت های زیادی بر فراز عراق شرکت جست. این هواپیما نیز متعلق به پایگاه شکاری بوشهر بود.


    هفتاد و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی:
    این گروه جنگنده های شکاری با در اختیار داشتن هفتاد و یکمین اسکادران جنگنده های تاکتیکی مشتمل بر هواپیماهای F-4E در پایگاه حر در نزدیکی شیراز به خدمت مشغول بود.

    نود و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی: این گروه از هواپیماها در پایگاه نهم شکاری بندرعباس با در اختیار داشتن نود و یکمین اسکادران جنگنده های تاکتیکی موسوم به «کوسه ها» و نود و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی مجهز به هواپیماهای فانتوم F-4E مشغول خدمت بودند. این وینگ شکاری در سال 1367 که هواپیمای C-130 حامل خدمه پروازی در نزدیکی بندرعباس سقوط کرد و همه مسافران آن کشته شدند، منحل گردید. اگر چه این پایگاه در حال حاضر هیج واحد فانتومی را در خدمت ندارد، اما هنوز هم یکی از مهمترین پایگاه های هواپیمای فانتوم به شمار می رود. گاهی گروهایی از فانتوم های پایگاه سوم شکاری و پایگاه دهم شکاری برای انجام ماموریت هایی به این پایگاه ملحق می شوند.


    صد و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی:
    این گروه جنگنده های نیروی هوایی در پایگاه دهم شکاری چابهار مستقر و مجهز به هواپیماهای F-4E بودند. پس از شروع جنگ، با توجه به این که در آن شرایط وجود جنگنده هایی در آن منطقه عملاً بدون استفاده به نظر می رسید، کلیه خدمه پروازی این پایگاه به همراه هواپیماهایشان به واحد های شکاری دیگر در مناطق استراتژیک تر فرستاده شدند. در سال 1369 این پایگاه دوباره سامان دهی شد و هواپیماهای F-4D سالم باقی مانده از جنگ تحمیلی به این پایگاه فرستاده شدند. یکی دیگر از تغییراتی که در سال آغاز جنگ تحمیلی صورت گرفت تحویل کلیه فانتوم های مدل D به هفتاد و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی در پایگاه حر در نزدیکی شیراز بود که بدینوسیله هفتاد و یکمین و هفتاد و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی شکل گرفتند. البته بیشتر هواپیماهای این وینگ شکاری در زمان جنگ به پایگاه های نزدیک تر به میدان نبرد فرستاده شدند. 120 فروند هواپیماهای F-4E در زمان جنگ در سه پایگاه مهرآباد، نوژه و بوشهر تمرکز یافته بودند در حالی که پایگاه حر شیراز تنها مجهز به هواپیماهای فانتوم D در معیت هواپیماهای رهگیر F-14A بود. هواپیماهای شناسایی فانتوم در آن سال ها در همان سه پایگاه مهرآباد، نوژه و بوشهر به همراه هواپیماهای F-4E به عملیات می پرداختند اما در حال حاضر، تصور می شود که کلیه فانتوم های شناسایی به پایگاه سوم شکاری نوژه همدان تحویل شده باشند.
    منبع : سایت ایروسنتر به نقل از وبلاگ هوانوردی ایر




    و اینم پیرترین اف 4 نیرو هوایی که از جنگ خم جان سالم به در برده :


    منبع سایت http://www.aerocenter.ir/forum/content/ بزرگترین مرکز هوافضا و هوانوردی ایران
    آخرین ویرایش توسط M.Hossein در تاریخ 2012-Sep-07 انجام شده است
    Ali Miller ،CASSIATORA، odobaby و 1 نفر دیگر پسندیده‌اند!

    استاد آقا میری
  2. 7 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  3. Top | #2

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    Northrop F-5

    پس از تكمیل مطالعات زیاد كه كارخانجات نورث روپ (NorthRop)در راه تشكیل یك هواپیمای بر جسته هوائی (رهگیر)بعمل آورد، موفق شد در 30 جولای 1959 زحمات خود را به ثمر رسانده و جنگنده ی پر قدرت جدیدی بنام ان-156-اف(N-156-F)به جهان پرنده های آتشین عرضه كند كه بعدا نام آن به اف-5-آ تغییر نمود این جنگنده ها بنام مستعار فریدوم فایتر(Freedom Fighter)بمعنای جنگنده ی آزادی معروف شد و شاید بهتر بود اسم آنرا جنگنده ی آزادی به سبك آمریكایی می گذاشتند!

    در 25 آوریل 1962 نیروی هوایی آمریكا اعلام كرد كه اف-5-آ را در برنامه ی جدید تسلیحات نظامی قرار داده و بالاخره در ژانویه ی 1963 هواپیمای اف-5-آ در نیروی هوائی آمریكا به پرواز در آمد و بعد از آن اولین كشور كه اف-5-آ تحویل گرفت ایران بود كه در سال 1343 (1965) نیروی هوایی خود را با جت ما فوق صوت اف-5 مجهز نمود و بعد از آن عربستان سعودی،كشورهای آفریقای جنوبی و تركیه نیز اف-5-آ دریافت نمود.

    بعد از مدتی كمپانی نورث روپ تصمیم به تكمیل اف-5-آ گرفت و اف-5-ئی یا تایگر2-تولید نمود كه در سال 1970 به عنوان شكاری بین المللی انتخاب و سفارش تولید 325 فروند اف-5-ئی به نورث روپ داده شد كه برای كشورهای تایلند-تایوان-ویتنام جنوبی و كره جنوبی بود.پرواز آزمایشی اف-5-ئی برای اولین بار در سال 1972 انجام شد و اولین تولید كلی آن از سال 1973 شروع گردید.
    بعد از مطالعه زیاد روی اصول آیرودینامیكی و امكاناتپرواز هواپیماهای دیگر و تجاربی كه از اف-5-آ بدستآمده بود نورث روپ تصمیم به انجام اصلاحاتی روی اف-5-آ گرفت كه اولین آنها اضافه كردن رادار روی آنبود.و بعد از آن استفاده از فلاپهای مانور كننده در دو طرف لبه ی حمله و عقب بال هواپیما است. این فلاپها سبب میشود كه هواپیما در زاویه ی حمله ی معین نسبت به نمونه ی قبلی دچار پسای كمتری گردد و تعادل خود را از دست ندهد و برای بیشتر بدست آورد بدون آنكه در كنترل هواپیما خللی وارد شود و در نتیجه استفاده از آنها اف-5-ئی میتواند در15000 پا 10.3 درجه در ثانیه بگردد و در صورتی كه اف-5-آ و هواپیما عای مشابه در ثانیه 8.9 درجه میگردند و میزان گردش گود را نیز از 15.5 درجه در ثانیه به 17.5 درجه افزایش داده و شعاع گردشهای پایدار نیز از 4500 به 2800 پا كاهش یافته و به عبارت دیگر 38 درصد كم شده.با اضافه كردن یك ردیف كمپرسور به موتور بدون اینكه در شكل یا حجم آن تغییر زیادی داده شود 23 درصد به قدرت موتور آن افزوده شده .اصلاح موتور باعث گشته كه 15 اینچ به طول هواپیما و 16 اینچ به فاصله ی دو نوك بال اضافه شود.دهانه ی ورود هوا نیز بزرگتر شده تا ورود هوای بیشتر را امكان پذیر سازد. با افزایش حجم بدنه بر ظرفیت مخازن سوخت داخلی 570 پوند اضافه شده و همچنین از آسیب پذیری آن در مقابل آتش مسلسل جلوگیری شده. قدرت هر یك از موتورها در سطح دریا 5000 پوند است و در مصرف سوخت نیز كاهش قابل توجهی داده شده و تغییر عمده در موتور همان اضافه شدن یك ردیف كمپرسور استتغییرات فنی در موتور باعث شده كه موتور به اصطلاح زودتر جواب بدهد. و یا به عبارت دیگر زودتر دور بردارد.لذا طول باند لازم برای برخاستن از7300 پا به 5300 پا كاهش یافته . با كلیه تجهیزات برای رهگیری (دو سایدوینر و دو توپ) طول لازم برای بلند شدن با وزن 16050 پوند 2050 پا است سرعت اوجگیری نیز از 28700 پا در دقیقه به 31600 پا افزایش یافته. اف-5-ئی دارای شعاع عمل زیادتری نسبت به اف-5-آ است. مثلا قادر است 3200 پوند بمب را در مسافت 400 مایلی بریزد و به پایگاه برگردد.

    اف-5-ئی به دلایل زیر شكاری برگزیده ی جهان است.هواپیمای ما فوق صوت یك نفره ..سبك ..دارای سهولت عملیاتی فوق العاده و مشخصات پروازی و امكانات رزمی برجسته بوده،ارزانی و سهولت نگهداری نیز یكی دیگر از دلایل می باشد.

    اف-5 قادر به حمل بمبهای 350 یا 500 ،750 و 1000 پوندی و یا بمبهای ام-كا-36(m-k-36)است و قادر به حمل بمبهای ناپالم وراكتهای 75/2 میلیمتری نیز هست.اف-5 برای ماموریت رهگیری دارای دو موشكآ-ای.ام.9(AIM-9) و دو توپ 20میلیمتری از نوع ام-29(M-29)با هر كدام 280 تیراست.
    اف-5-ئی دارای یك رادار كوچك از نوع امرسون(Emerson)با برد 20 مایل است و برای بدست آوردن زاویه و مسافت شكاری های دشمن در جنگ های هوائی به كار میرود.

    اف-5 همچنین مجهز به سیستم كشف هدف لیزریگردیده. این سیستم به خلبان امكان میدهد تا از وجود هواپیمای دشمن در فاصله دورآگاهی پیدا نماید و خود را برای درگیری آماده سازد و ضمنا اطلاعاتی از هواپیمای دشمن را در اختیار خلبانان میگذارد كه بوسیله سایت چشمی كه بر روی كلاه نصب میشود ودر اختیار خلبان قرار میگیرد. بعضی از مدلهای متاخر اف-5 ئی قادر به حمل موشكهای ماوریك با سیستم هدایت تلویزیونی نیز هستند.اف-5-آ به تعداد 12فرونددر اتیوپی ،40 فروند یونان كه بعدا با اف-5 ائی تعویض شد.

    اف 5های ایران

    در ابتدای دهه 60 شاه دست به انجام سلسله کارهایی برای افزایش فشار،کنترل فعالیت مخالفان و قویتر کردن پلیس مخفی خود (سازمان وحشتناک ساواک) زد و با فشار به مجلس خواهان افزایش کنترل ها شد، با این وجود با اعتراضات مردم و فشار کندی رئیس جمهور آمریکا،شروع به برنامه گسترده ای برای بهبود وجهه حکومتش و افزایش دموکراسی در سال 1963 در کشور کرد که طی یک دهه منجر به افزایش رشد اقتصادی وثبات سیاسی در کشور شد، شاه همچنین با افزایش قدرت نظامی سعی کرد تا نقش موثر تری در منطقه خلیج فارس و در برابر همسایه قدرتمند شمالی ایران یعنی شوروی کند.
    پس از کناره گرفتن انگلستان از خلیج فارس، شاه آشکار کرد که قصد دارد نقش اساسی را برای برپایی امنیت در این منطقه کند،این جریانات مصادف بود با استراتژی ریچارد نیکسون که شروع به تشویق متحدان آمریکا برای ایفا کردن نقش موثرتری برای برقراری امنیت جهانی کرده بود؛ در حین دیدار سال 1972 او از ایران،اجازه بی سابقه ای به شاه برای خرید تجهیزات پیشرفته نظامی اعطا کرد.

    پیرو برنامه های جاه طلبانه شاه، او سفارش خرید مقدار زیادی تجهیزات پیشرفته نظامی از غرب بخصوص آمریکا را داد، قسمتی از این سفارشات خرید تعداد زیادی از هواپیماهای اف 5 ئی و اف 5 اف بود، که اولین نمونه ها در ژانویه 1974 تحویل داده شد.

    F-5 F نیروی هوایی


    اولین نیروی هوایی دنیا كه اف ـ?ای را دریافت كرد نیروی هوایی ایران بود. در بین سال های دهه 1960 و 1970 نیروی هوایی ایران به بزرگترین و مجهزترین نیروی هوایی منطقه (نیروی هوایی) اولین اسكادران از این هواپیما به تعداد 13فروند را اوایل فوریه 1965 به خدمت گرفت. در آن تاریخ 11 فروند اف ـ5ای و دو فروند اف ـ5بی در پایگاه یكم شكاری در مهرآباد جایگزین اف ـ84 تاندرجت شدند تا نقش تهاجمی نیروی هوایی را برعهده بگیرند.


    اف ـ5ی های ارتش ایران به استانداردهای بالا تجهیز شده بودند، این تجهیزات پیشرفته سیستم ناوبری آنبرد لیتون و كامپیوتر مركزی تسلیحات بود. در آن زمان ایران مدل های قبلی اف ـ5 (اف ـ5ای و بی)را به كشورهای یونان، تركیه، اتیوپی، ویتنام جنوبی و اردن فروخت، اما چند فروند برای انجام پروازهای تمرینی در ایران نگه داشته شدند.

    با شروع جنگ و متعاقب آن تحریم تسلیحاتی غرب علیه ایران، ایران به دلیل عدم توانایی خرید قطعات و لوازم یدكی به سرعت در حال از دست دادن تعداد هواپیماهای عملیاتی خود بود. اما بعدها كه ایرانیان به پیشرفت های زیادی در صنایع هوایی دست یافتند، خود به ساخت و تهیه قطعات موردنیاز برای تعمیر و عملیاتی نگه داشتن این هواپیماها زدند ایران در پروژه ای به نام »افق« این هواپیماها را به روز كرده است از جمله می توان به دوبرابر كردن برد رادار ای پی كیو ـ159 و سواركردن سیستم پرتاب موشكی پی ال ـ،7 ای ای ام ـ9 پی سایدوایندر و آرـ60 آمیدز اشاره كرد. به هرحال عمر عملیاتی این جنگنده ها كه در كنار اف ـ5 به افسانه های فراموش نشدنی جنگ تبدیل شدند رو به پایان است و ایران به دنبال جایگزینی برای آنهاست.

    منبع سایت تبیان





    آخرین ویرایش توسط M.Hossein در تاریخ 2012-Sep-07 انجام شده است
    CASSIATORA و فیلدمارشال رومل پسندیده‌اند!

  4. 7 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  5. Top | #3

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    Grumman F-14 Tomcat

    گرومن اف-۱۴ تام‌کت هواپیمای جنگنده مافوق صوتی دو موتوره، دو سرنشین و با بال متحرک ساخت شرکت گرومن در آمریکا است که نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۷۰ انجام داد و از سال ۱۹۷۴ برای خدمت در نیروی دریایی آمریکا پذیرفته شد.این هواپیما از ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۶ در نیروی دریایی ایالات متحده به عنوان جنگنده برتری هوایی، هواپیمای رهگیر دفاعی و هواپیمای شناسایی تاکتیکی اصلی این نیرو خدمت کرد. اف-۱۴ بعد از اینکه در دهه ۱۹۹۰ مجهز به سیستم هدف گیری مادون قرمز در شب (LANTIRN) و سیستم پرواز سطح پائین گردید حملات موشکی هوا به زمین دقیقی را هم انجام داد.
    پیدایش :

    اف-۱۴ تام‌کت در سال ۱۹۷۲ به عنوان جایگزین هواپیمای اف-۴ فانتوم ۲ به خدمت نیروی دریایی ایالات متحده در آمد.و در سال ۱۹۷۶ به ایران صادر شد. این هواپیما برای نیروی دریایی آمریکا ساخته شده است. هواپیمای اف-۱۴ تامکت در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۶ در نیروی دریایی آمریکا بازنشسته شد.
    طرح تولید اف-۱۴ هنگامی مطرح شد که برنامه تولید اف-۱۱۱بی به علت پاره‌ای مشکلات با شکست مواجه شد. وقتی فرمانده نیروی دریایی توماس کانلی طرح ساخت مدل متفاوتی از هواپیمای اف-۱۱۱ ای را برای پرواز به عهده گرفت؛ و دریافت که این هواپیما مشکل در پرواز در سرعت مافوق صوت دارد و توانایی به زمین نشستن آن ضعیف است، ر درکنگره تصریح کرد که با این وضع نگران وضعیت نیروی دریایی است. در مه سال ۱۹۶۸ کنگره هزین‌ گذاری بر روی اف-۱۱۱ بی را قطع کرد تا اینکه نیروی دریایی چاره‌ای به وضعیت موجود پیدا کند.

    آنچه که مورد نیاز نیروی دریایی ایالات متحده بود، داشتن جنگنده‌ای دوربرد و پرطاقت بود که بتواند از ناوگان جنگی ایالات متحده در مقابل موشک‌های ضد کشتی شلیک شده از بمب‌افکن‌ها و زیردریایی‌های شوروی دفاع کند، در مقایسه با جنگنده اف-۴ فانتوم از رادار پرقدرت‌تر و موشک‌های دوربردتری به منظور رهگیری هواپیماها و موشک‌های دشمن برخوردار باشد و دارای خصوصیات برتری هوایی منحصر به فردی باشد. نیروی دریایی به شدت مخالف شرکت در طرح جنگنده تاکتیکی آزمایشی (تی‌اف‌ایکس) (که منجر به تولید دو جنگنده اف-۱۵ و اف-۱۶ شد) بود؛ چون تصور می‌کرد نیاز نیروی هوایی برای داشتن جنگنده‌ای با توان تهاجمی در ارتفاع پایین باعث می‌شود تا خصوصیات مد نظر نیروی دریایی تحت تأثیر قرار گیرد. اما وزیر دفاع وقت ایالات متحده رابرت مک نامارامعتقد بود داشتن هواپیمای سازمانی نظامی مشترک راه حل کم‌هزینه‌‌تری از طراحی جنگنده‌های جداگانه است. در آن زمان هواپیمای اف-۴ فانتوم ۲ هم که در نیروی دریایی و تفنگداران دریایی طراحی شده بود در نیروی هوایی ایالات متحده هم استفاده می‌شد. لذا طراحی این هواپیما به دست گرومن آغاز شد.

    طرح موفق گرومن در اف-۱۴ این بود که دوباره از موتورهای تی‌اف۳۰ در هواپیمای اف-۱۱۱بی بر خلاف طرح نیروی دریایی برای استفاده از موتورهای اف۴۰۱پی‌دابلیو-۴۰۰ که شرکت پرت و ویتنی برای نیروی دریایی ساخته بود، استفاده کرد. اگرچه این هواپیما از اف-۱۱۱ بی سبکتر بود، ولی بزرگترین و سنگینترین هواپیمایی ناو جنگی بود که از روی ناو پرواز می‌کرد. ابعاد بزرگ هواپیما به خاطر رادار بزرگ ای‌ان/ای‌دابلیوجی-۹، موشک ایم-۵۴ فینیکس، و یک باک داخلی بزرگ ۷۳۰۰ کیلویی از هواپیمای اف-۱۱۱بی بود.

    بهسازی و تعمیرات :
    با گذشت زمان، مدل‌های اولیه تمام موشک‌های این هواپیما با موشک‌های پیشرفته‌تر جایگزین شدند که تجهیزات الکترونیکی مستحکم‌تر که امکان اعتماد بهتر به عملکرد هواپیما را ممکن می‌کرد، سامانه بهتر ای‌سی‌سی‌ام، و فضای بیشتر برای موتور هواپیما را داشتند. در اولین جایگزینی‌ها موشک هوا به هوا با رادار فعال فینیکس، موشک هوا به هوای آشیانه‌یاب راداری نیمه‌فعال اسپارو، و موشک هوا به هوای حرارت یاب سایدوایندر در مدل‌های دهه ۱۹۸۰ اعمال شدند.

    طرح سامانه اکتشافی تاکتیکی هوابرد یا (TARPS) در دهه ۱۹۷۰ برای اف-۱۴ تامکت انجام شد. سامانه اکتشافی (TARPS) در زیر بدنه اصلی استوانه‌ای هواپیما نصب می‌شد و رابط‌های مخصوص خود را هم با خود داشت. حدود ۶۵ اف-۱۴ مدل ای و تمام اف-۱۴های دی برای حمل این سامانه بهسازی شدند. این سامانه در وهله اول توسط آرآی‌او در صندلی عقب که یک نمایشگر پیچیده TARPS برای مشاهده آمار دریافتی اطلاعاتی را به همراه داشت، کنترل می‌شد. سامانه‌های اکتشافی تاکتیکی هوابرد در سال ۱۹۸۰ معرفی شدند. در سال ۱۹۹۶ سامانه‌های TARPS با دوربین‌های دیجیتالی (TARPS-DI) بهسازی شدند. دوربین‌های دیجیتالی یکبار دیگر هم در اوایل سال ۱۹۹۸ بهسازی شدند که سامانه TARPS-CD را هم با خود داشتند.

    درسال ۱۹۸۷ برخی از اف-۱۴های مدل ای با موتور جنرال الکتریک اف۱۱۰ بهسازی شدند. این تامکت‌ها تامکت‌های دوباره طراحی شدهٔ اف-۱۴ ای+ بودند که بعدها در سال ۱۹۹۱ به اف-۱۴ بی تغییر یافتند. هواپیماهای مدل دی هم در همین دوره گسترش یافتند که موتورهای جنرال الکتریک اف۱۱۰ را با تجهیزات دیجیتالی هوانوردی جدیدتر مانند کابین خلبان شیشه‌ای با خود داشتند.
    تجهیزات هوانوردی و پرواز :
    کابین خلبان اف-۱۴ تامکت دو جایگاه سرنشین در طول هم دارد. خلبان و افسر مسئول رادار رهگیری (آرآی‌او) روی صندلی پرتاب به بیرون مارتین-بیکر جی‌آریو-۷ای که با راکت حرکت می‌کند و از سطح زمین و با سرعت صفر ۴۵۰ گره به بالا پرتاب می‌شود، می‌نشینند. آنها در کاناپی هواپیما مجهز به ۴ آینه، دید ۳۶۰ درجه به بیرون دارند که یکی از این کاناپی‌ها برای افسر مسئول رادار رهگیری و دیگری برای خلبان است. کاناپی اف-۱۴ کاناپی سنتی است که دارای سه قسمت است. اما ساختار کلی آن بزرگ است و دید خوبی را از آن می‌توان داشت. خدمه هواپیما از کنترلگرها و دستگاه قدیمی و کلاسیک این هواپیما که ساختار چند گونه آنالوگ و دیجیتالی دارند، استفاده می‌کنند. کنترل هواپیما فقط به عهده خلبان است. تاکنون هیچ گونه سامانه کنترل دو نفری برای اف-۱۴ ساخته نشده است. کنترل‌گرهای اصلی اف-۱۴ یک نمایشگر سربالا است که توسط شرکت کایزر ساخته شده است و دو نمایشگر وی‌اس‌آی و اچ‌اس‌آی هستند که اطلاعات مربوط به سرعت، جستجو، و سایر اطلاعات را می‌دهند. اف-۱۴ای و اف-۱۴بی مثل هواپیماهای اف-۱۶ و اف-۱۸ نمایشگر چندکاره ندارند.

    اف-۱۴ تامکت دماغه بزرگی دارد و این به خاطر آن است که هواپیما نه تنها دو سرنشین دارد، بلکه تعداد زیادی از سامانه‌های هوانوردی را هم دارد. ای‌سی‌ام (ECM) و قسمت جستجوگر خیلی فراگیر و بزرگ هستند. قسمت اصلی رادار هاگز ای‌دابلوجی-۹ ایکس-باند است که در مدل‌های ابتدایی سامانه دیجیتالی ۵۴۰۰ بایتی سبکی با حافظه دسترسی تصادفی ۳۲ کیلوبایتی را به همراه داشت. دیش آنتن، دیش عریض ۹۱ سانتیمتری مسطح است که ۱۰ کیلووات برق مصرف می‌کند و آنتن‌های پیچیده آی‌اف‌اف (IFF) دارد. چندین دستگاه جستجوگر و ردگیری دیگر نظیر ردگیری به هنگام جستجو، حرکت دادن به هنگام جستجو، تعقیب تک هدف پالس دوپلر (PDSTT)، و دستگاه تعقیب (JAT) نیز وجود دارند. این هواپیما قادر است ۲۴ هدف هوایی را به طور هم‌زمان رهگیری نموده و در آن واحد به سمت ۶ هدف در حالت ردگیری به هنگام جستجو تا حدود ۱۰۰ کیلومتر موشک شلیک کند. در حالت فقط-پالس (STT) برد حدود ۱۵۰ کیلومتر است. حداکثر برد جستجوگری فراتر از ۱۹۰ کیلومتر است، که حتی روی جنگنده‌ای دیگر در ۱۲۰ الی ۱۴۰ کیلومتری هم می‌توان قفل راداری انجام داد. موشک‌های کروز هم می‌توانند هدف این هواپیما با رادار ای‌دابلیوجی-۹ قرار بگیرند. چون این رادار در حالت دوپلر-پالس روی اهداف کوچک در ارتفاعات پائین هم قفل می‌کند و آنها را تعقیب می‌کند. دیش آنتن رادار در دماغه هواپیما قرار گرفته است و بیشتر سامانه‌های هوانوردی رادار درست در قسمت پشت دماغه نزدیک جایگاه خلبان جاسازی شده‌اند. سامانه‌های هوانوردی دیگر نیز (نظیر آی‌اف‌اف، رادیوهای برقراری ارتباط، ابزارهای جهت یاب و غیره) در نزدیکی جایگاه افسر رادار رهگیری قرار گرفته‌اند و بیشتر باسامانه‌های نمایشگر رادار ای‌ان‌دابلیوجی-۹ ترکیب شده‌اند.

    هواپیماهای تام‌کت همچنین سامانه سیگنال‌های الکترونیکی مقابله، سامانه‌های اخطارگر رادار(RWR)، پخش کننده‌های خاشه/شعله در قسمت دم هواپیما، هماهنگ کننده آمار بین جنگنده‌ها، و سامانه دقیق ناوبری اینرسی نیز دارند. هماهنگی‌های اولیه در کامپیوتر ناوبری برنامه ریزی می‌شود و یک گردش نما در سیستم تمام حرکات هواپیما را زیر نظر دارد. این حرکات هواپیما به کامپیوتر ناوبری فرستاده می‌شود، و فاصله و جهت جت از اولین جای حرکتش محاسبه می‌گردد.



    این قابلیت در کنار موشک بسیار قوی و دقیق ایم-۵۴ فینیکس، اف-۱۴ ای را به نوعی منحصر به فرد نموده‌است به طوری که در آمریکا به نام Top Gun یا سلاح برتر شناخته می‌شود.

    تاریخچه عملیاتی :
    اف 14 در آمریکا :
    استفاده از این هواپیما در نیروی دریایی نیروی هوایی آمریکا از سال ۱۹۷۴ به عنوان جایگزینی برای فانتوم اف-۴ و به عنوان هواپیمای اصلی جنگنده برتری هوایی، هواپیمای رهگیر مدافع ناوگان، و هواپیمای شناسایی تاکتیکی نیروی دریایی آغاز شد. از دهه ۱۹۹۰ قابلیت ناوبری کم‌ارتفاع و هدف‌گیری مادون قرمز برای عملیات‌های شبانه به آن افزوده شد و مأموریت‌های تهاجمی هوا به زمین دقیقی ر ا به انجام رساند.[۳] از سپتامبر سال ۲۰۰۶ و در فرودگاه نیروی هوایی اوشنا به طور رسمی متوقف و با جنگنده اف/ای-۱۸ئی/اف سوپر هورنت جایگزین شد.آمریکا در سال ۲۰۰۷ اعلام کرد که کلیهٔ قطعات ذخیره و یدک این جنگنده را علیرغم اینکه ممکن است سر از ایران در بیاورند خواهند فروخت.
    اف 14 در ایران :
    پس از ایالات متحده آمریکا، ایران تنها کشوری است که دارای این نوع جنگنده‌است. نیروی هوایی شاهنشاهی ایران ۸۰ فروند از این هواپیما سفارش داد که ۷۹ فروند آن به ایران تحویل داده شد و هواپیمای آخر به دلیل قطع رابطه ایران و آمریکا و تحریم تسلیحاتی ایران به نیروی دریایی آمریکا داده شد. در حال حاضر این جنگنده تنها در ایران درحال سرویس دهی می‌باشد. از مشکلات اف-۱۴ تامکت این است که سرویس دهی و عملیاتی کردن آن بسیار مشکل است.

    جنگنده اف-۱۴ هنوز در نیروی هوایی ایران به‌کار می‌رود و جزء جنگنده‌هایی است که در طول جنگ ایران و عراق بسیار توسط ایران استفاده می‌شد. در ۶ ماهه اول جنگ اف-۱۴‌های ایران پنجاه پیروزی را در برابر هواپیماهای عراقی به ثبت رساندند که اکثرا مقابل جنگنده‌های میگ-۲۱ و میگ-۲۳ و تعداد کمتری هم در مقابل سوخوهای ۲۰ و ۲۲ (مدل‌های صادراتی سوخو-۱۷) بود و تنها یک اف-۱۴ بر اثر برخورد ترکش یک میگ-۲۱ که در نزدیکی آن منفجر شده بود آسیب دید. از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶ وظیفه اصلی اف-۱۴‌های ایران گشت‌زنی در مراکز حساس حکومتی مثل تهران و جزیره خارک بود. این کار با کمک هواپیماهای سوخت‌رسان بوئینگ ۷۰۷-۳۱۹سی انجام می‌شد و گاه هر پرواز با ۴ مرتبه سوخت‌رسانی در هوا بیش از ده ساعت طول می‌کشید. اف۱۴ها در این مدت همچنان در جنگ‌های هوایی درگیر می‌شدند اما وظیفه اصلی آن‌ها ارعاب نیروی هوایی عراق بود. خسارات سنگینی که این جنگنده‌ها به هواپیماهای عراق وارد کرده بودند در کنار موشک‌های هوابه‌هوای بسیار دقیق و دوربرد آدبیلوجی-۹ و فونیکس آن‌ها باعث می‌شد تا جنگنده‌های عراقی بلافاصله پس از مشاهده یک اف-۱۴ اقدام به عقب‌نشینی کنند و اف۱۴‌ها به یک سامانه دفاع هوایی بسیار موثر تبدیل شوند که چنین سطحی از تأثیرگذاری برای یک سیستم دفاع هوایی شاید تاکنون در هیچ جنگی و برای مدتی چنین طولانی سابقه نداشته‌است. تنها جنگنده عراقی که توانست موفقیت نسبی در برابر اف-۱۴ به دست آورد جنگنده‌های میراژ اف-۱ ئی‌کیو-۶ مجهز به موشک‌های سوپر ۵۳۰دی و مجیک ام‌کا۲ بودند که تنها در اواخر جنگ یعنی اوایل سال ۱۹۸۸ در اختیار عراق گذاشته شد.

    منبع سایت ویکی پدیا








    آخرین ویرایش توسط M.Hossein در تاریخ 2012-Sep-07 انجام شده است
    فیلدمارشال رومل پسندیده است!

  6. 6 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  7. Top | #4

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    Shenyang J-6 - F 6

    شنیانگ جی-۶، با نام صادراتی اف-۶ و نام ناتو: فارمر (دهقان)، مدل چینی هواپیمای جنگنده میگ-۱۹ است. این جنگنده ۱۵۴۰ کیلومتر (۱٫۴۵ ماخ) سرعت بیشینه، ۱۷٬۹۰۰ متر سقف پرواز و حدود ۶۴۰ کیلومتر شعاع عملیاتی داشت و برای ۱۰۰ کیلومتر پرواز (حدود ۱۰۰ سورتی) پیش از انجام اوره ال بر روی آن ساخته شده بود.
    میگ-۱۹ نخستین جنگنده مافوق صوت شوروی بود که از سال ۱۹۵۵ وارد ارتش این کشور شد و قابلیت‌های مشابهی با هواپیمای اف-۱۰۰ سوپرسیبر آمریکایی‌ها داشت. میگ-۱۹ هرچند پس از مدت کوتاهی از فعالیت در ارتش شوروی خارج شد و جای خود را به هواپیماهای پیشرفته‌تر داد اما چابکی، قدرت چرخش و سلاح قدرتمند آن توجه چینی‌ها را به خود جلب کرده و موجب شد تا آن‌ها از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۱ به تولید مدلی از این هواپیما اقدام کرده و آن را به کشورهای دیگری نیز صادر کنند. مدل چینی میگ-۱۹ که در کشورهای دیگر به اف-۶ فارمر شهرت یافت، در سال ۲۰۰۵ در چین از فعالیت جنگی خارج شد اما هنوز در کشورهای ایران، میانمار و کره شمالی فعال است. چینی‌ها همچنین یک جنگنده مخصوص حمله به زمین و پشتیبانی هوایی با نام نانچانگ کیو-۵ را بر اساس بدنه اف-۶ فارمر طراحی کردند.

    آمریکایی‌ها در سال ۱۹۶۵، همزمان با جنگ ویتنام، پس از پروازهای آزمایشی محرمانه با یک اف-۶ ارتش پاکستان به این نتیجه رسیدند که اف-۶ و میگ-۱۹ نسبت به جنگنده مدرن‌تر و قدرتمندتر میگ-۲۱ روس‌ها و همینطور مدل قدیمی‌تر میگ-۱۷، و مدل چینی آن جی-۵، هواپیمای تواناتری است. آن‌ها معتقد بودند که سرعت بالاتر میگ-۲۱ که با موتورهای پیشرفته‌تر توربوجت به دست می‌آمد، برخلاف تصور اولیه، در جنگ هوایی کاربردی ندارد چون تقریبا تمام جنگ‌های هوایی آن دوران در سرعت‌های زیر صوت رخ می‌داد و اف-۶ (و نتیجتا میگ-۱۹) مانورپذیرتر از میگ-۲۱ و شتاب آن هم برای جنگ هوایی کافی است.
    تاریخچه کاربرد :
    در مجموع ارتش‌های ۱۵ کشور از این جنگنده استفاده کرده‌اند که از میان آن‌ها ۳ کشور ایران، میانمار و کره‌شمالی هنوز در حال استفاده از آن هستند. در جنگ‌های متعدد نیز از این هواپیما استفاده شده‌است:
    جنگ‌های هند و پاکستان: ارتش پاکستان از این جنگنده بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۲۰۰۲ استفاده می‌کرد. پاکستانی‌ها ۱۴۰ مورد اصلاح برای بهینه‌سازی این هواپیما در عملیات‌های شناسایی و پشتیبانی نزدیک هوایی انجام دادند. جنگنده‌های پاکستانی در جنگ سال ۱۹۷۱ هند و پاکستان ۶ موفقیت هوایی تأییدشده را ثبت کردند که یکی از آن‌ها در مقابل هواپیمای پیشرفته‌تر میگ-۲۱ بود. ۵ اف-۶ نیز در این جنگ از دست رفت که ۳ فروند آن بر اثر پدافند زمینی، یکی در جنگ هوایی و یکی بر اثر آتش خودی بود.
    جنگ ویتنام: ارتش ویتنام شمالی از سال ۱۹۶۹ از این هواپیما در جنگ با قوای ویتنام جنوبی و آمریکا استفاده می‌کرد.
    جنگ اتیوپی و سومالی: نیروی هوایی سومالی در این جنگ از جی-۶ استفاده می‌کرد اما با توجه به قدرت بالاتر اتیوپیایی‌ها که از خلبانان کوبایی استفاده می‌کردند، به سختی شکست خورده و ۷۵ درصد نیروی هوایی ان‌ها نابود شد.
    جنگ تانزانیا و اوگاندا: توسط تانزانیا
    جنگ کامبوج و ویتنام: هر دو کشور
    کاربران کنونی :
    ایران
    ایران ۱۶ فروند اف-۶ فارمر را در سال ۱۹۸۱ به چین سفارش داد و بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ دریافت کرد. بر اساس برخی گزارش‌ها تعداد اف-۶‌های تحویل داده شده ۲۲ یا ۲۵ فروند بوده و با واسطه از کره شمالی دریافت شد. تعداد هواپیماهای فعال در حال حاضر ۱۸ فروند برآورد شده‌است.
    میانمار
    ۱ هواپیما در خدمت فعال.
    کره شمالی
    ۹۸ هواپیما در خدمت هستند اما مشخص نیست که چه تعداد ارزش استفاده دارند.
    کاربران سابق :
    آلبانی
    ۸۲ جی-۶سی. در سال ۲۰۰۵ بازنشسته شد.
    بنگلادش
    ۶ اف‌تی-۶ برای استفاده آموزشی فعال است.
    کامبوج
    عراق
    ۴۰ فروند در سال‌های ۱۹۸۲ و ۸۳ با واسطه از مصر و اردن دریافت و در جنگ ایران و عراق استفاده شد.
    چین
    نیروی هوایی: در سال ۲۰۰۵ از خدمت نظامی خارج شد. ۱۳۰ هواپیما برای آموزش فعال است و آن‌ها هم در حال جایگزینی با جی‌ال-۸ هستند.
    نیروی دریایی: ۱۶ هواپیمای تمرین‌دهنده برای آموزش فعال است.
    مصر
    با اف-۱۶ جایگزین شده‌است.
    ویتنام شمالی
    پاکستان
    در سال ۲۰۰۲ از خدمت خارج و با چنگدو جی-۷ جایگزین شد. ۹ تمرین دهنده فعال است.
    سومالی
    سودان
    برای مأموریت‌های حمله به اهداف زمینی استفاده می‌شد.
    تانزانیا
    ویتنام
    مشخصات عمومی
    خدمه: ۱
    طول: ۱۲٫۵۴ متر
    پهنای بال: ۹٫۰۲
    ارتفاع: ۳٫۰۹ متر (۱۲ فوت و ۱۰ اینچ)
    بال: مساحت ۲۵ متر مربع
    وزن خالی: ۵٬۴۴۷ کیلوگرم
    بیشینه وزن برخاست: ۷٬۵۶۰ کیلوگرم
    پیشرانه: ۲× Liming Wopen-6A (Tumansky RD-9B) توربوجت
    نیرو ی خشک: کیلونیوتن هرکدام
    نیرو با پس سوز کیلو نیوتن هرکدام

    عملکرد
    سرعت بیشینه: ۱٫۴۵ ماخ (۱۵۴۰ کیلومتر بر ساعت)
    برد: ۶۴۰ کیلومتر
    سقف پروازی: ۱۷٬۹۰۰ متر
    نرخ اوج‌گیری: ۱۸۰ متر بر ثانیه
    نسبت نیرو به وزن: ۰.۸۶

    جنگ‌افزار
    توپها: ۳ توپ ۳۰م‌م ان‌آر-۳۰(دو تا رو بال‌ها و یکی روی بدنه)
    موشکها: ۴ جای موشک هوابه هوا روی بال
    بمبها: حداکثر ۲۵۰ کیلو بمب غیرهدایت‌شونده یا راکت







    منبع سایت http://www.aerocenter.ir/forum/content/ ایروسنتر بزرگترین مرکز هوافضا و هوانوردی ایران
    آخرین ویرایش توسط M.Hossein در تاریخ 2012-Sep-07 انجام شده است
    CASSIATORA و فیلدمارشال رومل پسندیده‌اند!

  8. 6 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  9. Top | #5

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    Shenyang J-7- F 7

    میگ-21 یک جنگنده رهگیرکوتاه برد است و اولین الگو از نمونه های میگ-21 بود.اما همین نمونه یکی از هواپیماهایی است که پس از سرویس شدن از طرف خیلی از کشورهای جهان مورد استفاده قرار گرفته و آنها را مسلح کرده است.E-5 نمونه اولیه میگ 21 بود که اولین پروازش را در سال 1955 انجام داد نمایش پرواز در انظار عمومی مردم و در نمایشگاه هوایی در فرودگاه توشینو در موسکودر ژوئن 1956 انجام شد.میگ های 21 اغلب درجنگ ویتنام علیه هواپیماهای ایلات متحده به کار گرفته شد. مابین 26 آوریل 1965 تا 8 ژانویه 1973 فانتوم ها و B-52 های نیروی هوایی امریکا 68 فروند از میگ های 21 را زدند.بیش از 30 کشور از ملل دنیا به اضافه دوستان کشور امریکا با جنگنده میگ 21 پرواز کرده اند.حداقل 15 نگارش از میگ 21 خارج از کشور شوروی تولید شده است.براورد ها چنین است که بیش از 8000 فروند از این جنگنده ساخته شده است که این آمار بیشتر از تولید سایر جنگنده ها میباشد.

    تولید این هواپیما در چین به اندازه ایی بود که در هر ماه 14 فروند از این هواپیما را تولید میکردکه در درجه اول آنها را برای صادرات می ساخت!
    در سال 1995 پیشنهاد شد که تا سال 2005 حدود 1000 فروند دیگر از این هواپیما تولید شود. اما در حقیقت موجودی خود نیروی هوایی چین 500 فروند پیشنهاد شده است. هواپیمای میگ 21 از سوی ایالات متحده امریکا تحت برنامه خارجی Materiel Acquisition/Exploitation را کسب,و YF-110 را انتخاب کرد.

    در سال 1961 دولت شوروی لیسانس کارخانه میگ-21 F-13 را که با موتور R-11 F300 پیش میرفت را به دولت چین تحویل داد.زمانی که تعدادی از هواپیماها و کیت های CKD یا اجرا کننده های ضربتی تحویل داده شد, اما تکنیک های لازم را به طور کامل ارائه نکردند. سری اول هواپبماهای ساخته شده چین در فوریه 1964 آغاز شد و با نام J-7 استفاده شد! طرح اصلی ساخت جنگنده های اف-7 در سالهای 1964-65 به کمپانی چنگدو واگذار شد و قرار شد که کمپانی های گیژو و شینیانگ موتور جنگنده J-7 را تولید و پشتیبانی و حمایت کنند تا زمانی که تولید آن به طور کامل توسط خود چین آغاز شود.اما این طرح ها با شروع انقلاب فرهنگی در چین تحت تاثیر قرار گرفتند.
    آزمایشات استاتیکی در نوامبر 1965 کامل شدند.اولین پرواز جنگنده J-7 ساخته شده توسط شینیانگ در 17 ژانویه 1966 انجام شد.تولید جنگنده اف-7 کمپانی چنگدو در ژوئن 1967 سروع شد.طرح ارتقای J-7II ها از سال 1975 شروع شد و اولین پرواز را در 30 دسامبر 1978 تایید شد و قرار تولید کامل به سال 1979 موکول شد.طرح توسعه F-7M ها در سال 1981 شروع شد.(در سالهای اولیه جنگ تحمیلی).J7 III اولین پروازش را در 26 آوریل 1984 انجام داد. افشای طرح اف-7 M در اکتبر 1984 , و تولید آن در دسامبر 1984 آغاز شد. قرار بر این شد که این هواپیما ها را با نام ایر گارد بنامند.اولین تحویل اف-7 های P به پاکستان بود که در سال 1988 انجام شد.اولین اف-7 با نام F-7MP در اواسط سال 1988 با پاکستان تحویل داده شد.اولین اجرای عمومی F-7MG در نوامبر 1996 انجام شد.در سال 1988 چین ابتدا 20 فروند از 60 فروند جنگنده اف-7 اسکای بولتز را به پلکستان تحویل داد.با ارتقای اف-7 های ظاهرا این طور به نظر میرسید که کراچی به داشتن یک هواپیمای کاملا بومی چینی متمایل شود.

    نمونه های تولیدی فعلی از جت جنگنده اف-7

    J-7: نمونه تولیدی اولیه برای گرفتن مجوز از شوروی -ساخته چین / شینیانگ - به تعداد خیلی کم
    J-7 I: نمونه اولیه تولیدی جنگنده اف-7 برای نیروی هوایی چین( به سال 1967) که توسط چنگدو ساخته شد.مجهز به توپ 30 میلیمتری و ورودی مخروطی متغیر , این هواپیما برای تولید زیاد مورد قبول واقع نشد,چون کاناپه( صندلی خلبان ) آن مشکلاتی داشت , همچنین از لحاظ ایجکت کردن نیز مسائلی برای ان پیش میامد.
    F-7 A: نمونه صارداتی از J-7 I بود که برای آلبانی و تانزانیا صادر شد.
    J-7 II: نمونه تغییر داده شده و بهر توسعه داده شده J-7 I بود که از موتور توربوجت WP7B با قدرت تراست 9700 پوند و در حالت پس سوز 13450 پوند استفاده میکرد.همچنین مخزنی به اندازه 720 لیتر هم داشت. برای این منظور مخزن داخلی (وسطی ) هواپیما تا حدودی افزایش یافته بود.در این نمونه سطح ترمز بر پایه سکان عمودی منتقل شد تا اجرای فرود در فرودگاه ها راحت تر باشدو مسافت طی شده کوتاه تر باشد. مشکلات سایبان که موقع ایجکت ایجاد مشکل میکرد برطرف شد و به دنبال آن سایبان قبل از اینکه ایجکت انجام شود پرتاب میشد.نمونه صندلی جدیدی که چنگدو پیشنهاد کرده بودقابلیت ایجکت در ارتفاع صفر و سرعت های کم { 135 نات یا 250 کیلومتر) را داشت.سیستم قطب نمای جدید لانژو روی آن نصب شد.تولید انبوه این مدل از اف-7 بسیار بعید به نظر میرسد چون با به وجود آمدن نمونه هایJ-7 III , و F-7MG دیگر نیازی شاید به تولید این ورژن نباشد.
    F-7B: این مدل از اف-7 نمونه صادراتی هم داشت به نام این مدل از اف-7 توانایی شلیک موشک های R-550 ماژیک فرانسوی را داشت.تعداد 150 فروند از این مدل که شامل F-7M و F-7B میشد را طی سالهای 1982 تا 1983 به مصر, عراق و سودان فروختند.
    JJ-7: مدل اموزشی و 2 سرنشینه از اف-7 بود که چینی ها ساختند,این مدل را از ورژن میگ-21 U ( مونگول A ) طراحی کرده بودند. این مدل را کمپانی گیژو در سال 1981 ساخت. FT-7 هم نمونه صادراتی از این هواپیما بود.صندلی ایجکت این مدل ساخت چین بود و نمونه کپی شده مدل اصلی روسی بود , با این تفاوت که نمونه روسی آن از غیر قابل اعتمادتر بود.
    FT-7A: چین یک سری از اف-7 های اموزشی را به مصر داده بود و بعد از دیدن مشکل داشتن صندلی های ایجکت روسی آنه که ( اصلی بودند) پیشنهاد داد که انها را بازبینی کندو نمونه های ساخته شده توسط خودش را که در آنها ابتدا سایبان کنار میرفت و سپس صندلی پرتاب میشد را به جای مدل قبلی جاسازی کند.
    JJ-7II A: نمونه ارتقا داده شده از مدل JJ-7 II بود که با اویونیک غربی مجهز شده بود مثلا HUD انگلیسی مدل 956 داشت.که امروزه به یک استاندارد برای جنگنده های J-7 تبدیل شده است. F-7 W نیز اولین مدل صادراتی از اف-7 بود که این مدل HUD را داشت. در این مدل تغییراتی در سایبان ها و شیشه های پشت اف-7 داده شد که امروزه از همین مدل دیگر استفاده میشود.
    مدل های FT-7B با داشتن آویونیک ساخت کمپانی راکول که از این آوینک برای دیگر مدل های بعدی نیز استفاده کردند.همچنین F-7MB که اولین مدل از اف-7 بود که چهار نقطه حمل مهمات داشت.
    نمونه بهتر و ارتقا داده شده از J-7II بود که آویونیک غربی داشت, و مخصوص صادرات بود.داشتن سیستم های آوینونیک انگلیسی مثل رادار مارکونی( GEC ) مدل 226 اسکای رنجر و HUD مدل 956 و موتور های WP-7B و WP-7BM را میتوان نام برد - ایر گارد دارای یک بال کاملا متفاوت بودکه این امکان را به ان داده بود که در هنگام فرود و تیک اف مسیر کوتاه تری را به اندازه 20 % مدل های قبلی بپیماید. در عین حال با افزایش حالت آیرودینامک در ان در هنگام اجرای نبرد های هوایی , هواپیما بسیار سریع تر شده بود( با همین تغییر حالت در بال ها)
    طبق ادعا های مشتریانی که اف-7 ها را خریده اند روی هم رفته ایرگارد 40% از میگ 21 در اجرای عملیات هایی( که از ان خواسته میشود) موثرتر بوده است.همچنین ایرگارد ها توانایی شلیک موشک های هوا به هوای فرانسوی ماژیک R-550 و موشک PL-7 را دارند. ایر گارد ها در سال 1980 به مصر و میانمار فروخته شدند. تا پیش از سال 2000 ازمایشات مختلفی از سوی چینی ها بر روی اویونیک و رادار این هواپیما انجام شد که سعی شد از مدل های دیگر استفاده شود که بعضی از آنه درست نشدو بنابر این تصمیم گرفته شد که سیستم های دیگری را روی ان آزمایش کنند.

    J-7MP : بعد از حدود 2 سال استفاده نیروی هوایی پاکستان از ایر گاردها( اف- های M ) در سال 1980 20 فروند از آنها را به کشور چین بازگرداند, هدف از ارسال ایر گارد های پاکستانی ارتقای آنها بود, پاکستان در خواست کرده بود که سیستم های آویونیک و تسلیحاتی این جنگنده را تغییر دهند, به دنبال آن چین 24 فروند از اف-7 های ایرگارد را آپگیرد کرد!برای مثال رادار اسکای رنجر گریفو( اف-آی-ای-آر) ایتالیایی (226- مارکونی GEC ) همچنین ایرگاردهای پاکستانی را به قابلیت حمل و شلیک موشک های سایدویندر AIM-9 ارتقا دادند. رادار ایتالیایی 55 کیلوگرم وزن داشت و آنتن آن یک صفحه مسطح مشبک بود. برد رادار اف-7 های ایرگارد بیش از 50 کیلومتر بودبا این حال رادار انگلیسیتنها 42 کیلوگرم وزن داشت که آنتن آن سهموی شکل( نیم دایره ایی ) بود. اما تنها برد آن 15 کیلومتر بود. اما هر دو رادار از لحاظ طول عمر و کیفیت دارای میانگین عمر 200 ساعت را داشتند.J-7MP را به طور انحصاری بنابر نیاز نیروی هوایی پاکستان اینگونه سازگار کردند. اما چین با استفاده از دانش J-7P تجربه هایی بدست آورد که آنها را به صورت یک استاندارد برای ورژن های بعدی خود اختصاص داد.اختصاص طرح برای F-7 های P و F-7 های MP .

    مشخصات هواپیمای جنگنده اف-7 ( J-7 E )

    خدمه: 1 نفر
    طول هواپیما: 14.88 متر
    ارتفاع هواپیما: 4,10 متر
    فاصله بین باله ها: 8,32 متر
    مساحت باله: 23 متر مربع
    وزن خالی: 5,2 تن
    وزن با بارکامل: 7,5 تن
    ماگزیمم وزن برای برخاستن: 9,1 تن
    پیشرانه: 1 عدد موتور توربو جت لیانگ وپن 13 F با پس سوز-با قدرت 9590 پوند یا 44.1 کیلونیوتن و قدرت خشک(مطلق) 66.1کیلونیوتن
    ماگزیمم سرعت: بیش از 2 برابر سرعت صوت ( 2175 کیلومتر در ساعت)
    برد جنگی: 850 کیلومتر
    برد آزاد: 2200 کیلومتر
    سقف ارتفاع پروازی: 18800 متر
    نرخ اوج گیری: 11700 کیلومتر در دقیقه
    مهمات:
    2 قبضه توپ 30 میلیمتری که هرکدام 60 فشنگ دارند.4 محل نصب تجهیزات زیر باله ها که هرکدام توانایی حمل 500 کیلوگرم را دارند. ( مجموع 2000 کیلوگرم).همچنین دارای یک خط بار در وسط است که قادر به حمل یک تانک سوخت 720 لیتری است.
    توانایی حمل موشک های PL-8 و PL-9 بمب های 50 کیلوگرمی تا 500 کیلوگرمی.راکت پد های 12*55 میلیمتر و 7* 90 میلیمتری را قادر به حمل است.
    آویونیک: رادار 226 PD GEC-Marconi Super Skyranger or Italian Grifo-7 که مخصوص صادرات میباشد.








    منبع سایت http://www.aerocenter.ir/forum/content/ ایروسنتر بزرگترین مرکز هوافضا و هوانوردی ایران
    آخرین ویرایش توسط M.Hossein در تاریخ 2012-Sep-07 انجام شده است
    فیلدمارشال رومل پسندیده است!

  10. 5 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  11. Top | #6

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    دوستان اسم این تاپیک معرفی جنگنده های نیرو هوایی ایرانه !!!!!

    بهتر بود این مطالب زیبا و خوندنیتون رو تو یک تاپیک دیگه میزاشتین

    در ابتدا هم من یه توضیح راجع به برخی شایعات راجع به جنگنده های جدید تو نیرو هوایی بدم

    این عکسها را مشاهده کنید








    ایران هیچ کدام از جنگنده های بالا رو نداره
    قبلا قرار بوده که اینها رو بخره اما قرارداد خرید سوخو 27 ها و میگ 31 توسط روسها لغو شده
    و قرارداد خرید سوخو 30 هم توسط دولت ایران لغو شده . به دلایلی که از حوصله بحث خارجه
    و حتی تو بعضی سایتها و آمارها وجود سوخو 27 در ایران رو به تعداد 6 یا 7 فروند ذکر کردند و یا تعداد 5 فروند میگ 31 در ایران!!!!! خیلی جالبه و در عین حال خیلی ...... چون برای تشکیل یک اسکادران عملیاتی تقریبا 8 فروند جنکنده لازمه ایران چطور با 5 فروند میگ 31 و 7 فروند سوخو 27 یه اسکادران تشکیل بده ؟؟؟؟؟ در ضمن وقتی به جنگنده تو نیرو هوایی سرویس دهی میشه که عملیاتی باشه تقریبا هر روز 45 دقیقه پرواز داشته باشه ... برای پرواز با اون خبانها دوره ببینند یه جنگنده وقتی مخفی و یا زیر زمینی باشه چه اهمیتی داره ..... وقتی جنگ بشه تازه بخوان جنگنده رو عملیاتی کنن که بره با دشمن بجنگه با کدوم خلبان دوره دیده و آماده ؟؟؟؟؟
    در مورد اف 16 در ایران هم ایران فقظ دو فروند اف 16 داشته که یکیش برای اهداف تحقیقی و آموزشی اوراق شده و یکی دیگش الان هست
    چندی پیش قرار شد که ایران 26 فروند جنگنده اف 16 از ونزوئلا خریداری کنه که تا الان انجام نشده . طرف ونزوئلایی فروش اف 16 به ایران رو منوط به فروش سوخو 30 از روسیه کرده برای جایگزینی اف 16 ها کرده که تا الان روسها سوخو 30 رو به ونزوئلا ندادن
    اینم چندتا عکس از تنها اف 16 ایران



  12. 5 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  13. Top | #7

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    در ضمن ایران تقریبا 20 فروند سوخو 22 که مدل صادراتی سوخو 17 هست رو دارد که همگی پناهنده از عراق هستند اما تا الان عملیاتی نشدند
    چندی پیش یکی از اونها به استار کوسه رنگ آمیزی شده ولی تا الان پرواز نکرده





    CASSIATORA و فیلدمارشال رومل پسندیده‌اند!

  14. 4 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  15. Top | #8

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    Mikoyan MiG-29
    هواپيماي ميگ 29 (نامگذاری ناتو: فالكرومFulcrum ) با هدف ايجاد برتري هوايی توسط اتحاد جماهیر شوروی طراحی و ساخته شد .
    طراحي و ساخت اين هواپيما توسط شركت ميكويان از سال1970 آغاز و اولين فروند از اين هواپيما در سال1983 وارد خدمت شد . هواپيماي ميگ 29 از بهترين محصولات صادراتي براي شوروي در زمان خود و براي روسيه در حال حاضر بوده و توانسته سود قابل توجهي را نصيب سازندگان خود كند .



    تاریخچه ي هواپيماي ميگ29 :
    برنامه ي ساخت هواپيماي ميگ 29 به سال1969 بازمیگردد و در آن زمان شوروی برنامه FX ایالات متحده را زیر نظر داشت و برنامه ي FX كه به ساخت هواپيماي اف15 ( F-15 EAGLE) منجر گرديد دليل تصميم شوروي براي طراحي و ساخت هواپيما ميگ 29 بود و درك كردن اين موضوع از سوي شوروي بود كه هواپیماهای جديد ساخت آمريكا تا حد قابل توجهي داراي برتري نسبت به هواپيماهاي شوروي هستند و از تکنولوژی پيشرفته تري نسبت به اين كشور برخوردار هستند .
    هواپيماي ميگ 21(MiG-21 Fishbed) با وجود چالاكي زياد و قدرت مانور خوب خود در طول روز در شب قادر به انجام ماموریت نبود و از كم بودن برد عملياتي خود و عدم توانايي استفاده از جنگ افزارهاي گوناگون در حد قابل ملاحظه اي رنج میبرد . هواپيماي ميگ23 (MiG-23 Flogger) كه با هدف مقابله با هواپيماي اف4 فانتوم (F-4 Phantom II) طراحي و ساخته شده بود با وجود سرعت و برد عملياتي مناسب و داشتن فضاي كافي براي حمل سوخت و جنگ افزارهاي مختلف ولي از قدرت مانور كمي دارد و در نبردهاي داگفايت تا حد زيادي ناموفق نشان ميداد در اين شرايط شوروي به وجود يه يك هواپیما كه ضمن داشتن چالاكي و قدرت مانور خوب داراي برد عملياتي كافي و امكان استفاده از جنگ افزارهای گوناگون در حد خوبي را داشته باشد احساس ميكرد و در كنار اين موارد اين هواپيما بايد از سیستمهای پیشرفته اي براي رقابت با هواپیماهای ساخت امريكا هم استفاده ميكرد.در واكنش به اين نياز ستاد فرماندهي شوروي درخواست ساخت هواپيما پشرفته تاكتيكي را ارائه داد و اين درخواست را در طرح PFI (Perspektivnyi Frontovoi Istrebitel ) كه مخفف هواپيماي پيشرفته تاكتيكي به زبان روسي است را ارائه داد . مشخصات خواسته براي اين طرح از سوي شوروي تا حد زيادي افراطي و جاه طلبانه بود هواپيماي مورد درخواست آنان بايد برد عملياتي زياد / داراي قابليت خوب براي نبردهاي نزديك / چالاكي و مانور عالي / داراي حداقل سرعت2 ماخ / داراي قابليت حمل تسليحات سنگين / به همراه استفاده از آيروديناميك پيشرفته كه اين مورد آخر توسط موسسه آيروديناميك روسيه به همراهي شركت سوخو در حال انجام مراحل تحيقياتي بود . (طرح آيروديناميك مورد نظر شوروي توسط موسسه آيروديناميك روسيه و شركت سوخو در حال انجام مراحل تحقيقاتي بود و شركت ميكويان از نتايج اين تحقيقات در ساخت هواپيماي ميگ29 استفاده كرد).
    در سال1971 شوروي اعلام كرد طرح هواپيماي PFI يا همان هواپيماي پيشرفته تاكتيكي پر هزينه است و با قابليت برآورده نمودن نيازهاي آمريكا براي ساخت هواپيماي جنگنده سبك وزن به مانند اف16 (F-16 Fighting Falcon) و اف17(YF-17 Cobra) بود و شوروي دو طرح جديد با نامهاي LPFI و TPFI براي ساخت ارائه داد طرحLPFIساخت يك هواپيماي تاكيكي پيشرفته سبك وزن و طرح TPFI ساخت يك هواپيماي تاكتيكي سنگين وزن بود و تفاوت طرح PFI ابتدايي شوروي و طرح دوم PFI در تخصصي تر شدن آن است . طرح كلي PFI هواپيماي پيشرفته تاكتيكي اوليه به دو طرح تخصصي تر تبديل شد كه در هر كدام به روي بعضي از مشخصات بيشتر از ساير مشخصات با توجه به هدف ساخت و نوع ماموريت تاكيد شده بود . طرح هواپيماي تاكتيكي پيشرفته سبك وزن يا همان LPFI به شركت ميكويان سپرده شد و سرانجام به ساخت هواپيماي ميگ29 منجر شد و طرح هواپيماي پيشرفته تاكتيكي سنگين وزن و يا همان TPFI براي مقابله با هواپيماي اف15 به شركت سوخو سپرده شد كه اين طرح نيز با ساختن هواپيماي سوخو 27 به پايان رسيد .
    طراحي هواپيماي LPFI با مشخصات جديد در سال1974 شروع گرديد و به ساخت هواپيماي ميگ29 اي MiG-29A)) منجر گرديد اولين پرواز اين هواپيما در 6 اكتبر 1977 صورت گرفت .هواپيماي ميگ29 تنها يك ماه بعد از اولين پرواز خود در نوامبر 1977 ازسوي ماهوارهاي جاسوسي آمريكا مورد شناسايي قرار گرفت اين هواپيما هنگامي كه در مركز آزمايش پرواز ژوكوفسكي(Zhukovsky) در نزديكي شهرك رامنسكوي(Ramenskoye) حضور داشت مورد شناسايي قرار گرفت و ايالات متحده هواپيمايي با مشخصات شبيه به هواپيماي اف17(YF-17 Cobra) مشاهده كرد .
    ميگ25بي(MiG-29B) با تاخيري كه به دليل حادثه در دو نمونه اوليه ميگ29 اي(MiG-29A) بدليل ايراد در موتورها بود در ژوئن سال1983 وارد خدمت شد و ناتو هواپيماي ميگ29 بي (MiG-29B) را فالكروم اي(Fulcrum-A) نامگذاری كرد. به طور منطقي بايد ميگ 29 A بايد فالكروم اي(Fulcrum-A) ناميده ميشد ولي بدليل آنكه تا قبل از آن ناتو ميگ29 A (MiG-29A) را مشاهده نكرده بود ميگ29بي را نمونه ابتدايي ميگ فرض كرد و فالكروم اي(Fulcrum-A) نامگذاری كرد هواپيماي ميگ29 يا همان (Fulcrum-A) در مجموع به تعداد 840 فروند توليد شد .اولين باري كه هواپيماي ميگ 29 به در غرب به نمايش عمومي درآمد در جولاي 1986 در فنلاند بود و بعد از آن در سپتامبر 1988 در نمايشگاه هوايي فارنبورو (Farnborough Air Show) در بريتانيا بود و غربيها تحت تاثير قدرت زياد و چالاكي اين هواپيما قرار گرفتند .
    ميگ 29 در زمان شوروي مورد توجه اين شوروي قرار داشتند اما بعد از شوروي با وجود مجهز شدن به سيستمهاي آيونيكي پيشرفته و چند منظوره بودن و قابليت حمل مخازن سوخت خارجی و امکانات گسترده ديگر مورد توجه روسيه قرار نگرفتند كه اين به دليل سياست نامناسب مسئولان شركت ميكويان نسبت به شركت سوخو در شناخت خواست و تمايل مسئولان روسيه است با اين وجود مسئولان شركت ميكويان با گسترش اين هواپيما سعي در صادرات آن به خارج از كشور را دارند البته به نقل از منابع غير رسمي دستيابي غرب به اطلاعات هواپيماي ميگ29 از دلايل مهم اين تصميم از جانب مقامات روسيه است . اين هواپيما تاكنون به كشورهايي شامل : الجزاير /بنگلادش/بلغارستان/كوبا/چك /اتيوپي/اريتره/آلمانشرقي/مجارستان/عراق/ايران/هند/مالزي/برمه/ پرو/لهستان/روماني/صربستان/اسلواكي/سوريه و يمن فروخته شده است اين كشورها به همراه اقمار سابق شوروي به مانند بلاروس/قزاقستان/مولداوي/تركمنستان/اكراين و ازبكستان از استفاده كنندگان از اين هواپيما هستند . هواپيماي ميگ 29 در حال حاضر تحت پروژه های مختلف توسعه و بهينه سازي قرار دارد و آخرين نمونه هاي اين هواپيما ميگ29 اس ام تي (MiG-29) و ميگ29ام 2(MiG-29 M2) هستند .نمونه جديد ناو نشين هواپيماي با نام ميگ29 كي(MIG-29K) براي استفاده در نيروي دريايي هند كه به تازگي ناوهواپيمابر درياسالار گورشكوف را از روسيه خريداري كرده در حال توليد است .

    سوابق نبرد هواپيماي ميگ29:



    اين هواپيما به وسيله خلبانان عراقي در جنگ1991 خليج فارس و پيش آن نيز در جنگ اين كشور با ايران حضور داشت و بعد از آن از سوي صربستان به عنوان بزرگترین دارنده اين هواپيما در بلوك شرق در برابر انبوهي از جنگندهاي غربی از نظر تعداد و نوع قرار گرفته است و در جنگ ميان دو كشور اريتره و اتيوپي از سوي اريتره در برابر هواپيماهاي سوخو27 اتيوپي مورد استفاده قرار گرفت و در همه آنان يك شكست خورده بزرگ بوده چه در برابر هواپيماهاي غربي و چه در برابر هواپيماي سوخو27 و كارنامه موفقي از خود به جاي نگذاشت اما اين امر نه به دليل ضعف اين هواپيما بلكه بيشتر به دلايل خارجي به مانند استفاده كنندگان اين هواپيما و كيفيت هاي پايين نمونه صادراتي نسبت به نمونه اصلي بوده است كه باعث شده اين هواپيما ناموفق و غير قابل اعتماد جلوه كند .
    هواپيماهاي تحت اختيار عراق در جنگ اول خليج فارس در برابر هواپيماهاي ايالات متحده و متحدانش كه با تعداد زياد و پشتيباني مناسب هوايي آسمان را در اختيار خود قرار داشتند نتواستند كاري از پيش برند و در حقيقت فرصتي براي اينكه خود را نشان دهند بدست نياوردند ودر جنگ دوم خليج فارس نيز هواپيماهاي ميگ29 عراق حتي از زمين نيز برنخواستند . فالكرومهاي عراق در جنگ با ايران نيز بيشتر با استفاده بمبهاي غير هدايت شونده و راكتها در نقش يك بمب افكن ظاهر شدند تا يك جنگنده براي انجام ماموریت تخصصي خود باشند.
    هواپيماهاي تحت اختيار صربستان نيز با تكنولوژي و سلاحهاي مربوط به 15 سال قبل و مربوط به زمان جنگ سرد و شوروي سابق در برابر كه هيچگونه بهينه سازي نشده بودند و از كمبود قطعات يدكي رنج ميبردند در برابر انبوه جنگدهاي متعلق به ناتو كه در بهترين شرايط به سر ميبردند كاري از پيش نبردند .
    اين هواپيما در جنگ افغانستان در مقابل هواپيماهاي22 افغانستان و و در نبرد كارگيل كشمير از سوي هندوستان هم مورد استفاده قرار گرفته و در چند نبرد كوچك ديگر هم شركت داشته است .

    مشخصات عمومي هواپيماي ميگ29:

    به دليل طرحهاي بسياري كه براي گسترش و بهينه سازي هواپيماي ميگ 29 بروي اين هواپيما صورت گرفته هواپيماي ميگ 29 فعلي با نمونه اصلي كه در قالب طرح LPFI توليد شد متفاوت است ميگ29 در حال حاضر از سيستم آيروديناميكي شبيه هواپيماي سوخو27 استفاده ميكند اگر چه داراي تفاوتهاي مشخص با سيتستم آيروديناميكي سوخو27 ميباشد . در ساختمان ميگ29 از آلومينيوم تا حد زيادي استفاده شده و در بعضي از نقاط نيز از تركيبات کامپوزیت نيز بهره گيري شده است . بالهاي اين هواپيما در بالاترين نقطه بدنه و بصورت يكپارچه و با زاويه 40 درجه به بدنه متصل هستند و دو بال افقي نيز در جوانب خروجي موتور هواپيما رو به بیرون نصب قرار گرفته اند . در هواپيماي ميگ29 از دو موتور توربوفن كليوف آر دي33 با پس سوز(Klimov RD-33) استفاده ميشود .ظرفيت مخازن سوخت داخلي ميگ29 بي (MiG-29B) تنها 3200 كيلوگرم است كه اين ظرفيت كم باعث شده است تا برد عملياتي اين هواپيما محدود باشد البته اين هواپيما ميتواند از تانكرهاي خارجي نيز استفاده كند



    در نمونه هاي جديدتر ميگ29 از فضاي ميان بالها و بدنه و ساير فضاها نيز براي حمل سوخت بيشتر استفاده شده است و تمام نمونه هاي ميگ29 داراي توانايي سوختگيري در آسمان هستند كه اين امر به گسترش محدوده عملياتي و افزوده شدن به كارايي اين هواپيما كمك مينمايد نمونه هاي جديد ميگ29 ساختار آنان بهينه سازي شده و به ساختار (Fatback) تغيير يافته است اين ساختار با استفاده از فضاي داخلي و گسترش آن امكان افزودن به ظرفيت مخازن داخلي فراهم ميكند كه به صورت واضح در برامدگي كوهان مانند پشت هواپيما قابل ديدن است .



    براي كنترل ميگ29 از كنترل هيدروليك استفاده ميشود اين سیستم هيدروليك شبيه سيستم هيدروليك سوخو27 (fly-by-wire) نيست اما اين هواپيما بسيار چالاك و از قدرت مانور خوب و پايداراي مناسبي برخوردار است و خلبان در هنگام چرخش به اطراف ميتواند به خوبي هواپيما را كنترل كند با توجه به اين عوامل و ساختار اين هواپيما هواپيماي ميگ29 ميتواند فشاري معدل9 جي را تحمل كند. به وسيله سيستمهاي كنترل نرم افزاري موجود هواپيما خلبان را از انجام حركاتي كه فشاري بيشتر از حد استاندارد باز ميدارد كه اين سيستم ميتواند توسط خلبان غير فعال شود . كابين خلبان در نمونه هاي عادي داراي صفحه نمايشگر HUD هستند و فاقد HOTAS هستند و به طور كلي آنالوگ هستند بنابراين وسايل عقربه اي فراواني در ان به چشم ميخورد و نكته اي كه در اولين نگاه به كاكپيت ميگ29 جلب توجه ميكند اين است كه اين كاكپيت بسيار شبيه به كابين خلبان هواپيماي ميگ23 است كه قابليت تغيير كاكپيت و سفارشي نمودن آن به سادگي ممکن است و به طور كلي نمونه هاي ابتدايي ميگ29 از نظر تكنولو‍ژي برتري چنداني نسبت به ساير هواپيماي ساخت شوروي ندارد .


    در نمونه هاي ارتقا يافته شده ميگ29 كاكپيتهاي شيشه اي به همراه صفحه پيشرفته نمايشگر CRT چندمنظوره و HOTAS به اين هواپيما افزوده شده است و از صندلي پران Zvezda K-36D كه داراي كارايي خوبي است در كاكپيت ميگ29 استفاده ميشود .



    در نمونه هاي ابتدايي ميگ29 از سيستم رادار تهاجمي فازترون آر ال پي كي(Phazotron RLPK-29 ) كه شامل رادار پالس داپلر N-019 ( نامگزاري ناتو: S-29 Slot Back ) است كه قابلیت نگاه به پايين و شليك به هدف را دارا است و در كنار آنها كامپيوتر ديجيتال Ts100.02-02 نيز وجود دارد . نمونه اصلي رادار N-019A كه با هدف مقابله با نمونه هاي غربي طراحي شده بود و اميد بسياري بدان ميرفت ولي نتوانست اين خواسته شوروي را براورده كند و باعث ناميدي شد . اين رادار داراي اشكالات جدي در زمينه كارايي در(BVR) در محدوده خارج از ديد (beyond- visual -range) است اين رادار براي رهگيري هدف يا همان تراك كردن (Track) اهدافي به اندازه يك جنگده تا شعاع 70 و در اندازه يك بمب افكن تا شعاع 90 كيلومتر بيشتر توانايي ندارد و براي اهداف كوچكتر و يا اهداف از پشت سر اين مقدار به35 كيلومتر كاهش ميابد . رادار N-019A توانايي شناسايي 10 هدف را در محدوده عملياتي خود در اختیار دارد اما تنها قادر به هدف قرار دادن بيش از يك هدف به وسيله موشك هاي هدايت شونده خود نيست از نقاط ضعف ديگر اين رادار در سيستم پردازش سيگنال آن است كه در شناسايي اهداف زميني و يا اهدافي كه ارتفاع كم هستند و در برابر اهداف بسيار يا اشباع هدف داراي ضعف است و استعداد خوبي براي جيمينگ شدن در برابر جنگ الكترونيك دارد و به سادگي از كار مي افتد . اين مشكلات باعث شده هواپيماي ميگ29 قادربه استفاده موثر از موشك هاي جديد هدايت شونده دوربرد آر27(R-27) در حداكثر برد عملياتي آنان نباشد اين اطلاعات در پي تباني و خيانت طراح وسازنده رادار فازترون آدولف تولكاچف(Adolf Tolkachev) و افشاي اين اسرار در سال1985 به سازمان CIA بدست امده بود . در پي ضعف زياد رادار(N-019A) شوروي با شتاب تصميم به اصلاح نمودن آن گرفت و براي رفع اين نواقص اقدام به بهينه و به روز رساني اين رادار كرد و نمونه ساخته شده توپاز (N-019M Topaz) نامگزاري شد و در هواپيماهاي ميگ29 اس (MiG-29S) مورد استفاده قرار گرفت اما اين اصلاح نيز مقامات شوروي را راضي نكرد و آنها خواستار ارتقا دوباره اين رادار و گسترش بيشتر قابليتهاي آن شدند و جديدترين نمونه ساخته شده رادار ژوك (N-010 Zhuk-M) بود كه برد عملياتي آن گسترش يافته بود كه از نظر ظاهري نيز تغييراتي نسبت به نمونه پيشين در آن اعمال شده بود كه شامل آنتن گيرنده مسطح بود و از پردازشگرهاي قدرتمند و مطمئن با قابلیتهای چند منظوره نيز بهره ميبرد و استعداد استفاده از موشكهاي هوا به هواي RW-AE ( نامگزاري ناتو: AA-12 Adder ) براي هواپيماي ميگ29 را فراهم ميكند . در نمونه جديدتر ميگ29 از S-31E2 KOLS كه يك مسافت ياب ليزري و(IRST) جستجو گير مادون قرمز است (infrared search and track) مدل (S-31E2 KOLS) كه بصورت چشم كروي در جلوي كاناپه خلبان نصب شده نيز بهره گرفته شده اين سيستم (IRST) ميتواند مستقل از رادار عمل كند و از دقت زيادي نيز برخوردار است . جنگ افزار موجود در ميگ29 شامل يك توپ 30 ميلي متري (GSh-30-1) نصب شده در كنار بالها و در نزديكي بدنه است و با خشاب 149 تير است كه در نمونه هاي جديدتر به 100 تير كاسته شده نمونه اصلي هواپيماي ميگ29 در حالت استفاده از تمام ظرفيت مخزن سوخت خود توانايي استفاده از توپ خود را نداشتند اما در نمونه هاي جديدتر اين مشكل تصحيح شد . سه جايگاه حمل سلاح در زير بالهاي هواپيماي ميگ29 وجود دارد و در مجموع 6 جايگاه در زير بالها وجود كه در نمونه مختلف امكان افزودن 2 جايگاه ديگر ودر مجموع 8 جايگاه وجود دارد ميتوان در فضاي مابين دو موتور اين هواپيما به جاي مخزن سوخت 1500 ليتري از يك موشك هوا به هواي ميانبرد آر 27(AA-10 ALAMO) و يا بمبهاي غير هدايت شونده و راكتها استفاده كرد و ظاهرا امكان استفاده از اين فضا براي حمل و استفاده از سلاحهاي گوناگون براي استفاده در نبردهاي هوايي وجود ندارد برخلاف هواپيماهايي مانند ميگ31 كه از اين فضا بيشترين بهره را گرفته اند . تعدادي از هواپيماي ميگ29 شوروي امكان حمل يك موشك هسته اي را دارا هستند . بيشتر نمونه هاي اين هواپيما امكان استفاده از موشك آر 73 (AA-11 ARCHER) براي نبردهاي داگفايت را دارند البته نمونه هاي قديمي تنها قادر به استفاده از موشكهاي آر 60((AA-8 APHID هستند . به طور كلي نمونه هاي اصلي و ابتدايي ميگ29 قابليت چنداني براي حمله به اهداف زميني برخودار نيستند و تنها ميتوانستند از بمبهاي غير هدايت شونده و راكتها استفاده كنند و تنها در نقش يك هواپيما براي برتري هوايي و رهگيري در مسافتهاي كوتاه انجام وظيفه كند اما سازندگان هواپيماي ميگ در نمونه هاي بهينه سازي شده امكان بكارگيري بمبهاي هدايت شونده ليزري با دقت زياد و بمبهاي الكترونيكي را به اين هواپيما افزوده اند .



    نمونه هاي مختلف هواپيماي ميگ 29 :

    ميگ29ايMiG-29A (Fulcrum A ):
    نمونه ابتدايي ساخته شده از اين هواپيما كه در سال1982 وارد خدمت شد.

    ميگ29بي MiG-29B-Fulcrum A:
    نمونه صادراتي اين هواپيما فاقد امكانات لازم براي حمل تسليحات اتمي است و داراي رادار اصلاح شده براي افزايش قابليت هاي آن و سيستم (ECM) براي مقابله با جنگ الكترونيك و سيستم (IFF) براي شناسايي دوست از دشمن كه اين عبارت مخفف(Identification Friend or Foe) است . هواپيماهاي ميگ29 ايران از اين نوع هستند .

    ميگ29 يوبي MiG-29UB-Fulcrum B:
    نمونه آموزشي اين هواپيما با كد UB كه مخفف آموزشي رزمي(Uchebno-Boevoi / trainer-combat) شناخته ميشود و دو سرنشينه و فاقد رادار است و بنا به ساختار خود ميتواند كارايي هاي زيادي برايش در نظر گرفت ميتوان در امور آموزش و يا يك سوخت رسان استفاده كرد هر چند كه با توجه به برد عملياتي محدود از قابليت منحصر به فردي برخوردار نيست و پسوند رزمي آن با كارايي آن سازگار به نظر نميرسد مگر آنكه با افزودن امكانات اين قابليت را براي اين نمونه فراهم كنيم در ضمن يك توپGSh-30 30 ميلي متري نيز در آن بكار رفته است .

    ميگ29 اس MiG-29S-Fulcrum C اولين نمونه :
    اين نمونه مانند ميگ29 بي است اما بدنه هواپيما بزرگتر است داراي ساختار(FatBack) است كه براي افزودن حجم مخازن داخلي است و از سيستم ضد جيمينگ استفاده ميكند.

    ميگ29 اس MiG-29S -Fulcrum Cدومين نمونه :
    در اين نمونه هواپيما ميتواند مقدار بيشتري از تسليحات را حمل كند به علاوه ي استفاده از دو تانكر خارجي از تغييرات ظاهري هواپيما است . رادار اين نمونه را NO19ME انتخاب كرده اند اين رادار ميتواند 10 هدف را شناسايي كند و همزمان از دو موشك آر 77(AA-12 Adder) براي نابود كردن اهداف استفاده كند . ایران به تازگی چند فروند از این نوع میگ 29 را خریداری کرده است

    ميگ29 اس ام MiG-29SM-Fulcrum C :
    اين نمونه از تمام قابليتهاي ميگ29 اس برخوردار است و امكان استفاده از موشكهاي هوا به زمين هدايت شونده و بمبهاي هدايت شونده تلويزيوني و ليزري را دارد .

    ميگ29 ام يا همان ميگ33 MiG-29M/MiG-33 -Fulcrum E:
    نمونه پيشرفته و چند منظوره هواپیمای ميگ29 است كه ساختمان آن از آلياژ مقاوم و سبك الومينيوم_ليتيوم ساخته شده و سيستم كنترل پرواز مكانيكي را جايگزين سيستم كنترل fly-by-wire كرده اند . در آن از موتورهاي RD-33K با قدرت تراست بيشتر استفاده شده و رادار ژوك (N010 Zhuk) با امكان شناسايي عوارض زمين را براي اين مدل در نظر گرفته اند . در زير هر بال 4 جايگاه( در مجموع 8 جايگاه) براي تسليحات آماده شده است كه در صورت استفاده از فضاي ميان دو موتور اين مقدار باز هم بيشتر خواهد شد . كاكپيت نيز بهينه سازي شده و دو صفحه نمایشگر جديد به آن افزوده شده است و اين هواپيما كاملا قادر به استفاده از موشک آر77(AA-12 Adder) است.

    ميگ يو بي ام MiG-29UBM :
    نمونه دو نفره آموزشي چند منظوره كه هرگز توليد نشد .

    ميگ29 اس ام تي MiG-29SMT :
    اين نمونه در حقيقت همان نمونه بهينه سازي ميگ29 اس است كه در آن قطعات قديمي هواپيما با قطعات نرم افزاري و سخت پيشرفته تر ميگ 29 ام يا همان ميگ33 جايگزين شده اند . با افزودن به حجم مخازن داخلي اين هواپيما بدون استفاده از مخازن خارجي تا برد 2100 كيلومتر و شعاع 1050 كيلومتر ميتواند ماموريت انجام دهد . كابين اين هواپيما با افزوده شده دو نمايشگر بزرگ مسطح كرستال مايع((LCDتمام رنگي و دو نمايشگر مسطح تك رنگ كوچك بهينه سازي شده و رادار بهينه سازي شده N019MP را براي اين نمونه در نظر گرفته اند كه به برد و قابلیتهای هوا به زمين آن افزوده شده و اين تغييرات با استفاده از موتورهاي توربوفن كليموف (RD-43 turbofans ) كامل ميشود . در مجموع مقدار حمل سلاح در اين مدل 500 KG افزوده شده و به عدد4500 KG رسيده است . اين نمونه قادر نيز به مانند ميگ29 ام(ميگ33) داراي حداقل 8 جايگاه تسليحات است و ميتواند از تمامي تسليحاتي كه در ميگ29 ام استفاده ميشود استفاده كند . كشور روسيه و يمن از استفاده كنندگان اين نمونه از اين نمونه از اين هواپيما هستند .

    ميگ 29 كي MiG-29K-Fulcrum D اولين نمونه :
    نمونه ساخته شده براي نيروي دريايي براي استفاده در ناو هواپيما بر است كه از تمامي امكانات نرم افزاري و سخت افزاري ميگ29 ام (ميگ33) استفاده ميكند و از ساختار محكمتري برخوردار است و مجهز به ارابه فرود بروي عرشه ناوهواپيمابر و تجهيزات ديگر است و براي استفاده در ناوهاي هواپيمابر كلاس درياسالار كوزنتسف طراحي شد ولي اين طرح لغو شد .

    ميگ 29 كي MiG-29K -Fulcrum D دومين نمونه :
    اين نمونه براي نيروي دريايي هند ساخته و سفارشي سازي شده و به حجم مخازن داخلي افزوده اند و براي دماغه اين هواپيما از پوشش لاستيكي استفاده ميشود و از سيستم پرواز جديد(fly-by-wire) بجاي سيستمهاي آنالوگ قديمي استفاده شده است و مابقي مشخصات اين هواپيما به مانند هواپيماي ميگ29 ام و اس ام است .

    ميگ29 يو بي تي MiG-29UBT :
    اين مدل نمونه بهينه سازي هواپيماي ميگ29 يو بي( آموزشي/نظامي) است كه در بروي آن تغييراتي را كه بروي ميگ 29 بي(MiG-29B) انجام داده اند و هواپيماي ميگ29 بي را به ميگ29 اس ام تي (MiG-29 SMT)تبديل كرده اند اين تغييرات را هواپيماي ميگ 29 يو بي انجام داده اند و به نمونه ميگ29 يو بي تي (MiG-29UBT)تبديل كرده اند . اين طرح لغو شده .

    ميگ29 ام2 MiG-29M2 :
    نمونه چند منظوره و دو نفره كه در آن از ساختار وسايل مورد استفاده در هواپيماي ميگ29 ام استفاده شد و تنها تفاوت آن استفاده از يك LCD بزرگ و استفاده از سيستم پرواز ديجيتال است و نمونه تك نفره ميگ 29ام 2 (Mig-29 M2) هم ميگ29 ام1 (Mig-29 M1) هست كه با مقداري تفاوت با نام ميگ29 كي(Mig-29 K) يا همان نمونه دريايي ميگ29 شناخته ميشود .

    ميگ29 او وي تي يا همان ميگ35 MiG-29OVT/MiG-35-Fulcrum F :
    آخرين نمونه ساخته شده از ميگ 29 است كه از تمام نمونه هاي قبلي پيشرفته تر است و مجهز به سيستم تغيير بردار رانش هست كه براي كنترل آن از سيستم fly-by-wire استفاده ميشود . اين نمونه از بدنه هواپيماي ميگ29 ام 1 استفاده ميكند و از آيونيك خيلي پيشرفته اي برخوردار است و از امكانات خوب دفاعي و سيستمهاي خوكار براي تهاجم استفاده ميكند و از HOTAS هم استفاده ميكند و به دليل استفاده از سيستم CGI ميتواند مستقلانه به انجام ماموريت اقدام كند . اين نمونه از هواپيماي ميگ29 خيلي چالاك است و شعاع عملياتي آن بدون مخازن خارجي1100 كيلومتر است (برد عملياتي 2200 كيلومتر) و در اين نمونه امكان استفاده از 3 مخزن خارجي وجود دارد كه در صورت استفاده از اين 3 مخزن خارجي برد عملياتي اين هواپيما بيشتر خواهد شد . قادر به استفاده از اكثر موشكهاي هوا به هوا و هوا به زمين مختلف و بمبهاي و موشكهاي هدايت شونده با تلويزيون و ليزر است و مجهز به هشت جايگاه اسلحه است . روسيه سعي در صادرات اين هواپيما به خارج دارد و خاورميانه از مهمترين مشتريان اين هواپيما است روسيه در حال مذاكره براي فروش اين هواپيما به كشورهاي سوريه / ليبي/ايران/الجزاير/سودان/هند/مالزي/برزيل/پرو و چند كشور ديگر است .

    مشخصات فني هواپيماي ميگ29 :



    خدمه : يك نفره در مدل نظامي / دو نفره آموزشي/رزمي
    طول هواپيما: 17.37 متر
    طول بال: 11.4 متر
    ارتفاع: 4.7 متر
    مساحت بالها : 38 مترمربع
    وزن خالص (بدون سوخت و....): 11.000كيلوگرم (11تن)
    وزن قابل حمل ( شامل سلاح و سوخت و.....): 16800 كيلوگرم(16.8تن)
    حداکثر وزن برخاست : 21000كيلوگرم(21تن)
    نيروي محركه : در نمونه هاي جديد دو موتور كليموف Klimov RD-33K و Klimov RD-43 توربوفن با پس سوز و نمونه هاي قديمي دو موتور كليموف Klimov RD-33 توربوفن با پس سوز
    حداكثر سرعت : 2.45 ماخ
    شعاع عملياتي : در حالت نبرد شعاع700 تا 900 كيلومتر (بسته به مدل هواپيما) در يك خط سير بدون بازگشت 2900 كيلومتر
    حداكثر ارتفاع پرواز : 18000 متر (59100پايي)
    سرعت صعود: 330 متر در ثانيه
    تجهيزات : يك توپ30 ميلي متري GSh-30-1 و موشكهاي هوا به هوا / هوا به زمين و انواع مختلف بمبها شامل:

    R-60(AA-8 Aphid)/ R-27(AA-10 Alamo)/ R-73(AA-11 Archer)/FAB 500-M62/ FAB-1000/TN-100/ S-24/AS-12/ AS-14




    شهید ستاری در حال بررسی اولین میگ 29 وارد شده به ایران


    فیلدمارشال رومل پسندیده است!

  16. 4 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  17. Top | #9

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    Sukhoi Su-24

    این هواپیما که نخستین سیستم ناوبری و حمله دیجیتال شوروی را در خود داشت نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۷۰ انجام داد و از سال ۱۹۷۴ وارد ارتش شوروی شد و در ارتش‌های کشورهای شوروی سابق و کشورهای دیگری که به آن‌ها صادر شد در حال خدمت است. تولید جنگنده بمب افکن بال متغیر آمریکایی اف.۱۱۱ در نیمه دهه ۱۹۶۰ تهدیدی جدی برای شوروی بود. به همین دلیل کارخانه سوخو هم مامور ساخت هواپیمایی با قابلیت‌های مشابه شد.

    بعضی از اهداف طراحان سوخو در طرح جدیدشان، قابلیت پرواز فراصوتی در ارتفاع پایین، توانایی اجرای عملیات در شب یا روز و در همه گونه شرایط جوی و قابلیت استفاده از باندهای نامناسب و کوتاه بود.

    اولین طرح پیشنهادی، یک بمب‌افکن بال مثلثی عمود پرواز بود، که به نتیجه مطلوب نرسید و کارخانه سوخو با استفاده از تجربه حاصله از تولید هواپیماهای بال متغیر سوخو۱۷ و میگ۲۳، به طرح بال متغیر دیگری روی آورد که آن را رسما سوخو۲۴ نامیدند. پیش‌نمونه سوخو ۲۴ برای نخستین بار در ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۰ پرواز کرد.

    از قابلیت‌های ویژه سوخو 24 که مشابه هواپیماهای جنگنده بمب افکن اف111 آمریکا است، پرواز اتوماتیک در ارتفاع پست و مصون ماندن آنها از دید رادارهاست.

    هواپیمای سوخو 24 توانایی از کار انداختن تمامی رادارها و موشک‌های دشمن را دارد و می تواند به عنوان هواپیمای پیشرو، سامانه جنگ الکترونیک را به کار گیرد و هواپیماهای دیگر به دنبال آن برای بمباران اهداف دشمن وارد عمل شوند.

    از ویژگی‌های منحصر به فرد این نوع هواپیما آن است که در صورت روشن بودن رادار دشمن و به دلیل توانایی حمل موشک‌های لیزری قادر است هرگونه فرکانس موشکی را شناسایی و با متمرکز شدن روی مراکز راداری و هواپیماهای دشمن، به طور اتوماتیک این مراکز و هواپیماها را به طور صددرصد منهدم کند.

    پس از پایان جنگ تحمیلی، با درایت شهید منصور ستاری و سایر کارشناسان نهاجا، هواپیمای بمب افکن تاکتیکی سوخو-24 (ملقب به فنسر یا شمشیرباز) به عنوان یک هواپیمای جنگی با مأموریت تخصصی ضربتی و بمباران خریداری شد. این هواپیما اما به صورت استاندارد به تسلیحات دورایستا مجهز بود. هر چند که با کارشکنی روس‌ها، از ابتدا با توانمندی کامل عمل نمی‌کرد.

    از دیگر توانمندی‌های این پرنده، توانایی بمباران دقیق در شب است که به معنای حمله به دشمن در تمام ساعات شبانه روز خواهد بود. در شب به دلیل کاهش قابل توجه امکان رؤیت شدن چشمی، احتمال موفقیت حمله با توجه به عنصر مهم غافلگیری، بالاتر است.

    با احیای نوعی سوختگیری در سوخو-24های نهاجا این بمب افکن تاکتیکی، توانایی رسیدن به مسافت بیش از 1800 کیلومتری را با حمل محموله جنگی یافته است؛ بردی که برای ضربه زدن به هر هدفی تا شرق دریای مدیترانه کافی است.

    مشخصات سوخو 24:
    نام: سوخو 24 فنسر
    شرکت سازنده:sukhoi
    کشور تولید کننده: روسیه (شوروی سابق)
    انواع مدل: 7 مدل
    موتور: دو موتور توربوجت لیولکا مجهز به پس سوز
    سال ساخت: 1965 الی 1969
    اولین پرواز: 1970
    سال به خدمت درآوردن: 1974
    هواپیماهای مشابه: تورنادو، ا ف 111، ا ف 14، ا ف 15، میگ 23، میگ 27، میگ 29
    کابین: دو نفره
    وظیفه: هواپیمای تهاجمی در انواع آب و هوا، بمب افکن دوربرد سنگین، هواپیمای ضربتی
    طول: 24 متر
    اندازه بال: 17.6 متر
    ارتفاع از زمین: 6.19 متر
    وزن هواپیما بدون بار: 22320 کیلوگرم
    وزن هواپیما با حد اکثر بار: 39700 کیلوگرم
    مقدار تسلیحات سوار شده بر بال: 945 کیلوگرم
    سقف پرواز: 16500 متر
    رنج پروازی: 2500 کیلومتر
    رنج دریایی: 1930 نانو متر
    سرعت: 2.18 ماخ و در مدل‌های پیشرفته 2.4 ماخ
    سرعت هنگام بلند شدن: 280 کیلومتر بر ساعت
    سرعت هنگام نشستن: 280 کیلومتر بر ساعت
    نرخ سرعت: 30000 پا در عرض یک دقیقه
    سقف پرواز برای سرویس: 57 هزار پا
    مقدار باند برای پرواز: 1300 متر
    مقدار باند برای نشستن: 950 متر
    سوخت گیری در آسمان: بله
    سوخت داخلی: 10385 کیلو گرم
    سوخت خارجی: 2396 کیلوگرم
    تسلیحات: انواع موشک‌ها و بمب‌ها
    کشور های دارنده: ایران، روسیه، اکراین، بلاروس، سوریه، قزاقستان، لیبی، ازبکستان، الجزایر، آذربایجان، عراق (تا سال 1991)
    جنگ‌ها: ( ایران و عراق 1980 - 1988) و (افغانستان 1984 - 1989).





    فیلدمارشال رومل پسندیده است!

  18. 4 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


  19. Top | #10

    • مدیر انجمن ها و دستیار ناظم
    • تاریخ عضویت
      02-Sep-2012
    • رشته تحصیلی
      علوم سیاسی
    • مقطع تحصیلی
      کارشناسی
    • دانشگاه
      مفید قم
    • محل سکونت
      تهران
    • پست‌ها
      3,671
    • سپاس
      16,379
    • 13,155 تشکر در 4,551 پست
    • قدرت امتیاز دهی
      20
    • امتیاز
      2759

    پیش فرض پاسخ: معرفی جنگنده های نیرو هوایی

    Sukhoi Su-25




    امروز قصد دارم یکی از جنگنده هاي در اختيار نيروي هوايي سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ايران بپردازيم .جنگنده اي به نام :



    سوخو ۲۵



    su 25



    متعلق به نيروي هوايي سپاه پاسداران انقلاب اسلامي



    سوخو ۲۵ را می توان همتای روسی هواپیمای « آ -۱۰» ایلات متحده دانست.طراحی هواپیمای پشتیبانی نزدیک هوایی سوخو -۲۵ از سال ۱۹۶۸ آغاز شد . اولین پیش نمونه این هواپیما با موتور بدون پس سوز تومانسکی آر.دی.۹ در ۲۲ فوریه ۱۹۷۵ به پرواز در آمد. پیش نمونه دوم با موتوری پر توانتر در سال ۱۹۷۷ پرواز کرد. در همین سال غربیها با برسی عکسهای ماهواره ای به وجود این هواپیمای جدید پی بردند.
    تولید هواپیمای سوخو -۲۵ در سال ۱۹۷۸ آغاز شد . با وقوع جنگ در افغانستان ؛ این هواپیما در سال ۱۹۸۲ برای پشتیبانی نزدیک هوایی از قوای روس و هلی کوپترهای میل -۲۴ در رشته کوهها به این کشور اعزام شد و عملا مورد ارزیابی قرار گرفت ؛ با این حال سوخو ۲۵ تازه در سال ۱۹۸۴ به مرحله آمادگی کامل رسید . این هواپیما نهایتا تا سال ۱۹۹۵ تولید شد و کار بر روی مدل جدیدتر آن آغاز شد . توسعه این هواپیما در سال ۱۹۹۷ باعث بوجود آمدن هواپیمای جدید سوخو -۳۹ شد که بسیار پیشرفته می باشد.
    این هواپیمای یك نفره برای مسیرهای كوتاه ساخته شده ولی هر گاه كه دست به كار شود جهنمی از آتش بپا می كند كه نه انسان و نه تجهیزات آن می تواند سالم از دستش بیرون بیاید. این هواپیما كه هدفهایش را بر روی زمین پیدا می كند با سرعت بسیار كم در مقابل اهدافش ظاهر شده و براحتی هر چه تمامتر آنها را مورد هدف قرار می دهد.

    اتاق خلبان از ۲۴ میلی متر تیتانیوم ساخته شده كه مانند زرهی مسدود كننده اتاق خلبان را نگهداری میكند .

    لازم به ذکر است که اخیرا نیروی هوایی سپاه تعداد نامعلومی از این نوع هواپیما را خریداری نموده است ؛ با توجه به این که از این نوع هواپیما می توان برای جنگ های الکترونیک نیز استفاده کرد برای همین تاثیر بسزایی در تقویت بنیه دفاعی کشورمان خواهد داشت .





    سوخو ۲۵ نيروي هوايي سپاه در نماهاي مختلف

    مشخصات :

    سال ساخت ..............۱۹۹۵
    خدمه............... یك نفر بعضا دونفر
    وظیفه ........... جنگنده تهاجمی زمینی
    طول ..............۵۳/۱۵ متر
    مقدار طول باند برای پرواز ................. ۶۰۰ متر
    مقدار طول باند برای فرود ..............۶۰۰ متر
    وزن .............. ۹۵۰۰كیلوگرم خود هواپیما
    موتور................ دو موتور توربوجت تومانسکی آر-۱۹۵
    حد اكثر سرعت ..................۹۷۵ كیلومتر در ساعت ۸/۰ ماخ
    رنج پروازی ..............۲۵۰۰ كیلومتر
    رنج دریایی..............۹۵۰ كیلومتر
    سقف پرواز ................ ۱۰۰۰۰ متر
    رنج حمله...................۱۲۵۰ كیلومتر بدون در نظر گرفتن تانكر های اضافی
    تعداد تولید .................... ۴۰۲ فروند
    انواع .................... ۱۰ مدل

    تسلیحات :

    یک قبضه توپ دولوله ۳۰ میلی متری با نرخ شلیک ۳۰۰۰ گلوله بر دقیقه

    انواع راکت انداز ؛ راکت ها هدایت شونده ؛ موشکها هوا به سطح و هوا به هوا ؛ بمب های لیزری ؛ بمبهای ضد نفر ؛ بمب های خوشه ای ؛ بمب های آتش زا ؛ بمب های شیمیایی و ...

    كشورهای دارنده این جنگنده :

    ۱-جمهوری اسلامی ایران
    ۲- روسیه ۳- كره شمالی۴- بلغارستان۵- بلا روس۶- چك۷- قزاقستان۱۰- مقدونیه۱۱- پرو ۱۲- اسلواكی ۱۳- تركمنستان ۱۴- اوكراین ۱۵- آنگولا ۱۶- آذربایجان






    CASSIATORA و فیلدمارشال رومل پسندیده‌اند!

  20. 4 کاربر از M.Hossein برای پست مفید تشکر نموده اند:


صفحه 1 از 3 123 آخرینآخرین

اطلاعات تاپیک

کاربران حاضر در این تاپیک

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این تاپیک هستند. (0 عضو و 1 مهمان)

این مطلب را به اشتراک بگذارید

قوانین ارسال

  • شما نمی‌توانید تاپیک جدید ارسال کنید.
  • شما قادر به ارسال پاسخ نیستید .
  • شما نمی‌توانید فایل ارسال کنید.
  • شما نمی‌توانید پست ‌های خود را ویرایش کنید.
  •  
دانشجو در شبکه های اجتماعی
افتخارات دانشجو
لینک ها
   
سایت برگزیده مردمی در چهارمین و پنجمین جشنواره وب ایران
سایت برگزیده مردمی در چهارمین و پنجمین جشنواره وب ایران
به دانشجو امتیاز دهید:

آپلود مستقیم عکس در آپلودسنتر عکس دانشجو

توجه داشته باشید که عکس ها فقط در سایت دانشجو قابل نمایش می باشند.

Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.6.1