آشنایی با ناوهای هواپیمابر فعال جهان

[Simorgh]

ناو های هواپیما بر امروزه نقش بسیار مهمی در دریا ها دارند وبه عنوان پایگاه های متحرك دریایی شناخته می شوند
ناوهاي هوايپمابر همواره با تعدادي از شناورهاي جنگي به منظور پشتيباني رزمي و محافظت همراهي مي‏شوند كه به اين گروه كشتي‏ها، به طور معمول «گروه نبرد» يا «گروه همراه» مي‏گويند كه در اصطلاح نام carrier battle group (گروه ضربتي ناوهواپيمابر) يا يك ناوگروه ضربتي (carrier strike group) را مي‏دهند. كشتي‏هاي پشتيباني كنندهء هر ناو هواپيمابر، به طور معمول شامل سه يا چهار شناور بدين شرح هستند: رزمناو مجهز به سامانهء دفاعي (نظير Aegis)، ناوشكن، يك يا دو ناوچه و دو يا سه زيردريايي تهاجي. وظيفهء اين گروه، محافظت ناو هواپيمابر در برابر حملات هوايي، موشكهاي ضدكشتي، تهديدات زيرآبي و هر خطري باشد كه ناو هواپيمابر و بقيهء گروه را مورد تهديد قرار دهد. پشتيباني لجستيكي اين گروه، با تركيبات گوناگوني از سلاح‏ها و مهمات، روغن‏هاي مورد نياز موتورها، و كشتي‏هاي آذوقه‏بر فراهم مي‏گردد.


ناو هواپيمابر 100 هزار تني يو‏ اس اس نيميتز

كاتاپولت

محدوديت ايجاد شده براي هواپيماهايي كه قرار است در ماموريتهاي مختلف شركت نمايند و از عرشهء ناو به راحتي برخاست نمايند، به دليل فقدان پرتابگر ويژه (كاتاپولت) بر روي عرشهء اين ناوها بود. با توجه به كوتاه بودن نسبي طول عرشهء يك هواپيمابر نسبت به يك باند معمول زميني، و همچنين با عنايت به اينكه يك هواپيماي بازگذاري شده با بمب، بسيار سنگين‎تر از هواپيماي بارگذاري شده با موشك مي‏‎باشد، چنين هواپيمايي، هيچگاه به شتاب لازم جهت برخاست از عرشهء ناوهواپيما دست پيدا نخواهد كرد. هواپيماهاي عظيم‏الجثه‏اي نظير F/A-18E كه ويژهء عمليات ضربتي از طريق پرتابگر ويژهء ناو (كاتاپولت) به هوا فرستاده مي‎شوند، پس از خروج از عرشه، اندكي نزول ارتفاع پيدا مي‏كنند. كاتاپولت، به كمك موتورهاي هواپيما آمده و به هواپيما اجازه مي‏‎دهد كه قبل از برخورد به سطح دريا، به سرعتي بالاتر از سرعت واماندگي دست يابد. (هواپيماهاي بدون سلاح يا آنهايي كه سبك بارگذاري شده‏اند، به طور معمول نيروي كافي براي صعود دارند)


Ski-Jump

براي كمك به برخاست هواپيما در ناوهاي هواپيمابر فاقد كاتاپولت، در انتهاي عرشه، از وسيله‏اي جهت كمك به پرش به نام Ski-Jump استفاده مي‎شود. هواپيما به هنگام برخاست، به سمت مقابل و بالا شتاب گرفته و با كمك پس‏‎سوز موتورها و سيستم Ski-Jump بلند مي‏شود. در نتيجه هواپيما به هنگام برخاست، داراي زاويهء بالاتر نسبت به حالتي خواهد بود كه از عرشه‏اي صاف و بدون زاويه بلند شود. با اين روش، هواپيماهايي كه با موشكهاي سبك‎وزن هوا به هوا بارگذاري شده‏اند، قادر به برخاست از ناوهاي فاقد كاتاپولت مي‏شوند. با اين حال، هواپيمايي كه با مهمات سنگين نظير انواع بمب بارگذاري شده باشد، پس از ترك عرشه، دچار واماندگي شده و زمان كافي براي شتاب‏‎گيري و عدم برخورد با دريا نخواهد داشت.



ناو هواپيمابر آدميرال كوزنتسف، متعلق به نيروي دريايي روسيه، مجهز به عرشهء زاويه دار

ادامه دارد............

[Simorgh]

چه كشورهايي داراي ناو هواپيمابر هستند؟

امروزه در كل جهان، 21 ناو هواپيمابر فعال در اختيار 9 کشور قرار دارد، ضمن اینکه 10 کشور دارای ناوهواپیمابر هستند:

1- ايالات متحده آمريكا: 15 ناو هواپيمابر (در حال خدمت يا استراحت يا ساخت)

2- بريتانيا: (6 ناو هواپيمابر، 4 در خدمت و 2 در حال ساخت)

3- فرانسه: يك ناو (شارل دوگل)

4- ايتاليا: (كاوور) (در حال ساخت)

5- روسيه: يك ناو فعال (آدميرال كوزنتسف)

6- هند: يك ناو (آدميرال كورشكوف) (خريداري شده از روسيه)

7- چين: (Varyag) (غيرفعال، خريداري شده از اوكراين)

8- اسپانيا: (دو ناو هواپيمابر، يكي در حال خدمت و يكي در حال ساخت)

9- برزيل: (São Paulo) (خريداري شده از فرانسه)

10- تايلند: (HTMS Chakri Nareubet) (یك ناو خريداري شده از اسپانيا)



همچنين كشورهاي كره جنوبي، بريتانيا، كانادا، چين، هند، ژاپن، استراليا، شيلي، سنگاپور و فرانسه از جمله كاربران ناوهاي هليكوپتربر به شمار مي‏روند.



اكنون كه در اوائل قرن 21 ام قرار داريم، ناوهاي هواپيمابر فعال، در حدود 1250 فروند هواپيما را حمل مي‏كنند. از اين تعداد، 1000 فروند به ايالات متحده تعلق دارد. پس از آمريكا، بريتانيا و فرانسه از كاربران عمدهء اين ناوها به شمار مي‏روند، هرچند كه ايالات متحده با فاصلهء بسيار زيادي در صدر آنها قرار دارد.

ادامه دارد...................

[Simorgh]

كشورهاي كاربر ناوهاي هواپيمابر



1- ايالات متحدهء آمريكا: 11 ناو

ناوهاي هواپيمابر ايالات متحده سابقه‏اي بسيار طولاني دارند. از جنگ جهاني دوّم تا جنگ ويتنام و بعد از آن در جنگ سال 1991 خليج‏فارس و امروز نيز در جنگ با ترور شركت داشته و دارند. در كنار هر ناو هواپيمابر، شناورهاي گوناگوني استقرار مي‏‎يابند كه تشكيل يك ناوگروه ضربتي (carrier strike group) را مي‏دهند.



كشتي‏هاي پشتيباني كنندهء هر ناو هواپيمابر، به طور معمول شامل سه يا چهار شناور بدين شرح هستند: رزمناو مجهز به سامانهء دفاعي Aegis، ناوشكن، يك ناوچه و دو زيردريايي تهاجي. وظيفهء اين گروه، محافظت ناو هواپيمابر در برابر حملات هوايي، موشكهاي ضدكشتي، تهديدات زيرآبي و هر خطري كه ناو هواپيمابر و بقيهء گروه را مورد تهديد قرار دهد، مي‏باشد. پشتيباني لجستيكي اين گروه، با تركيبات گوناگوني از سلاح‏ها و مهمات، روغن‏هاي مورد نياز موتورها، و كشتي‏هاي آذوقه‏بر فراهم مي‏گردد.


ناوهاي هواپيمابر فعلي آمريكا، با نام رئيس جمهور فقيد ايالات متحده، USS John F. Kennedy، به شمارهء ثبتي CV-67 آغاز مي‏‎شوند. پيش از آن، ناوهاي هواپيمابر بر اساس نام نبردها و جنگهاي مشهوري كه اتفاق افتاده بودند، نام‏گذاري مي‎شدند.


امروزه در نيروي دريايي ايالات متحده، چهار گروه مختلف از ناوهاي هواپيمابر در خدمت قرار دارند:

ناوهاي هواپيمابر كلاس كيتي‏هاوك يا Kitty Hawk class (1 فروند در حال انجام ماموريت، 2 فروند در استراحت)

ناوهاي هواپيمابر كلاس اينترپرايز يا Enterprise class (1 فروند در حال انجام ماموريت)

ناوهاي هواپيمابر كلاس نيميتز يا Nimitz class (9 فروند در حال انجام ماموريت، 1 فروند در حال ساخت)

ناوهاي هواپيمابر كلاس جرالد فورد يا Gerald R. Ford-class (1 فروند در حال ساخت، 2 فروند تحت برنامه‏ريزي)


جمع: 11 فروند فعال، 2 فروند در حال ساخت و 2 فروند نيز حال برنامه‏ريزي براي ساخت

هواپيماهاي مورد استفاده

نيروي دريايي ايالات متحده، تحقيق و بررسي جهت استفاده از هواپيما را از سال 1910 آغاز نمود و اولين ناو هواپيمابر خود را به نام USS Langley به سال 1922 به ماموريت اعزام كرد. در جريان جنگ جهاني دوّم و پس از حملهء هوايي نيروي هوايي ژاپن به پايگاه نيروي دريايي آمريكا در پرل هاربر (Pearl Harbor)، جنگنده‏هاي آمريكايي با شركت در عملياتهاي نبرد درياي كورال (Battle of the Coral Sea) و نبرد ميدوي (Battle of Midway)، جايگزين كشتي‏هاي جنگي موجود در منطقه شده و به طور كامل وارد جنگ شدند.


در جريان جنگ سرد، ناوهاي هواپيمابر، نقش بسيار مهمي را در جريان سالهاي اصطكاك با خرس شوروي ايفا كردند. در اين ناوها، جنگنده‏هاي بسيار موفقي چون اف-4 فانتوم (F-4B Phantom II) و اف-14 تامكت (F-14 Tomcat) نمايانگر قدرت نظامي ايالات متحده در عرصهء آبها بودند.


ناوهاي هواپيمابر ايالات متحده، امروزه با جنگنده‏هاي ضربتي و شكاري چندماموريتهء اف-18 هورنت (F/A-18C/D Hornet) و مدل جديدتر و بزرگتر آنها يعني اف-18 سوپر هورنت (F/A-18E/F Super Hornet) مجهز شده‏اند. جنگندهء رادارگريز اف-35 (F-35 Lightning II) كه امروزه در حال طراحي و شكل‏گيري مي‏باشد، مطابق برنامهء زمان‏بندي شده، قرار است تا سال 2012 جايگزين انواع C و D هواپيماهاي اف18 گردد.

[Simorgh]

2- بريتانيا: 4 ناو

HMS Invincible / HMS Ark Royal / HMS Illustrious / HMS Ocean



كلاس Invincible يا Invincible-class گونه‏اي از ناوهاي هواپيمابر در حال خدمت در نيروي دريايي بريتانياست كه شامل دو ناو هواپيمابر HMS Illustrious و HMS Ark Royal مي‏باشد.



* ناو هواپيمابر HMS Invincible به شمارهء ثبتي R05 كه اكنون رزرو مي‏باشد، سردستهء سه ناو هم‏كلاس خود محسوب مي‎شود و قرار است تا سال 2010 در خدمت باقي بماند. اين ناو از تاريخ سوّم آگوست 2005 تاكنون، به صورت ذخيره نگه داشته شده و فاقد ماموريت است. Invincible به تاريخ 3 مي 1973 به آب انداخته شد. اولين ماموريت اين ناو به تاريخ 11 جولاي 1980 ابلاغ شد و به دو هواپيمابر قديمي Hermes و Bulwark ملحق گرديد. به تاريخ 25 فوريه 1982، دولت استراليا پس از چند ماه مذاكره اعلام كرد كه مايل است اين ناو را به قيمت 175 ميليون پوند خريداري نمايد. مجوز فروش اين ناو توسط وزارت دفاع بريتانيا صادر شد. اين هواپيمابر قرار بود جايگزين ناو قديمي HMAS Melbourne متعلق به نيروي دريايي سلطنتي استراليا شود.



به تاريخ دوّم آوريل 1982، آرژانتين به جزائر فالكلند حمله كرد. 5 آوريل 1982، يك روز تاريخي بود. در اين روز به دو ناو هواپيمابر Invincible و Hermes ماموريت جنگي ويژه ابلاغ گرديد. به تاريخ 20 آوريل 1982، كابينهء جنگي در بريتانيا تشكيل شد و دستور به بازپس‏‎گيري جزائر داده شد. جزائر فالكلند در نهايت با شكست سختي كه آرژانتيني‏ها خوردند، بازپس گرفته شد. به تاريخ جولاي 1982، وزارت دفاع بريتانيا اعلام كه از فروش ناوهواپيمابر Invincible منصرف شده است و اين ناو به همراه سه هواپيمابر ديگر، در خدمت باقي خواهند ماند. ناو Invincible در جريان جنگ فالكلند، توسط جنگنده‏هاي Dagger آرژانتيني بمباران شد و آسيب‏هاي جدي ديد، هرچند كه اين موضوع را بريتانيايي‏ها انكار مي‏كنند.





سامانهء دفاعي Phalanx


اين ناو در ابتدا به دو مسلسل دفاعي 20 م م موسوم به Phalanx ساخت Raytheon مجهز بود، اما با نصب سه مسلسل پرقدرت 30 م م Goalkeeper CIWS ساخت Thales ارتقاء يافت، ضمن اينكه از دو مسلسل ضدهوايي 20 م م اورليكن نيز بهره مي‏برد. سيستم‏هاي اقدام متقابل الكترونيكي اين ناو، به وسيلهء شركت تالس ساخته شده‏اند. پرتابگرهاي موسوم به Seagnat، وظيفهء رهاسازي فريبنده‏هاي chaff و decoys را برعهده دارند. اين ناو ابتدا به موشكهاي ضدهوايي سي‏دارت (Sea Dart) مجهز بود، اما به منظور افزايش طول عرشهء فرود كشتي، اين سيستم‏‎ها حذف شدند تا نگهداري هواپيماهاي عمودپرواز Harrier GR7 بر روي عرشه امكان‏پذير گردد. Invincible، حاوي 9 فروند هواپيماي شكاري بمب‏افكن هرير و 12 فروند هليكوپتر ضدزيردريايي و پيش‏اخطار (اغلب از نوع سي‏كينگ) است.

[Simorgh]

ناو HMS Ark Royal

به شمارهء ثبتي R07 آخرين شناور كلاس Invincible محسوب مي‎شود و جهت پرواز هواپيماهاي برخاست كوتاه موسوم به STOVL نظير Harrier ساخته شده است. اين ناو به تاريخ 20 ژوئن 1981 به آب انداخته شد و اولين ماموريتش به تاريخ 1 نوامبر 1985 آغاز گرديد. بين سالهاي 1999 تا 2001 تحت تعمير قرار گرفت و موشكهاي Sea Dart از عرشهء آن حذف شدند تا قسمت جلوي كشتي، فضاي بيشتري براي پارك هواپيماها داشته باشد. پس از تعمير، به سال 2001 مجددن به ماموريت فرستاده شد. بين سالهاي 2004 تا 2006، اين ناو جهت ايجاد هم‏خواني با پرنده‏هاي جديد به بندرگاه فرستاده شد تا قابليت حمل گونه‎‏هاي مختلف هواپيما و هليكوپتر توسط آن فراهم گردد. به تاريخ 22 مارس 2007، پس از دو سال، به ناوگان نيروي دريايي سلطنتي پيوست و بابت اجراي پروژهء هم‏خواني (Refit) مبلغ 18 ميليون پوند صرف گرديد. فرماندهي ناو بر عهدهء كاپيتان Alan Massey قرار دارد. بر عرشهء اين ناو از سال 2003 كه در عمليات آزادسازي عراق شركت نمود، تنها از هليكوپتر استفاده مي‎شود و از ديگر از هواپيماهاي عمودپرواز هرير، خبري نيست. در جريان عمليات آزادسازي عراق، دو هليكوپتر وستلند سي‏كينگ (Westland Sea King) متعلق به اسكادران هوايي 849 از بين رفتند. اين دو هليكوپتر در آسمان با يكديگر تصادف كرده، يك آمريكايي و شش انگليسي در جريان اين حادثه كشته شدند.



مقرر شده است ناو هواپيمابر HMS Arc Royal تا سال 2015 در خدمت باقي بماند و پس از آن با دومين ناو هواپيمابر آيندهء بريتانيا جايگزين گردد. ناوهاي جديد هواپيمابر بريتانيا، از نظر تناژ، سه برابر كلاس Invincible هستند و باعث جهش فوق‏العاده‏اي در قابليتهاي عملياتي نيروي دريايي سلطنتي خواهند شد.





HMS "Ark Royal" - Nov. 2003 . Built by Swan Hunters in 1978 , length 210m (683 ft) x 36m (117 ft Beam , Displacement 20,000 tons . Powered by 4 Olympus Gas Turbines (like Concordes) giving 30 knts + . Due to stay in Service till 2015 .






تصاویری از ناو هواپيمابر HMS Arc Royal متعلق به نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا

[Simorgh]

ناو HMS Illustrious

به شمارهء ثبتي R06 در كلاس هواپيمابرهاي سبك قرار مي‏گيرد و در بين خدمه‏اش به نام Lusty معروف است. اين ناو به سال 1981 به آب انداخته شد و در اواخر دوران ساختش بود كه جنگ فالكلند آ‎غاز گرديد و در نتيجه كار ساخت اين ناو، شتاب بيشتري گرفت. هرچند كه جنگ، قبل از تكميل ناو، به اتمام رسيده بود، اما اين ناو توانست نقش موثري را در مدتي كه در خدمت بود، ايفا كند، زيرا پايگاههاي هوايي نيروي هوايي سلطنتي در فالكلند آسيب ديده بودند، و براي جلوگيري از حملات احتمالي هوايي آرژانتيني‏ها، نياز به حضور يك ناوهواپيمابر در منطقه بود. Invincible تا زماني كه ناوهواپيمابر Illustrious بدان ملحق شود، ماهها در آن منطقه حضور داشت.


HMS Illustrious - June 2005 . Built at Swan Hunters and commissioned 1982. Ships motto " Vox Non Incerta" - "No uncertain Sound"



ناو HMS Illustrious همراه با ناو های اسكورت


ناو HMS Ocean

به سريال L12 متعلق به نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا، امروزه تنها ناو هلیکوپتربر در کلاس خود محسوب می‏شود. اين ناو به منظور پشتيباني عملياتهاي آبي - خاكي و همچنين به منظور جابه‏جايي فرماندهان عملياتي نيروي دريايي سلطنتي به كار گرفته مي‎شود و اساسن يك ناو هواپيمابر محسوب نمي‏گردد.



ناوگروه ضربتي HMS Ocean در حال انجام ماموریت Operation Enduring Freedom در دریای عمان


ناو هليكوپتربر HMS Ocean در درياي مديترانه

[moh-597]

Simorgh
دوست عزیز

برخلاف قوانین سایت می خواستم بخاطر ایجاد این تاپیك و ارسال این مطالب از شما تشكر كنم

[Simorgh]

برخلاف قوانین سایت می خواستم بخاطر ایجاد این تاپیك و ارسال این مطالب از شما تشكر كنم

دوست عزیزمmoh597
از لطف و محبت شما صمیما نه سپاسگزارم

[Simorgh]

ناوهاي هواپيمابر آينده بريتانيا

ناوهاي جديد هواپيمابر بريتانيا، HMS Queen Elizabeth (مكله اليزابت) و HSM Prince of Wales (شاهزادهء ولز) به ترتيب قرار است در سال 2012 و 2015 وارد خدمت شوند. تناژ اين ناوها از كلاس نيميتز آمريكا كمتر و از ناو شارل‏دوگل فرانسه بيشتر است و چيزي بين 55 تا 65 هزار تن را شامل مي‏شود. اين ناوها سرعتي در حدود 25 نات خواهند داشت. در صورت حركت با سرعت 15 نات، اين ناوها قادر خواهند شد مسافتي در حدود 10 هزار ناتيكال مايل را بپيمايند و براي هفت روز آب و غذا خواهند داشت. هر هواپيمابر انگليسي، داراي 48 فروند جنگندهء F-35B، تعداد 1200 ناوي و 600 خدمهء پروازي خواهد بود. ناوهاي هواپيمابر جديد بريتانيايي، حداقل براي 50 سال عمر خواهند كرد و قرار است از هواپيماهاي F-35 STOVL بهره ببرند.









طرح های مفهومي ناوهای هواپیمابر آيندهء نيروي دريايي سلطنتي مجهز به هواپيماهاي F-35B



3- فرانسه

ناو هواپيمابر شارل دوگل (Charles de Gaulle R91)
تنها ناو هواپيمابر در حال خدمت نيروي دريايي فرانسه مي‎باشد. شارل‏دوگل، دهمين ناو هواپيمابر ساخت فرانسه بوده و اولين ناوي فرانسوي محسوب مي‎شود كه به پيشرانهء اتمي مجهز است. شارل دوگل اولين ناو هواپيمابر با پيشرانهء اتمي در جهان به حساب مي‏آيد كه براي نيرويي غير از نيروي دريايي ايالات متحده ساخته شده است. در شارل‏دوگل از هواپيماهاي جنگندهء رافال (Dassault Rafale M) و رادار پرندهء E-2C Hawkeye استفاده مي‏‎شود.




ناو هواپيمابر اينترپرايز در كنار ناو هواپيمابر شارل دوگل در درياي مديترانه





ناو هواپیمابر شارل دوگل



جنگنده رافایل در حال نشستن بر روی ناو شارل دوگل
برخی مشخصات شارل دوگل:

تناژ: 38000 تن در حالت خالی

طول: 261.5 متر

عرض: 64.36 متر

آبخور: 9.43 متر

پیشرانه: دو رآکتور اتمی K15 به قدرت هرکدام 150 مگاوات + 4 موتور دیزلی – الکتریکی با 2 شفت

سرعت: 27 نات

برد: تقریبن نامحدود

پایداری: برای 45 روز آب و غذا

ظرفیت: 800 نفر کماندو + 500 تن مهمات

خدمه: 1350 ناوی و 600 نفر هوایی



تسلیحات دفاعی:

4 پرتابگر 8 تایی سیلور ، حاوی موشکهای سطح به هوای Aster 15 ساخت MBDA

2 پرتابگر 6 تایی Sadral حاوی موشکهای برد کوتاه میسترال (Mistral)

8 دستگاه مسلسل 20 م م Giat

[Simorgh]

4- ايتاليا

كاوور (Cavour 550) تنها ناو هواپيمابر نيروي دريايي ايتالياست و از سال 2001 توسط كمپاني Fincantieri در حال ساخت است و انتظار مي‎رود در سال 2008 وارد خدمت شود. اين ناو به نحوي طراحي شده است كه بتواند از تركيبي از هواپيماهاي عمودپرواز و کوتاه برخاست (STOL)، و انواع هليكوپترها را به خدمت بگيرد. طول ناو 134 متر است و داراي 2500 متر مربع آشيانه جهت نگهداري هواپيماها مي‏باشد. اين ناو در ايتاليا به نام Count Camillo Benso di Cavour اسم‏گذاري شده است.





برخي مشخصات كاوور :

تناژ: 27100 تن

ابعاد: 244 در 39 در 7.5 متر


تسليحات:

32 دستگاه پرتابگر عمودي موشكهاي ضدهوايي Aster-15 + 2 توپ 76 م م + 3 مسلسل ضدهوايي 25 م م



هواپيماها:

انتظار مي‏رود بين 20 تا 24 فروند جنگنده بر روي اين ناو خدمت نمايند. از اين تعداد، 12 تا 16 فروند هواپيماي موسوم به STOVL (هواپيماهايي با كشش عمودي و توانايي برخاست كوتاه) هستند كه شامل: AV-8B Harrier، F-35B، سه فروند هليكوپتر پيش‏اخطار ساخت آگوستا (EH-101)، 4 تا 6 فروند هليكوپتر نظير NH-90 و SH-3D براي ماموريتهاي ضدزيردريايي و شنود، حمل و نقل، نجات و ساير موارد مي‏باشند. حداكثر ظرفيت اين ناو، 24 پرنده مي‎باشد و در صورتي كه تنها هليكوپتر حمل شود، اين ظرفيت به 30 فروند نيز قابل افزايش است.


پيشرانه:

چهار دستگاه توربين گازي Avio LM2500 ساخت جنرال الكتريك به قدرت هركدام 22 هزار كيلووات با دو شفت = 120 هزار اسب بخار كه حداكثر سرعتي معادل 29 نات را براي ناو ايجاد مي‏كنند. (سرعت اقتصادي و كروز اين ناو برابر 16 نات است كه در اين صورت، ناو بردي معادل 7000 ناتيكال مايل خواهد داشت)


خدمه:

1120 نفر = 451 كارگر، 203 خدمهء هوايي، 140 نفر خدمات و 416 نفر ملوان