قاتل بين انگشتها از کجا آمد؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[msy]

قاتل بين انگشتها از کجا آمد؟ (البته امید وارم در جمع رفقا كسی سیگاری یا تو این مایه ها نباشه)

در بيلبورد بزرگي که در بزرگراه ها نصب شده است يک نخ سيگار به شکل اسلحه درآمده و به سوي هدف نشانه رفته است و زير آن ، اين عبارت ديده مي شود: «سيگار مي کشد!»

اما رانندگان از کنار آن بي تفاوت رد مي شوند؛ دود سيگار را به داخل شش هاي خود فرو مي دهند و سيگار همچنان آنها را به سوي خود مي کشد. هفته بدون دخانيات و روز بدون دخانيات امسال هم مي گذرد و سيگار همچنان مي کشد.

در حال حاضر، حدود 1.3 ميليارد نفر سيگاري در جهان وجود دارد. هم اکنون ميزان مرگ و مير بر اثر مصرف دخانيات 4.9 ميليون نفر در سال است و اگر اين روند ادامه يابد، آمار تعداد مرگ و مير تا سال 2020 به 10 ميليون نفر در سال خواهد رسيد؛70 درصد اين مرگها در ميان کشورهاي در حال توسعه يافت مي شود.

سالانه 50 هزار نفر در ايران بر اثر استعمال دخانيات فوت مي کنند. ترکيبات موجود در سيگار، بيش از 4 هزار نوع ماده سمي و خطرناک توليد مي کند. 10 خرداد هر سال مصادف با 31 مي به عنوان روز جهاني بدون دخانيات نام گرفته است. اين روز مي خواهد به ما يادآوري کند دخانيات در هر نوع (سيگار، پيپ ، قليان) و شکلي (ملايم ، ميوه اي ، عطري) کشنده است.

مصرف دخانيات ، عامل تشديد کننده سل و ديگر بيماري هاي واگيردار در کشورهاي در حال توسعه است. از ميان تاثيرات کشيدن سيگار که کمتر شناخته شده است ، مي توان به ريزش مو، آب سياه ، چروکيدگي پوست ، از دست دادن شنوايي ، سرطان پوست ، پوسيدگي دندان ، پوکي استخوان ، زخم معده ، بي رنگ شدن انگشتان ، سرطان رحم و سقط جنين اشاره کرد. مصرف سيگار در بلندمدت موجب التهاب سرخرگهاي خوني ، سياهرگ ها و اعصاب پاها و بسته شدن جريان خون مي شود. بسياري از افرادي که سيگار نمي کشند نيز در معرض خطر هستند.

ميليون ها نفر از مردم از جمله نيمي از کودکان دنيا که در معرض دود سيگار هستند، با خطر ابتلا به سرطان ريه ، بيماري قلبي ، آسيب دستگاه تنفسي و تحريک پذيري مزمن چشمها، بيني و حلق مواجهند.



پیدایش
هرودوت در كتاب تاريخ خود از قومي سخن به ميان آورده با نام «سايسيا» او مي‌نويسد: «سايسياها نوعي برگ را مي‌سوزانند و دود آن را فرو مي‌دهند تا از خود بي‌خود شوند».

بوميان آمريكا تا پيش از آن‌كه اروپايي‌ها به سرزمينشان پا بگذارند، توتون را از طريق لوله‌هايي دراز تدخين مي‌كردند. كلومت (Calumet) يا لولة آرامش، ابزار تدخين آن‌ها بود كه براي بستن پيمان‌ها و محكم كردن قول و قرارها هم مورد استفاده قرار مي‌گرفت.

در آثار هنري كه از اقوام «مايا» به جاي مانده و به 1500 سال پيش باز مي‌گردد، رد پاي استعمال توتون به چشم مي‌خورد. ماياها دود كردن توتون را برانگيزانندة نيروهاي جادويي در بدن مي‌دانستند و براي قرباني كردن و در مجالس و آيين‌هاي معنوي خود و همين‌طور براي جادو از آن استفاده مي‌كردند. در ميان شواهد باستان‌شناسي برگرفته شده از يك سايت كاوشي در «يوآكساوتون» در گواتمالا، يك كاشي به چشم مي‌خورد كه بر روي آن تصوير مردي نقش بسته كه دارد يك سيگار برگ ابتدايي را دود مي‌كند.

در اصل لغت سيگار (Cigar) نيز از كلمة مايايي «سي‌يار»(Siyar) به معني توتون و تنباكو گرفته شده است. دود كردن توتون براي بوميان آمريكا جنية تفريحي و تفنني نداشت. شمن‌هاي باتجربه و جادوگران، از توتون با مقدار و دوز بسيار بالا به عنوان ابزاري براي ايجاد حالت جذبه استفاده مي‌كردند. اين افراد به دود كردن توتون اكتفا نمي‌كردند و برگ‌هاي فرآوري نشدة آن را نيز مي‌خوردند يا شربت آن را به صورت آب توتون مصرف مي‌كردند. آن‌ها حتي به صورت اماله نيز از توتون استفاده مي‌كردند.

نخستين مبلغين مذهبي اروپايي كه به آمريكا سفر كرده بودند، بسيار در نوشته‌هاي خود از دگرگوني‌هاي روحي ناشي از مصرف تنباكو خبر داده‌اند، اما تنباكو پس از رفتن به غرب با مقادير بالا و براي روان‌گرداني به كار گرفته نشد. استفاده‌هاي آييني از توتون و تنباكو هنوز در ميان بومي‌تباران آمريكايي به ويژه در آمريكاي جنوبي مرسوم است.

اغلب كريستف كلمب، كاشف قارة آمريكا را ناقل توتون و دود كردن آن به اروپا مي‌دانند. گفته مي‌شود دو تن از ملوان‌هاي كريستف كلمب در سفر سال 1492 ميلادي پس از رسيدن به كوبا، توتون پيچيده در غلاف ذرت را دود كردند و از همين‌رو آن‌ها را نخستين اروپايي‌هايي مي‌دانند كه توتون استعمال كرده‌اند.

تنباكو به يكي از محصولاتي بدل شد كه آينده استعمار شده آمريكاي جنوبي را رقم زد. اين ماده يكي از عوامل اصلي رواج‌برده‌داري نيز بود. نخستين گروه بردگان سياه آفريقايي در سال 1619 به جيمز تاون آورده شدند تا در آن‌جا مشغول كار در مزارع كشت توتون و تنباكو شوند.

واردات تنباكو به اروپا به راحتي صورت نمي‌گرفت. حتي در قرن هفدهم ميلادي نيز واردات اين ماده با مخالفت‌هايي روبه‌رو بود. جيمز اول شاه انگلستان، مشاجره‌اي قلمي با عنوان «جوابيه‌اي به توتون» دارد كه در سال 1604 نوشته شده است. او در اين نوشته به نكوهش استعمال توتون پرداخته و آن را نوعي گناه و ابزاري مضر براي سلامتي مي‌داند. در زمان او قانوني وضع شد كه بر طبق آن تعرفه‌هاي سنگيني بر تنباكوهاي وارداتي بسته مي‌شد. در قرن هجدهم ميلادي و در آسيا بود كه ترياك كه پيش از آن تنها مصرف خوراكي داشت، با توتون تركيب شد و به صورت تدخيني مورد استفاده قرار گرفت. ماداك (Madak) كه همان تركيب ترياك و توتون بود، بسيار اعتيادزاتر از استفادة خوراكي ترياك بود.

در قرن نوزدهم يعني هنگامي كه سيگارهاي معمولي هنوز در مقايسه با سيگارهاي برگ كمياب بود، دود كردن سيگار برگ همگاني شده بود. مردان پس از شام براي بحث در باب مسائل مهم به «اتاق تدخين» مي‌رفتند. در آن زمان تجارت سيگار به صنعتي مهم تبديل شد.
اینم دو لینك جالب: 1_http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=41958
2_http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=41966