خبر: اخبار نانوفناوري

[somina]

پژوهشگران دانشگاه محقق اردبيلي، پس از بررسي روش‌هاي توليد نانوذرات، موفق شدند نانوذرات سولفيد روي (ZnS) را با روشي اقتصادي و سازگار با محيط زيست، سنتز کنند.

دکتر مهدي بهبودنيا، عضو هيئت علمي دانشگاه صنعتي اروميه، درباره اين روش گفت: «عمل سنتز در محيطي از مخلوط آب و مايع يوني [EMIM]EtSO4 انجام شده‌است. اين مايع يوني، به دليل سازگاري با محيط زيست، حلال سبز ناميده مي‌شود و پس از انجام عمل سنتز، قابل بازيابي و استفاده مجدد است».

دکتر بهبودنيا گفت: «خصوصيات موجي شكل الكترون‌ها در مواد و اندركنش‌هاي اتمي درون مواد با ابعاد نانومتر، با آن چيزي كه در مقياس‌هاي بزرگتر اتفاق مي‌افتد، رفتارهاي متفاوتي را نشان مي‌دهد كه به اثر حبس الكتروني معروف است».

بهبودنيا، در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژه توسعه فناوري نانو، هدف از اجراي اين طرح را، يافتن روشي با صرفه اقتصادي (از نظر هزينه و زمان) و سازگار با محيط عنوان کرد و افزود: «نانوذرات ZnS، کاربرد‌هاي گسترده‌اي در اپتيک غيرخطي، سوئيچ‌هاي سريع اپتيکي و اپتوالکترونيک دارند و به شكل چشمگيري مورد مطالعه قرار گرفته‌اند».

همچنين نانوذرات سولفيد روي تهيه شده، به‌عنوان يك ماده نيمه‌رسانا با گاف انرژي پهن (eV≈3.6) و با نوارهاي انرژي متمايز، داراي خصوصيات فتولومينسانس و الكترولومينسانس هستند. اين ماده داراي كاربردهاي وسيعي در زمينه نمايشگرها، حسگرها، محيط ليزري، فتوكاتاليست‌ها، دستگاه‌هاي نوري غيرخطي، و با تزريق مناسب، به‌عنوان ديودهاي نوري و همچنين دستگاه‌هاي الكترونيكي و اپتوالكترونيكي در مقياس نانو، کاربرد دارند».

وي اضافه‌کرد: «خصوصيات نانوپودر به‌دست‌آمده، مانند جذب، ساختار بلوري، ريخت‌شناسي و آناليز عنصري آن مطالعه شده‌است. محصول توليدشده، بسيار خالص و از نظر كمي، كيفي و اقتصادي، بسيار مناسب است؛ همچنين اين محصول قابليت تجاري‌سازي در زمان بسيار كوتاه را دارد».

اين تحقيق، با همکاري دكتر عزيز حبيبي، مهندس يحيي جعفري و مهندس علي خداياري در دانشگاه محقق اردبيلي انجام شده‌است و جزئيات آن در مجله Journal of Crystal Growth (شماره 310؛ صفحات 4548-4544؛ سال 2008) منتشر شده‌است.


تعداد بازديد : 33
منابع ستاد ويژه توسعه فناوري‌نانو

[somina]

استفاده از آئروسل‌ها براي حذف موانع توليد ترانزيستورها (88/02/27 )

ساخت تعداد زيادي از ابزارهاي مبتني بر نانولوله‌هاي کربني عموماً يا شامل انتقال شبکه‌اي از نانولوله‌هاي کربني سنتز شده روي يک بستر بوده و يا با استفاده از رسوب‌دهي از يک مخلوط معلق مايع صورت مي‌پذيرد. حال محققان دانشگاه فناوري هلسينکي و آزمايشگاه تحقيقاتي علوم نانويي نوکيا در فنلاند روش ديگري ابداع کرده‌اند. اين روش شامل رسوب‌دهي خشک شبکه‌هاي نانولوله‌اي به صورت تصادفي و به صورت مستقيم از يک واکنشگاه سنتزي آئروسلي و در دماي اتاق روي يک بستر است. با استفاده از اين روش مي‌توان ترانزيستورهاي فيلم نازک با کارايي بالا را با هزينه پايين و در مقياس بالا توليد کرد.

گروه نانومواد دانشگاه فناوري هلسينکي (HUT) يک روش آئروسلي (کاتاليزور شناور) براي سنتز نانولوله‌هاي کربني تک ديواره توسعه داده و آن را بررسي کرده‌اند. اين گروه تحقيقاتي با همکاري گروه ميکروساخت در همان دانشگاه و محققان آزمايشگاه تحقيقاتي علوم نانويي نوکيا در فنلاند از اين روش سنتز جديد براي ساخت ترانزيستورهاي فيلم نازک (TFTs) مبتني بر شبکه‌هاي تصادفي نانولوله‌اي (CNTNs) روي هر دو نوع بسترهاي سفت و انعطاف‌پذير بهره برده‌اند.


يک شبکه نانولوله‌اي تصادفي (به عنوان يک ماده نيمه‌رسانا براي TFTs) مي تواند در مقايسه با مواد آلي مشابه عملکرد بهتري داشته و هزينه کمتري براي ساخت نياز داشته باشد. با استفاده از اين روش آئروسلي پيشرفته، سنتز و رسوب‌دهي شبکه‌هاي نانولوله‌اي در يک فرايند تک‌مرحله‌اي ساده و بدون نياز به روش‌هاي چند مرحله‌اي آماده‌سازي براي آنها صورت مي‌گيرد. اين روش‌هاي چندمرحله‌اي مي‌توانند به نانولوله‌هاي اوليه آسيب برسانند. رسوب‌دهي اين شبکه‌هاي نانولوله‌اي در دماي اتاق مخصوصاً براي بسترهاي انعطاف‌پذيري که مقاومت پاييني در برابر دما دارند، بسيار مهم است. از اين بسترها مي‌توان در کاربردهايي همچون کاغذهاي الکترونيکي، برچسب‌هاي هوشمند، نمايشگرهاي قابل پوشيدن، و پوست مصنوعي بهره برد.


براي بررسي عملکرد اين شبکه‌هاي فراوري شده به صورت خشک، دو نوع ترانزيستور با ساختار متفاوت ساخته شدند (شکل a) ترانزيستورهاي گيت پايين روي بستر معمول Si/SiO2 و b) ترانزيستورهاي گيت بالا روي بسترهاي پليمري انعطاف‌پذير (مانند کاپتون). مدارک تجربي عملکرد بالاي TFTها با نسبت روشن/خاموش 105 و تحرک‌پذيري اثر زمينه تا 4cm2/Vs را نشان دادند.

توقف پسماند ("suppression of hysteresis") در ويژگي انتقالي ترانزيستورهاي گيت پايين نيز مورد مطالعه قرار گرفت. فيلم‌هاي نازک آلومينا که با استفاده از رسوب‌دهي لايه اتمي (ALD) تهيه شده بودند، تقريباً به طور کامل پسماند را حذف کردند.

جزئيات اين تحقيق در مجله Nanotechnology منتشر شده است.


تعداد بازديد : 12
منابع http://nanotechweb.org/cws/article/tech/38342

[somina]

تشخيص بوهاي مختلف با استفاده از بيني الکترونيکي (88/02/26 )

محققان کره‌اي گيرنده‌هاي بويايي انسان را با فناوري نانو ترکيب کرده و نوع جديدي از «بيني بيوالکترونيکي» توليد کرده‌اند که اميدوارند بتواند به درک بيشتر حس بويايي انسان کمک کند.

تاي هيونک پارک و جيونگسيک جانگ از دانشگاه ملي سئول تخصص گروه تحقيقاتي خود در زمينه فناوري زيستي و ابزارهاي پليمري رسانا را با يکديگر ترکيب نموده و پروتئين‌هاي گيرنده بويايي انسان (hOR) را روي نانولوله‌هاي پليمري رسانا سوار کردند. سپس اين نانولوله‌ها را به آرايه‌اي از ميکروالکترودها متصل کرده و يک ترانزيستور اثر زمينه ساختند. زماني که مولکول‌هاي بو به گيرنده‌هاي پروتئيني متصل مي‌شوند، تغييراتي در سيگنال الکتريکي ترانزيستور ايجاد کرده و موجب تشخيص بو مي‌شوند.

پارک مي‌گويد اين سيستم مي‌تواند بو را به خوبي تشخيص دهد. او توضيح مي‌دهد: «اين پروتئين‌ها در سطح خود داراي گروه‌هاي آميني هستند؛ پليمرهاي رسانا نيز با گروه‌هاي اسيد کربوکسيليک عامل‌دار شده‌اند؛ در نتيجه پروتئين‌ها مي‌توانند با تشکيل پيوندهاي پپتيدي به صورت کووالانسي به نانولوله‌ها متصل شوند. وجود اين پيوند کووالانسي بدين معناست که اگر مولکول‌ها بو به گيرنده‌هاي پروتئيني متصل شوند، سيگنال حاصله به خوبي به نانولوله‌ها منتقل مي‌شود».


گيرنده مورد استفاده در اين ابزار به خوبي به بوتيرات آميل متصل مي‌شود. آميل بوتيرات استري با بوي آناناس يا زردآلو است که به عنوان افزودني غذايي استفاده مي‌شود. اين گروه پژوهشي دريافتند که مي‌توانند به راحتي غلظت‌هاي بسيار کم (فمتومولار) از آميل بوتيرات را با اين ابزار تشخيص دهند، در حالي که استرهاي مشابه (همانند بوتيل يا هگزيل بوتيرات) که تنها در يک اتم کربن با مولکول اصلي تفاوت دارند، با غلظت‌هاي 10 ميليارد برابر بيشتر هيچ پاسخي را توسط اين شناساگر موجب نشدند.

پارک مي‌افزايد: «حساسيت و انتخابگري اين ابزار بسيار خوب است که نشان مي‌دهد پروتئين هنوز به خوبي عمل مي‌کند و در اثر اتصال به نانولوله، آسيب نديده است. هنوز نمي‌دانيم اتصال اين پروتئين‌هاي گيرنده بو به نانولوله‌ها چه تغييري در کنفورماسيون آنها ايجاد کرده است، اما مي‌بينيم که هنوز کار مي‌کند».

با وجودي که اين ابزار کاربردهاي زيادي در تشخيص مولکول‌هاي خاص دارد، پارک توضيح مي‌دهد که آنها مي‌خواهند از اين ابزار براي درک بهتر چگونگي عملکرد حس بويايي انسان کمک بگيرند. او مي‌گويد: «حدود 370 تا 380 گيرنده بويايي مختلف وجود دارند، اما بسياري از آنها انتخابگري خاصي براي مولکولي ويژه نداشته و مولکول هدف برخي از آنها را نمي‌شناسيم. ما بايد تعداد زيادي از اين گيرنده‌ها را روي اين ابزار جديد استفاده کرده و سپس ابزارهايي با ترکيب‌هاي مختلف از اين گيرنده‌ها بسازيم تا بتوانيم بوهاي مختلف را شناسايي کرده و بفهميم که انسان چگونه ميان اين بوها تمايز قائل مي‌شود».


تعداد بازديد : 24
منابع http://www.rsc.org/chemistryworld/Ne...h/17030903.asp

[somina]

شخيص محل دقيق سلول‌هاي سرطاني با استفاده از نانوذرات درخشان کرنل (88/02/16 )

نانوذرات بسيار درخشاني که به نام «نقاط کرنل» معروف هستند، مي‌توانند براي روشن کردن تومورهاي سرطاني مورد استفاده قرار گرفته و به جراحان براي يافتن و خارج کردن آنها کمک کنند.

بنابر گفته محققان مرکز سرطان Memorial Sloan-Kettering (MSKCC) نقاط کرنل که به نام نقاط C نيز شناخته مي‌شوند، از نظر زيستي بي‌خطر و پايدار بوده و اندازه آنها آنقدر کوچک است که به راحتي مي‌توانند از ميان ساختارهاي بدن عبور کنند. اين ذرات مي‌توانند از کليه نيز عبور کرده و با ادرار از بدن خارج شوند.


تجمع ذرات کرنل در مثانه موش 45 دقيقه پس از تزريق
يک ذره منفرد C از چندين مولکول‌رنگي تشکيل شده است که درون پوسته‌اي از جنس سيليکا قرار گرفته و اندازه آنها مي‌توانند تا حد 5 نانومتر کوچک باشد. اين پوسته سيليکايي از نظر شيميايي غيرفعال و بي‌اثر است. پوشاندن اين ذرات با لايه‌اي از اتيلن گليکول (فرايندي که نام PEGylation ناميده مي‌شود) موجب مي‌شود اين ذرات در برابر سيستم ايمني بدن پايداري بيشتري داشته (به عنوان عامل خارجي شناخته نشوند) و زمان بيشتري براي يافتن سلول‌هاي سرطاني در اختيار داشته باشند.

سطح خارجي اين نانوذرات را مي‌توان با مولکول‌هاي آلي که توانايي اتصال به گيرنده‌هاي خاصي در سطح سلول سرطاني يا حتي داخل آن را دارند، پوشاند. زماني که دسته‌اي از مولکول‌هاي رنگي که درون يک نقطه منفرد جمع شده‌اند، در معرض نور مادون قرمز نزديک قرار مي‌گيرند، فلورسانس بسيار بهتري نسبت به تک‌مولکول رنگي ايجاد نموده و در نتيجه با روشن کردن سلول‌هاي بدخيم، جراح را در يافتن و درآوردن آنها کمک مي‌کنند.

بنابر گفته محققان MSKCC، مي‌توان از اين فناوري براي نشان دادن ميزان رگ‌هاي خوني درون تومور، مرگ سلول، پاسخ به درمان‌هاي صورت گرفته، و انتشار مخرب يا متاستاتيک (جابه‌جا شونده) سلول‌هاي بدخيم به غدد لنفي و اندام‌هاي ديگر بهره برد.

نقاط کرنل براي اولين بار توسط هويسوونگ اُو در سال 2005 توسعه داده شده و سپس يکي از دانشجويان پروفسور اولريخ ويشنر، استاديار علوم و مهندسي مواد در دانشگاه کرنل اين کار را ادامه داد. در نهايت دکتر ميشل برادبري از MSKCC اين نقاط را تقويت کرده و آن را روي موش‌ها آزمايش کرد.

دکتر ميشل برادبري مي‌گويد: «براي اطمينان از تشخيص زودهنگام يک تومور و آغاز به درمان آن در زماني کوتاه، نياز به روبشگرهاي بسيار ويژه و حساس و راهبردهاي تصويربرداري مولکولي خاص داريم. حال شايد بتوان از يافته‌هاي ما براي بررسي هدفگيري و درمان تومورها در کلينيک استفاده نموده و پزشکان بتوانند از اين فناوري براي پيگيري اثر درمان‌هاي صورت گرفته روي تک‌تک بيماران بهره ببرند».

نتيجه کار اين محققان در مجله Nano Letters منتشر شده است.


تعداد بازديد : 116
منابع http://www.physorg.com/news154284998.html

[somina]

تقويت کامپوزيت چوب-پلاستيک با استفاده نانورس (88/03/05 )

محققان مؤسسه تحقيقات جنگل‌ها و مراتع کشور، با همکاري سازمان پژوهش‌هاي علمي و صنعتي ايران، با افزودن نانورس به کامپوزيت چوب-پلاستيک ساخته‌شده از باگاس (تفالۀ نيشکر)، موفق شدند خواص مکانيکي و فيزيکي آن را بهبود دهند.

دکتر عليرضا عشوري، عضو هيئت علمي پژوهشکده صنايع شيميايي سازمان پژوهش‌هاي علمي و صنعتي ايران، گفت: « هدف اصلي، بررسي تأثير افزودن نانورس با درصدهاي وزني مختلف، بر خصوصيات فيزيکي و مکانيکي ماده مرکب ساخته شده از باگاس و پلي پروپيلن است».

وي افزود: «همان‌طور که از نام مواد مرکب پيداست، اين مواد از ترکيب و اختلاط دو يا چند ماده به‌دست مي‌آيند. كامپوزيت‌ها، موادي چندجزئي هستند كه خواص آنها در مجموع، از خواص هركدام از اجزاء به‌تنهايي، بهتر است و اجزاي مختلف، كارايي يكديگر را بهبود مي‌بخشند. در اين ميان، گروهي از اين مواد به نام مواد مرکب چوب-پلاستيک به‌دليل ويژگي‌هاي برتر نسبت به دو مادۀ اصلي تشکيل‌دهنده (چوب و پلاستيک)، کاربردها و مصارف متعددي ازجمله در صنعت ساختمان، خودروسازي، هوافضا و ... پيدا کرده‌است».

دکتر عشوري، در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژۀ توسعۀ فناوري نانو گفت: «در اين بررسي، از آرد باگاس (30%) به‌عنوان مادۀ ليگنوسلولزي تقويت‌کننده، پلي‌پروپيلن (70%) به‌عنوان ماتريس و انيدريدمالئيک پروپيلني (MAPP)، به‌عنوان عامل جفت‌کننده (2% و 4%) استفاده شد. نانورس (Nanoclay) با درصد وزني 4%، به اين مواد افزوده ‌شد و سپس خصوصيات مکانيکي مانند استحکام و مدول کششي، استحکام دربرابر ضربه) و همچنين برخي از خصوصيات فيزيکي (از جمله ميزان جذب آب، در مدت 24 ساعت مورد بررسي قرار گرفت».

دکتر عشوري، با بيان اين مطلب که «با استفاده از نانوپرکننده‌ها/تقويت‌کننده‌ها در مواد مرکب چوب-پلاستيک، برخي خواص مکانيکي و فيزيکي اين مواد را به‌صورت قابل ملاحظه‌اي مي‌توان ارتقاء داد»، اظهار داشت: «در مقالۀ مذکور، به تأثير نانورس در اين زمينه پرداخته شده‌است که نتايج نشان داد که به‌جز مقاومت به ضربه، ساير خصوصيات مکانيکي و فيزيکي، با افزايش نانورس، بهبود قابل ملاحظه‌اي يافته‌است».

گفتني است که نتايج اين پژوهش در سطح نيمه صنعتي (Pilot plant)، در صنايع چوب-پلاستيک (به‌خصوص با کاربرد در صنايع خودرو)، قابل استفاده است.

اين تحقيق، با همکاري آقاي دکتر امير نوربخش (عضو هيئت علمي مؤسسه تحقيقات جنگل‌ها و مراتع کشور) در بخش علوم و تحقيقات چوب و فرآورده‌هاي آن انجام شده‌است و جزئيات آن در مجلۀ Applied Polymer Science (جلد 112؛ صفحات 1390-1386؛ سال 2009) منتشر شده‌است.


تعداد بازديد : 19
منابع ستاد ويژه توسعه فناوري‌نانو

[somina]

کنترل سموم کشاورزي با نانوالياف‌ها (88/03/05 )

پژوهشگران دانشگاه کرنل براي جلوگيري از پراکنده شدن سموم کشاورزي توسط آب و باد و ايجاد خطرات زيست‌محيطي، يک راه‌حل ابداع کرده‌اند: قرار دادن سموم به روش کپسوله‌کردن آنها در نانوالياف‌هاي تخريب‌پذير زيستي که موجب حفظ و نگهداري سموم تا زمان مصرف شده و هدر رفتن آن را در اثر پراکنده‌شدن يا شسته‌شدن از کنار گياهان کاهش مي‌دهد.

دکتر چونهاي زيانگ، دستيار پژوهشي که بر روي اين فناوري جديد مطالعه مي‌کند، مي‌گويد:" فناوري ما موجب کاهش مقدار سموم مصرفي شده و لذا براي محيط‌زيست خوب است. تمام مواد تخريب‌پذير زيستي بوده و از منابع تجديد‌پذير تأمين شده‌اند."

فناوري جديد همچنين موجب افزايش ماندگاري مؤثر سموم شده و امنيت درکاربردها را بهبود مي‌بخشد. هنگامي که الياف به طريق زيستي تخريب شوند، مواد شيميايي به آرامي در خاک آزاد مي‌شوند.

وي مي‌گويد:"از آنجا که موادشيميايي حفاظت شده‌اند، در اثر قرار گرفتن در معرض هوا و آب، تخريب نمي‌شوند. همچنين مواد شيميايي تا جائيکه لازم است نگهداري شده و اجازه داده‌مي‌شوند که در طول زمان آزاد شوند."

اين سيستم رهاسازي با الکتروريسندگي محلول‌هاي سلولز، سم و PLA(پليمري که از نشاسته ذرت بدست مي‌آيد) ساخته مي‌شود.

زيانگ در تلاش‌هاي اوليه، رهاسازي موادشيميايي را در مدت زمان 16 هفته در آزمايشگاه اندازه‌گيري کرد. نانوالياف‌هاي مجزا مي‌توانند معادل 50% از وزن خود را از مواد شيميايي کشاورزي نگهداري کنند. نتايج نشان داد که مواد شيميايي در مدت زمان چهار ماهه به تدريج آزاد شده و سرعت آزادسازي نيز مي‌تواند با تغيير ترکيب نانوالياف، تنظيم گردد.

گروه حشره‌شناسي استاد ميخائيل هافمن براي فهميدن اينکه آيا سموم آزادشده با اين روش حقيقتاً مي‌توانند عمل نمايد، در مربع‌هاي 4*4 ميليمتري از الياف حاوي سم، دانه جوانه زده لوبيا را کشت داده و در گلخانه‌هايي در فضاي آزاد پرورش دادند. سموم آزادشده از درون الياف، بطور مؤثري موجب کنترل رشد شفيره حشرات در گياه لوبيا مي‌گردد.

اين تحقيق در همايش ساليانه جامعه شيمي آمريکا، گزارش شده است.


تعداد بازديد : 22
منابع http://www.nanotechwire.com/news.asp...630&ntid=&pg=3

[somina]

فناوري نانو نقش بسيار مهمي در توليد مجدد بافت مثانه ايفا مي‌کند. بافت‌هاي نانو با دارا بودن حفرات نانومتري و برجستگي‌هاي نانومقياس، رشد بافت مثانه را بهبود بخشيده و در عين حال از تشکيل سنگ کلسيم جلوگيري مي‌کنند. تشکيل سنگ مثانه يک بيماري بسيار معمول است که 2/5 درصد از بزرگسالان آمريکايي با درصد بسيار بالايي از عود، دچار اين بيماري هستند.

نياز به توليد مجدد بافت مثانه به دلايل مختلفي از جمله سرطان مثانه ايجاد مي‌شود؛ اين بيماري سالانه در 38000 مرد و 15000 زن در آمريکا تشخيص داده مي‌شود. فناوري نانو امکان ايجاد چارچوب‌هايي را براي رشد بافت مثانه ايجاد مي‌کند که نسبت به مواد موجود به شکلي دقيق‌تر بافت طبيعي را شبيه‌سازي مي‌کنند. اين امر باعث مي‌شود سرعت رشد بافت افزايش يافته و در عين حال از تشکيل سنگ مثانه جلوگيري شود.

نشان داده شده است که ناهمواري‌هاي نانومقياس عملکرد سلول‌ها را در بسياري از کاربردهاي مهندسي بافت (همچون استخوان، غضروف، رگ، سيستم‌هاي عصبي و پوست) بهبود مي‌بخشند. اين ناهمواري‌هاي نانومقياس که فناوري نانو مي‌تواند ايجاد کند، مشابهت بسيار زيادي با ناهمواري‌هاي بافت‌هاي طبيعي داشته و از ويژگي‌هاي سطحي خاصي (همچون انرژي) برخوردارند که براي بهبود عملکرد سلول ها مهم هستند.

اين ساختارهاي نانومقياس سطحي را مي‌توان به راحتي با استفاده از روش‌هاي فيزيکي و شيميايي ايجاد کرد. به عنوان مثال مي‌توان پليمرهاي با ساختار اسيدي را در يک باز و يا پليمرهاي داراي ساختار بازي را در يک اسيد غوطه‌ور نمود و يا از فرايندهاي فيزيکي همچون تبخير با تابش الکتروني بهره برد. اين فرايندها موجب تغيير ناهمواري‌هاي سطحي شده و در نتيجه انرژي مواد زيستي را براي برهمکنش اوليه با پروتئين‌ها تغيير مي‌دهد. اين برهمکنش‌ها شامل جذب سطحي و فعاليت زيستي براي بهبود عملکردهاي سلولي همچون چسبندگي، تکثير و سنتز محيط خارج سلولي است.

تحقيقات اخير که توسط محققان دانشگاه براون انجام شده است نشان داده است که تغييرات ايجاد شده در ناهمواري‌هاي نانومقياس سطح پلي «لاکتيک-گليکوليک اسيد» (PLGA) و پلي اورتان (PU) سرعت رشد سلول‌هاي اوروتليال مثانه را نسبت به مواد پليمري بدون اين ناهمواري‌ها افزايش مي‌دهد. نتايج مشابهي در مورد سلول‌هاي ماهيچه‌اي نرم مثانه به دست آمده است.

اين گروه همچنين از برجستگي‌هاي نانومقياس سطحي روي PLGA و PU براي جلوگيري از تشکيل سنگ مثانه بهره برده‌اند. اين مطالعات نشان داده‌اند که تشکيل بلورهاي کلسيم روي سطوح پليمري داراي ساختارهاي نانومقياس سطحي در مقايسه با پليمرهاي معمولي تا 50 درصد کاهش مي‌يابد.

نتايج کار اين پژوهش در مجله Nanotechnology منتشر شده است.


تعداد بازديد : 41
منابع http://nanotechweb.org/cws/article/tech/38783