خبر: اخبار نانوفناوري

[somina]

ابداع روشي نوين در به دام ‌انداختن نور با استفاده از فناوري‌نانو (87/12/18 )

دانشمندان با ساخت شيارهايي به‌عنوان حامل موج شياري، توانسته‌اند بر مشکل محدوديت اوليه‌اي که به‌دليل پراش نور در به دام‌اندازي و انتقال ذراتي با قطر کوچک‌تر از 75 نانومتر وجود داشت، پيروز شوند. اين دام‌هاي نوري جديد امکان افزايش دقت زيست‌حسگرها و ايجاد انواع جديدي از ابزارهاي تشخيصي آزمايشگاهي را روي تراشه فراهم مي‌كند.

جمعي از دانشمندان دانشگاه کورنل در روشي جديد موفق شدند نور را در محدوده‌اي بسيار کوچک‌تر از حد پراش متمرکز کرده، آن را در مسير نوع خاصي از حامل‌هاي موج شياري هدايت نمايند. اين حامل‌هاي موج شياردار(که از دو ميله‌ي سيلسيومي موازي به فاصله‌ي 60 نانومتر تشکيل شده) همانند يک فيبر نوري نانومقياس در هدايت و انتقال نور عمل مي‌کنند. هنگامي که"dna" يا هر نانوذره‌ي ديگري در نزديکي اين جريان فوتوني قرار گيرد، به داخل حامل موج کشيده مي‌شود و همراه با آن به حرکت درمي‌آيد .

اين محققان در آزمايش خود تعدادي از اين حامل‌هاي موج(با پهناي بين 60 تا 120 نانومتر) را به‌طور موازي و نزديک به هم قرار داده، نور يک ليزر 1550 نانومتري با توان خروجي کمتر از 300 ميلي وات را از ميان آنها عبور دادند. از آنجا که اين مجراها کوچک‌تر از طول موج نور هستند، يک ميدان ميرا در مرز هر کدام از اين حامل‌هاي موج ايجاد مي‌شود. اين ميدان ميرا نيرويي را به سمت پايين بر ذرات کوچک(از جمله مولکول‌هاي"dna" ) وارد کرده، آنها را به داخل شکاف مي‌کشاند، سپس فشار نور موجب حرکت اين جسم در مسير شکاف مي‌شود.

در اين آزمايش محققان از يک محلول آبي محتوي "dna" يا نانوذرات کوچک ديگر استفاده کرده، آن را با سرعت 80 ميکرو متر در ثانيه روي ميکرومجراهاي حامل نور به جريان درآوردند.آنها دريافتند که کوچک‌تر شدن اندازه‌ي مجراها و کاهش جريان و همزمان با آن افزايش انرژي ليزر، تأثير بسزايي در ميزان موفقيت اين روش دارد.

آنها اميدوارند علاوه ‌بر اين شيوه بتوان از ديگر ابزارها و دستگاه‌هاي مخابراتي فوق سريع و پربازده نوري(که طي 20 سال اخير ايجاد شده‌اند) براي دستکاري ماده در نانوسيستم‌هاي مختلف استفاده نمود.

[somina]

آيين‌نامه‌ي ارزيابي آزمايشگاه‌هاي عضو شبکه‌ي آزمايشگاهي فناوري نانو در سال 1387، منتشرشد (87/12/13 )

آيين‌نامه‌ي ارزيابي آزمايشگاه‌هاي عضو شبکه‌ي آزمايشگاهي فناوري نانو، منتشرشد. براساس اين آيين‌نامه، آزمايشگاه‌هاي عضو شبکه، ارزيابي و رتبه‌بندي‌مي‌شوند.

شبکه‌ي آزمايشگاهي فناوري نانو، به‌منظور ارزيابي فعاليت آزمايشگاه‌هاي عضو، عملکرد سالانه‌ي آنها را طبق آيين‌نامه‌ي ارزيابي، مورد بررسي قرارمي‌دهد.

براساس آيين‌نامه‌ي عضويت در اين شبکه، آزمايشگاه عضو موظف است که گزارش مربوط به ارائه‌ي خدمات خود به مراجعه‌کنندگان را در دوره‌هاي شش‌ماهه و در قالب فرم‌هاي خاصي به شبکه ارسال نمايد. کارشناسان شکبه نيز با بررسي و ارزيابي گزارش‌هاي ارسالي، آزمايشگاه‌ها را امتيازدهي و ارزيابي مي‌کنند.

ارزيابي آزمايشگاه‌ها براساس سه معيار اصلي «مشتري‌مداري»، «ميزان فعاليت» و «ميزان همکاري‌هاي شبکه‌اي» انجام‌مي‌شود. هرکدام از اين معيارها، خود به معيارهاي کوچک‌تري تقسيم‌شده و به‌دقت بررسي و امتياز‌دهي مي‌گردند.

طبق آيين‌نامه‌ي ارزيابي سال 1387، آزمايشگاه‌ها به دو دسته‌ي «واحد آزمايشگاهي» و «مجموعه‌ي آزمايشگاهي» تقسيم‌مي‌شوند و به‌صورت کلي و جداگانه رتبه‌بندي خواهندشد.

شايان ذکر است؛ شبکه‌ي آزمايشگاهي، حمايت‌هاي سالانه‌ي خود از آزمايشگاه‌هاي عضو را براساس اين ارزيابي و امتيازدهي انجام‌مي‌دهد. اين حمايت‌ها شامل حمايت از پشتيباني و تعمير تجهيزات آزمايشگاهي، حمايت از اخذ استانداردهاي بين‌المللي خاص مانند استاندارد iso/iec17025، حمايت از برگزاري و شرکت در کارگاه‌ها و دوره‌هاي آموزشي و همچنين حمايت از خريد تجهيزات جديد آزمايشگاهي مرتبط با فناوري نانو است.

آيين‌نامه‌ها و فرم‌هاي مربوط به عضويت و گزارش‌دهي شبکه‌ي آزمايشگاهي فناوري نانو، از اينجا قابل دسترسي‌است. همچنين، فايل آيين‌نامه‌ي ارزيابي نيز، از اينجا قابل دريافت‌ است.

[HOSEIN]

بسیار جالب بود مخصوصا دستاوردهای ایران در این زمینه.

[somina]

قطعات ساخته‌شده با نانوپودرهاي Co-WC پنج برابر بيشتر از معمول عمر مي‌کنند (87/12/21 )

پژوهشگران اصفهاني، طي پژوهشي، قطعاتي از جنس نانوپودر Co-WC ساخته‌اند که به‌دليل سختي و مقاومت سايشي بالا، داراي عمري حدود پنج‌برابر بيشتر از عمر قطعات ساخته‌شده با پودرهاي متعارف را دارند.

دکتر محمدحسين عنايتي، عضو هيئت علمي دانشکده‌ي مهندسي مواد دانشگاه صنعتي اصفهان، نانو‌پودرهاي Co-WC را دسته‌اي از مواد معرفي‌مي‌کند که به‌دليل حضور نانوذرات سراميکي سخت WC در زمينه‌ي کبالت، محصولي با خواص مکانيکي قابل توجهي توليدمي‌کنند.

وي در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژه توسعه فناوري نانو، اظهارداشت: «محصولاتي که از اين نانوپودرها ساخته‌مي‌شوند، نانوکامپوزيت‌هايي هستند که براي ساخت قطعات ماشين‌آلات در صنايع خودروهاي سبک و سنگين، ابزارهاي برش و ماشين‌کاري، کاربرددارند».

دکتر عنايتي گفت: «در اين پژوهش، سعي‌شده‌است، نانوساختار Co-WC تهيه‌شود و چگونگي توليد نانوپودر کامپوزيتي Co-WC با روش آلياژسازي مکانيکي و همچنين مشخصات نانوپودر به‌دست‌آمده، از نظر دانه‌بندي، ريخت‌شناسي، ساختار و پايداري حرارتي، مورد بررسي قرارگيرد».

وي همچنين به قابليت تجاري‌سازي اين طرح در کوتاه‌مدت اشاره‌کرد و افزود: «درحال حاضر نيز با شرکتي خصوصي در شهرک علمي-تحقيقاتي اصفهان همکاري مي‌کنيم».

شايان ذکر است که محصول توليدي، براي پوشش‌دادن قطعاتي که در معرض سايش و فرسايش هستند، قابل‌استفاده‌است و به‌دليل بهبود خواص، مي‌تواند عملکردي به مراتب بهتر نسبت به پوشش‌هاي متعارف Co-WC و پوشش‌هايي نظير کروم سخت داشته و جايگزين آنها در بسياري از صنايع مانند نفت، گاز، پتروشيمي، نساجي، هوافضا، خودرو و ... گردد.

اين فعاليت، در قالب طرح تحقيقاتي و با حمايت ستاد راهبردي فناوري‌هاي نوين استان اصفهان و اداره کل استاندارد و تحقيقات صنعتي استان اصفهان انجام شده‌است.

جزئيات اين پژوهش که با همکاري غلامرضا آريانپور و عباس ابن‌النصير انجام‌شده در مجلۀInternational Journal of Refractory Metals and Hard (جلد 27، صفحات 163-159، سال 2009) منتشرگرديده‌است.

[somina]

همکاري نانوذرات و توکسين‌ها مانع از گسترش سرطان مغز مي‌شود (87/12/21 )

محققان دانشگاه واشنگتن در سياتل، هنگام کار با نانوذراتي که براي نشانه‌گيري و تصويربرداري از glioblastoma طراحي شده بودند، دريافتند که اين نانوذرات از تهاجم سلول‌هاي توموري جلوگيري كرده، بدين ترتيب مانع از گسترش سرطان مي‌شود.

دکتر ژانگ، سرپرست گروه تحقيقاتي پروژه درمان سرطان مغز با فناوري‌نانو به کمک همکارانش قبلاً نشان بودند که chlorotoxin يک سم پپتيدي کوچک است و به‌وسيله‌ي عقرب death stalker توليد مي‌شود و هنگامي که به طريق شيميايي به انواع نانوذرات متصل شود، به‌عنوان عاملي براي هدف‌گيري توموري بسيار مؤثر خواهد بود.

در اين تحقيق، chlorotoxin به نانوذرات اکسيد آهن مغناطيسي متصل شده، مي‌تواند به‌عنوان عاملي در تصويربرداري تومور به‌وسيله‌يMRI استفاده شود.

با افزوده شدن اين ترکيب به محيط کشت سلول‌هايglioblastoma، نانوذراتي كه به‌وسيله‌ي کلروتوکسين نشان‌دار شده‌اند، سريعاً از طريق سلول‌هاي توموري جذب شدند.

اين جذب و درون‌سازي وقتي اتفاق مي‌افتد که کلروتوکسين به يك پروتئين سطحي به نام MMR-2 متصل شود. پروتئين MMP-2 در تومورهاي invasive؛ مثل گليوبلاستوما(نوعي سرطان مغزي بدخيم است) بيان بسياري دارد.

در نتيجه‌ي اتصال نانوذرات و جذب آنها به‌وسيله‌ي سلول‌هاي توموري، مقداري از MMP-2 در سطح سلول‌ها کاهش مي‌يابد که همين امر ويژگي invasive را در سلول‌هاي هدف كاهش خواهد داد.

با کمّي کردن اين اثرات، محققان نشان دادند که استفاده از نانوذرات مي‌تواند تا 98 درصد منجر به ايجاد بازدارندگي invasivness در سلول‌ها شود، اين در حالي است كه اگر تنها از کلروتوکسين استفاده شود، اين مقدار فقط 50 درصد بوده‌است.

اين تحقيق که جزئيات آن در مقاله‌اي با عنوان“Inhibition of tumor-cell invasion with chlorotoxin-bound superparamagnetic nanoparticles,” منتشر شده، با حمايتNCI Alliance for Nanotechnology in Cancer(مؤسسه‌اي براي گسترش کاربرد فناوري‌نانو در پيشگيري از سرطان و تشخيص و درمان آن) انجام گرفته‌‌است.


تعداد بازديد : 47
منابع http://nano.cancer.gov/news_center/2...009-01-16c.asp

[somina]

همکاري عربستان سعودي با دانشگاه‌هاي مطرح دنيا در زمينه تحقيقات فناوري‌نانو (87/12/21 )

پادشاه عربستان سعودي مبلغ 5 ميليون دلار براي توسعه تحقيقات فناوري‌نانو در زمينه انرژي اختصاص داده است. اين مبلغ به مرکز انرژي پايدار دانشگاه علم و فناوري ملک عبداله (KAUST) اختصاص يافته است.

در چارچوب اين حمايت، هر ساله مبلغ 5 ميليون دلار و براي مدت 5 سال توسط دانشگاه علم و فناوري ملک عبداله به اين مرکز اختصاص خواهد يافت تا در زمينه تحقيقات انرژي پايدار با استفاده از فناوري‌نانو فعاليت کند.

دست‌اندرکاران KAUST معتقدند که توسعه مشارکت‌هاي تحقيقاتي با دانشگاه‌هاي پيشگام دنيا بسيار حايز اهميت است و آنها تلاش مي‌کنند در اين راستا از مدل همکاري سنگاپور و دانشگاه MIT استفاده کنند.

KAUST به اهميت همکاري‌هاي تحقيقاتي با دانشگاه‌هاي مطرح دنيا پي‌برده و در اين راستا با دعوت از 62 دانشگاه مطرح دنيا، با برخي از آنها مشارکت‌هاي تحقيقاتي آغاز کرده ‌است.

در حال حاضر دانشگاه‌هايي مانند کلمبيا، کمبريج، يال، کاليفرنيا، پرينستون و... با KAUST همکاري مي‌کنند.

اين منابع مالي براي سرمايه‌گذاري در زمينه مواد جديدي که مواد آيونيک نانوذرات (NIMS) نام دارد و توسط دانشگاه کرنل کشف شده است، صرف خواهد شد. از NIMS براي جذب انرژي خورشيدي و تبديل آن به الکتريسيته يا گرما استفاده مي‌کنند. همچنين مرکز KAUST از اين مواد براي تصفيه آب نيز استفاده خواهد کرد.


تعداد بازديد : 47
منابع http://www.nanowerk.com/news/newsid=9007.php

[somina]

توليد نانوماشين‌هاي جديد با امکان حرکت در دماي اتاق (87/12/21 )

رانندگان نانوماشين دانشگاه رايس به شگفتي دريافته‌اند که ساخته جديد آنها مي‌تواند در دماي اتاق نيز حرکت کند. با وجودي که تا رسيدن به کاربردهاي عملي اين ماشين‌هاي کوچک سالها فاصله داريم، اين پيشرفت نشان مي‌دهد که مي‌توان از اين ابزارها در محدوده وسيع‌تري از کاربردها بهره گرفت. در انواع اوليه اين ماشين‌ها، سطح بايد تا 200 درجه سانتي‌گراد گرم مي‌شد تا آنها مي‌توانستند روي سطح حرکت کنند.

زماني که اين ماشين براي اولين بار در سال 2005 توسط پروفسور جيمز تور، استاد شيمي و مهندسي مکانيک دانشگاه رايس معرفي شد، اشتياق زيادي را برانگيخت.

ماشين تک‌مولکولي اوليه پروفسور تور داراي چرخ‌هاي باکي‌بالي و محورهاي انعطاف‌پذير بود و به عنوان دليلي براي امکان توليد ماشين‌ها در مقياس نانو مطرح گرديد. بعدها يک موتور پره‌دار که با نور فعال مي‌شد، به اين ماشين اضافه شده و چرخ‌ها از باکي‌بال به کربوران‌ها تغيير يافتند. سنتز کربوران‌ها راحت‌تر بوده و به موتور اجازه مي‌دادند حرکت کند، چون چرخ‌هاي باکي‌بالي انرژي نور را که به عنوان سوخت عمل مي‌کرد، قبل از آنکه موتور بتواند حرکت کند، به دام مي‌انداختند. پس از آن، انوع مختلفي از ماشين‌هاي نانومقياس در دانشگاه رايس ساخته شدند.

استفان لينک، استاد شيمي دانشگاه رايس، از چرخ‌هاي اين ماشين براي يک سري آزمايش‌هاي ديگر استفاده کرد که بر مبناي کار «تور» بنيان‌گذاري شده بودند. اولين دستاورد او استفاده از تصويربرداري فلورسانس تک‌مولکولي به جاي ميکروسکوپ تونلي روبشي (STM که در آزمايشات اوليه استفاده مي‌شد) براي رهگيري اين ماشين هاي کوچک بود. با استفاده از روش STM مي‌توان از مواد در مقياس اتمي تصويربرداري کرد، اما اين روش نيازمند اين است که ماده مورد نظر روي يک سطح رسانا قرار داشته باشد. در مورد تصويربرداري فلورسانس اينگونه نيست.

لينک درباره موفقيت اوليه گروه در زمينه اتصال مولکول‌هاي ردياب فلورسانس به نانوماشين‌ها مي‌گويد: «فکر کرديم تنها کاري که مي‌خواهيم انجام دهيم، گرفتن عکس است؛ قرار نيست اتفاق ديگري بيافتد. ما نگران چگونگي ايجاد يک محيط دمايي در اطراف آن، چگونگي حرارت دادن آن، و چگونگي حرکت دادنش بوديم. بسيار متعجب شدم زماني که دانشجويانم آمدند و به من گفتند: آنها حرکت کردند».

تصويربرداري متناوب زماني از ناحيه‌اي با طول و عرض 10 ميکرومتر نشان داد که اين نانوماشين‌ها روي يک اسلايد شيشه‌اي به صورت زيگزاگ حرکت مي‌کنند. لينک مي‌گويد سرعت متوسط آنها 1/4 نانومتر بر ثانيه بود.

لينک مي‌گويد: «حال که مي‌توانيم حرکت آنها را ببينيم، مرحله بعدي کار اين است که آنها را از نقطه A به نقطه B حرکت دهيم . اين کارِ آساني نخواهد بود».


تعداد بازديد : 42
منابع http://www.nanotechwire.com/news.asp?nid=7343

[somina]

ساخت پیل‌های سوختی بهتر با فن‌آوری‌ نانو
نويسنده : علی اکبر شیری ; ساعت ۱٠:۱٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢۳ مهر ۱۳۸٧

محققان آزمایشگاه ملی شیمی هند موفق شدند با به‌کارگیری نانولوله‌های کربنی تک‌جداره عامل‌دارشده با اسید سولفونیک یک روش شیمیایی را برای افزایش محتوای اسید سولفونیک غشاءهای نفیون توسعه داده و کارایی قابل توجه این غشاءهای ترکیبی را به‌عنوان الکترولیت در کاربردهای پیل‌های سوختی غشای الکترولیت پلیمری(PEMFC) نشان دهند.





به گزارش سرویس فن‌آوری ایسنا، دکتر ویجایاموهانان پیلای، مجری طرح چنین توضیح می‌دهد:« بهبود در رسانایی پروتون غشای الکترولیت حتی با یک مرتبه بزرگی، می‌تواند عملکرد پیل‌های سوختی را به‌طور رؤیایی تغییر دهد. در حال حاضر از غشاءهای ساخته‌شده از نفیون(اسید سولفونیک در شکل یک پلیمر جامد) به‌عنوان غشای الکترولیت پلیمری(PEM) در پیل‌های سوختی ـ که در دماهای 80-60 درجه سانتی گراد کار می‌کنند ـ به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شود.

اگرچه این غشاهای پیشرفته رسانایی‌های خوبی برای پروتون، در محدوده 01/0 تا 1/0 زیمنس بر سانتی‌متر در محیط مرطوب دارند؛ ولی دارای محدودیت‌های زیادی نیز هستند که عبارتند از وابستگی به آب برای رسانایی الکتریکی، نفوذپذیری بالا برای متانول و میل به تجزیه‌ شدن در حضور رادیکال‌های هیدروکسی، یک مداخل‌کننده در واکنش کاتدی و پایداری شیمیایی و مکانیکی متوسط.

پیلای می‌گوید که تلاش‌های مهمی از سوی محققان پیل سوختی، در جهت توسعة مواد ترکیبی صورت گرفته که می‌تواند قابلیت‌های نفیون را در نگهداری آب بالا ببرد، به گونه‌ای که در دماهای بالا، رسانایی پروتون را از دست ندهد.

او می‌گوید:«ما در کار خود از نانولوله‌های کربنی عامل‌دارشده با اسید سولفونیک در ماتریس نفیون استفاده کرده‌ایم و توانسته‌ایم تعداد گروه‌های اسید سولفونیک را ـ که یک عامل کلیدی در رسانایی آن است ـ در این غشا افزایش دهیم.»

استفاده از نانولوله‌های کربنی تک‌جداره می‌تواند پایداری مکانیکی غشاهای ترکیبی را نسبت به غشاهای نفیون افزایش دهد؛ بنابراین می‌تواند قیمت‌ها را در فناوری PEMFC پایین آورد.

پیلای توضیح می‌دهد که رسانایی بالای پروتون در نفیون به ساز و کاری که در آن سازمان‌دهی مجدد پیوندهای هیدرژنی یک نقش کلیدی بازی می‌کنند، مربوط می‌شود.

به گزارش ستاد ویژه توسعه فن‌آوری نانو، همین که اسید سولفونیک‌های اضافی در سطح نانولوله‌های تک‌جداره قرار می‌گیرد، شرایط خوبی را برای جست‌وخیز آسان پروتون آماده می‌کند که این عمل به نوبة خود باعث افزایش تحریک‌پذیری پروتون و بالا رفتن رسانایی می‌شود. غشاهای ترکیبی نفیون - نانولوله‌های کربنی تک‌جدارة عامل‌دارشده، تقریباً یک مرتبه بزرگی رسانایی بالاتری دارند، در عوض ما فهمیده‌ایم که غشاهای ترکیبی نفیون - نانولوله‌های کربنی تک‌جدارة عامل‌دارنشده، هیچ بهبودی در رسانایی پروتون نشان نمی‌دهند.

این کار راه تازه‌ای برای طراحی الکترولیت‌های پلیمری برای چشمه‌های توان الکتروشیمیایی مانند پیل‌های سوختی گشوده‌ است و نشان می‌دهد که جدای از بهبود قابل توجه در رسانایی پروتون، غشاهایی که به‌طور مناسبی با به‌کارگیری نانولوله‌های کربنی عامل‌دارشده طراحی شده‌اند، قادر خواهند بود که بدون لطمه زدن به رسانایی پروتون، نفوذپذیری متانول را کاهش دهند.



نتایج این تحقیق در مجلة Angewandte Chemie International Edition منشر شده‌است

[somina]

استفاده از فناوري‌نانو در تقطير آب

فناوري استفاده از خازن در تقطير آب سابقه‌اي حدود چهل سال دارد؛ اما به‌دليل نبود مواد و امکانات مناسب به‌موقع محقق نشد. اخيراً با توجه به پيشرفت فناوري‌نانو و به‌کارگيري نانومواد در ساخت خازن‌هاي الکتروشيميايي جديد، دانشمندان به فکر استفاده از اين خازن‌ها در تقطير آب افتاده‌اند. همينك بهترين فناوري موجود براي تقطير آب، استفاده از خاصيت اسمزي معکوس است که روشي بسيار گران و پرمصرف به شمار مي‌رود.

به اين منظور گروهي از دانشمندان اسپانيايي با همکاري شرکت تجاري Proingesa قصد دارند با استفاده از اين خازن‌ها ابزارهاي ديونيزه‌کننده‌ي کم‌هزينه‌اي را بسازند. مزيت اين ديونيزه‌کننده‌هاي خازني، کم‌فشار بودن و نياز نداشتن به غشاي جداکننده است، همچمنين شرکت قطعات الکترونيکي "NIC"، نوع جديدي از تراشه‌‌ي فيلم‌هاي خازني را عرضه کرده‌است که قادر به حفظ پايداري خود در محدوده‌ي گسترده‌اي از دماهاي کاري هستند.

از اين تراشه‌ها مي‌توان در منبع تغذيه‌هايي استفاده نمود که لازم است شاخص‌هاي اتلاف آنها کم باشد و يا در کاربردهايي که كم بودن مشخصه‌ي جذب آنها ضروري است. شرکت انگليسي Rapid Electronics (پيشگام در تأمين قطعات الکترونيکي و لوازم برقي، و تجهيزات صنعتي براي بخش مونتاژ اين محصولات) نيز از ديگر شرکت‌هاي فعال که در اين حوزه به شمار مي‌رود.


تعداد بازديد : 7
منابع http://www.rapidonline.com/latestnew...er1=Electronic

[somina]

تهيه‌ي نانوذرات وستيت پايدار در دماي اتاق (87/12/27 )

طي پژوهشي در دانشگاه اصفهان، نانوذارت وستيت پايدار در دماي اتاق تهيه‌شد. اين نانوذرات، به‌دليل زيست‌سازگاري بالا، به‌عنوان اولين گزينه‌ي تهيه‌ي فروفلوئيدها به‌شمار مي‌روند. فروفلوئيدها موادي هستند که براي تشخيص و درمان در پزشکي کاربرددارند.

مرتضي مظفري، دانش‌آموخته‌ي دکتري فيزيک دانشگاه اصفهان در باره‌ي نانوذرات ساخته‌شده گفت: «در اين پژوهش، حالت پايدار وستيت در دماي اتاق به‌روش آلياژسازي مکانيکي تهيه‌شد و ويژگي‌هاي مغناطيسي آن مورد بررسي قرارگرفت».

وي، در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژه‌ي توسعه‌ي فناوري نانو، با بيان اين مطلب که «وستيت استوکيومتري در فشار جو، تنها در دماهاي بالاتر از 570 درجه‌ي سانتي‌گراد پايداراست»، درباره‌ي روش ساخت نانوذرات وستيت اظهارداشت: «براي تهيه‌ي نانوذرات وستيت، اکسيد آهن(هماتيت) اصلاح شده‌ي مجتمع فولاد مبارکه اصفهان(با خلوص 85/99درصد) و پودر آهن شرکت مرک آلمان(با خلوص بالاي 99درصد)، به‌وسيله‌ي آسياب سياره‌اي به‌مدت 20 ساعت با سرعتrpm 500، آسياب‌شد».

دکتر مظفري گفت: «نتايج به‌دست‌آمده از پراش پرتو ايکس از نانوپودر تهيه‌شده(با اندازه‌اي حدود 13نانومتر)، نشان‌دهنده‌ي تک‌حالت‌بودن نانوذرات وستيت است که اين روش تهيه‌ي نانوذرات وستيت، قابليت پتنت‌شدن دارد».

به گفته‌ي وي، به‌دليل دردسترس‌نبودن بعضي از دستگاه‌هاي اندازه‌گيري ويژگي‌هاي خاص مغناطيسي نانومواد، برخي از اندازه‌گيري‌ها در دانشگاه دويسبورگ-اسن آلمان انجام‌شده‌است.

جزئيات اين پژوهش که بخشي از پايان‌نامه‌ي دکتري مهدي قيصري‌گودرزي و با هدايت دکتر جمشيد عميقيان و دکتر مرتضي مظفري، اعضاء هيئت علمي گروه فيزيک دانشگاه اصفهان، در گروه فيزيک دانشگاه اصفهان انجام‌شده، در مجلۀ Journal of Magnetism and Magnetic Materials (جلد 320، سال 2008، صفحه 2621) منتشر گرديده‌است.